Schronisko, które spowijał mrok

Schronisko, które spowijał mrok” autorstwa Sławomir Gortych to klimatyczna i dobrze napisana historia, którą czyta się lekko i przyjemnie. Autor ciekawie buduje tło i atmosferę miejsca, jednak napięcie nie jest utrzymane na równym poziomie przez całą książkę. Momentami fabuła zwalnia i brakuje silniejszego poczucia podekscytowania. To dobra lektura na spokojny wieczór, choć może nie w pełni usatysfakcjonować osoby szukające intensywnego thrillera.

Schronisko, które spowijał mrok” autorstwa Sławomir Gortych to klimatyczna i dobrze napisana historia, którą czyta się lekko i przyjemnie. Autor ciekawie buduje tło i atmosferę miejsca, jednak napięcie nie jest utrzymane na równym poziomie przez całą książkę. Momentami fabuła zwalnia i brakuje silniejszego poczucia podekscytowania. To dobra lektura na spokojny wieczór, choć...

To już 3-cie moje spotkanie z autorem i tym razem zdecydowałem się na najwyższą ocenę. Książka bardzo wciągająca z ciekawymi bohaterami. Na plus oceniam epizodyczne wprowadzenie bohaterów z poprzednich książek, co pozwala na większe zaangażowanie się z historią. Dialogi, pomysł na fabułę i bohaterowie po raz kolejny na wysokim poziomie. Dodatkowo świetnie oddany klimat Karkonoszy. Po przeczytaniu tej książki (i mając w pamięci poprzednie tomy) zdecydowałem się zaplanować wyjazd w Karkonosze. Myślę że jest to najlepsza recenzja i zarazem reklama tej powieści.

To już 3-cie moje spotkanie z autorem i tym razem zdecydowałem się na najwyższą ocenę. Książka bardzo wciągająca z ciekawymi bohaterami. Na plus oceniam epizodyczne wprowadzenie bohaterów z poprzednich książek, co pozwala na większe zaangażowanie się z historią. Dialogi, pomysł na fabułę i bohaterowie po raz kolejny na wysokim poziomie. Dodatkowo świetnie oddany klimat...

W tej części zdecydowanie widać rozwój autora. Postacie nabrały znacznie więcej życia, a emocje dało się poczuć. Historia była też o wiele bardziej przyziemna, realistyczna i bez dziwnych akcji godnych kina hollywoodzkiego. Zagadka kryminalna była jednak wciąż w moim odczuciu nieco zbyt prosta do rozwiązania dla czytelnika. Nie tak oczywista jak w poprzednich częściach, ale bez zaskakującego zwrotu akcji. Wadą są momentami zbyt odczuwalne poglądy polityczne autora. O ile się z nimi zgadzam, tak są one wplecione niezgrabnie i wychodzą przez to nienaturalnie. Mimo to, lektura była bardzo przyjemna. Chętnie sięgne po inne książki Gortycha.

W tej części zdecydowanie widać rozwój autora. Postacie nabrały znacznie więcej życia, a emocje dało się poczuć. Historia była też o wiele bardziej przyziemna, realistyczna i bez dziwnych akcji godnych kina hollywoodzkiego. Zagadka kryminalna była jednak wciąż w moim odczuciu nieco zbyt prosta do rozwiązania dla czytelnika. Nie tak oczywista jak w poprzednich częściach, ale...

Książka ma wiele plusów takich jak wplatanie wątków historycznych w fabułę, hołd dla Goprowców czy fantastyczny klimat gór, ale czytało mi się trochę jak szkolne wypracowanie, ktoś wstał, poszedł, pojechał...Doceniam wklad ale wolę ambitniejsze lektury.

Książka ma wiele plusów takich jak wplatanie wątków historycznych w fabułę, hołd dla Goprowców czy fantastyczny klimat gór, ale czytało mi się trochę jak szkolne wypracowanie, ktoś wstał, poszedł, pojechał...Doceniam wklad ale wolę ambitniejsze lektury.

*spoiler* mroczna jak tytuł, do tego smutne zakończenie; autorze, dlaczego tak smutno się skończyło? Niemniej, czyta się z zapartym tchem - niczym wciągający serial.

*spoiler* mroczna jak tytuł, do tego smutne zakończenie; autorze, dlaczego tak smutno się skończyło? Niemniej, czyta się z zapartym tchem - niczym wciągający serial.

Trzeci tom Schroniska jeszcze bardziej wciągający niż pozostałe. Doskonale przedstawiona rodzinna historia. Ciekawa historia i wiele ciekawych autentycznych wątków historycznych.
Brakuje mi jedynie większego udziału Maksa i innych stałych bohaterów

Trzeci tom Schroniska jeszcze bardziej wciągający niż pozostałe. Doskonale przedstawiona rodzinna historia. Ciekawa historia i wiele ciekawych autentycznych wątków historycznych.
Brakuje mi jedynie większego udziału Maksa i innych stałych bohaterów

Kiedy sięgam po kolejną książkę Sławka Gortycha, wiem, że nie będzie to zwykła lektura. To będzie podróż – w góry, w przeszłość i w głąb ludzkich dusz. „Schronisko, które spowijał mrok” (trzeci tom karkonoskiej serii) tylko potwierdza, że ten autor to prawdziwy mistrz gatunku.
Zaczęłam czytać serię od końca – od tej właśnie książki – i wiecie co? Absolutnie mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie! To kolejny ogromny plus dla Gortycha. Historia jest na tyle dobrze skonstruowana, że można wejść w nią w dowolnym momencie i nadal czuć się całkowicie zanurzonym w fabule. Każda część działa jako samodzielna, zamknięta zagadka, a jednocześnie pięknie uzupełnia całość serii.
Bohaterowie są z krwi i kości – prawdziwi, wielowymiarowi, z wadami, traumami i motywacjami, które sprawiają, że naprawdę ich czujesz. Tomasz Wilczur, autor kryminałów szukający inspiracji w Strzechy Akademickiej, prowadzi prywatne śledztwo, które stopniowo odsłania warstwy mroku. A mrok ten sięga daleko – aż do 1947 roku, do wydarzeń inspirowanych prawdziwymi historiami, które aż trudno uwierzyć, że naprawdę się wydarzyły.
To, co wyróżnia Gortycha na tle innych pisarzy, to niesamowita dbałość o szczegóły. Research, jaki wykonuje ten autor, powinien być przykładem dla wszystkich, którzy chcą pisać dobre książki. Historyczne realia, górskie realia, detale dotyczące schroniska, powojennej rzeczywistości i ludzkich dramatów – wszystko jest dopracowane do perfekcji. Nie ma tu przypadkowych luźnych wątków ani tanich sztuczek. Wszystko ma sens, wszystko się spina i wszystko zostawia wrażenie, że autor naprawdę wie, o czym pisze.
Książkę czyta się fantastycznie – szybko, płynnie, z rosnącym napięciem. Atmosfera Karkonoszy zimą jest tak gęsta, że niemal czuć śnieg i mróz. A tajemnice schroniska wciągają jak lawina.
Jeśli ktoś pyta mnie, od kogo najpoczytniejsi polscy pisarze powinni się uczyć, jak napisać naprawdę dobrą książkę – odpowiadam bez wahania: od Sławka Gortycha. Bo on nie tylko opowiada historię. On ją buduje z szacunkiem do faktów, do czytelników i do miejsca, w którym osadza akcję.

Kiedy sięgam po kolejną książkę Sławka Gortycha, wiem, że nie będzie to zwykła lektura. To będzie podróż – w góry, w przeszłość i w głąb ludzkich dusz. „Schronisko, które spowijał mrok” (trzeci tom karkonoskiej serii) tylko potwierdza, że ten autor to prawdziwy mistrz gatunku.
Zaczęłam czytać serię od końca – od tej właśnie książki – i wiecie co? Absolutnie mi to nie...

Kolejny kryminał Gortycha osadzony w ukochanych przez Autora (i Czytelników!) Karkonoszach. Tym razem Zima w Górach odgrywa rolę niemniej ważną niż pierwszoplanowa postać pisarza Tomasza Wilczura. Książka w książce i praca GOPR od kuchni, niespełniona miłość i drugie szanse, to wszystko i więcej, owiane magią zimowych Karkonoszy. Polecam!

Kolejny kryminał Gortycha osadzony w ukochanych przez Autora (i Czytelników!) Karkonoszach. Tym razem Zima w Górach odgrywa rolę niemniej ważną niż pierwszoplanowa postać pisarza Tomasza Wilczura. Książka w książce i praca GOPR od kuchni, niespełniona miłość i drugie szanse, to wszystko i więcej, owiane magią zimowych Karkonoszy. Polecam!

Ten cykl na prawde mi sie podoba. Chyba pojde w gory ;-)

Ten cykl na prawde mi sie podoba. Chyba pojde w gory ;-)

To już trzecia część serii Gortycha i moim zdaniem każda kolejna jest coraz lepsza. Historia jest spójna, dobrze poukładana i bardzo wciągająca. Książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem, a zakończenie jest naprawdę ciekawe.

To już trzecia część serii Gortycha i moim zdaniem każda kolejna jest coraz lepsza. Historia jest spójna, dobrze poukładana i bardzo wciągająca. Książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem, a zakończenie jest naprawdę ciekawe.