Profil użytkownika: Ludi

Wydawało mi się, że będę się dobrze bawić, niestety jakoś nie. Książka Marty Kisiel ma naprawdę duży potencjał, żeby mi się podobać. Pasjami kocham motyw starych domów na uboczu i czarny humor podszyty grozą. W tym zakresie mój stosunek jest no, może nie bezkrytyczny, ale bardzo przychylny. Dobrze się bawię oglądając lekko odtwórcze horrory o nawiedzonych domach, a książki z takim klimatem w tle łykam hurtowo i prawie nigdy nie myślę „jeny, znowu te duchy zmarłych mieszkańców”.

No ale niestety, tu coś nie zaskoczyło. Z pewnością „Dożywocie” jest książką, która wielu czytelnikom się spodoba. Bardzo lekka, naszpikowania elementami humorystycznymi. Bardzo niezobowiązująca. Wielu chwali bogaty język autorki i tu się zgadzam – jest bogaty! Ale styl w jakim napisana jest powieść drażni mnie niesamowicie. Często występują w treści zdania – paskudy. Zamiast „szklanki z kawą”, możemy tu mieć na przykład „to nędzne naczynie na czarny płyn, który pozwala zmartwychwstawać co rano”. Albo coś w tym stylu. I tak pięć razy na stronę. Książka jest naszpikowania zdrobnionkami. Nóżki, noski, bamboszki, katarki, króliczki, włoski i rączunie. Nie każdy ma alergię na zdrobnionka, ale jednak jest to powszechne zjawisko, więc ostrzegam.

No i żarty, te legendarne żarty... z mojej perspektywy mocno naciągane, jakby narrator chciał nas rozbawiać co drugie zdanie za cenę życia. Mamy więc festiwal kliszy, i to obawiam się, użytych całkiem nieironicznie. Mamy starą babę tak brzydką, że nie wiadomo nawet czy to baba, hehe! Mamy pieska yorka którego naturą jest trząść się ze strachu z kitką na czole (biedne terriery o zszarganej reputacji). Mamy faceta w koronkach, który na pewno jest gejem. Gdyby jeszcze było widać, że autorka celowo bawi się stereotypem i podrzuca nam te klisze w stylu kampowym, to okej. Ale ja kompletnie nie mam takiego poczucia... obawiam się, że w „Dożywociu” ma nas szczerze śmieszyć brzydka baba, tchórzliwy piesek i zniewieściały poeta. Nie, dzięki.

Sami bohaterowie też nie za bardzo przypadli mi do gustu. Licho budzi we mnie poirytowanie swoją galopującą, koszmarnie i nieśmiesznie przerysowaną nieporadnością. Nie łapię, co miała na celu taka kreacja anioła – rozczulać, bawić? Panicz to siedemnastolatek, który nie wie czym jest seks, więc tapla się w poetyckich wizjach niepokalanej miłości. Nie wie też, czym jest alkohol. No halo, to tak nigdy nie działa. Dwieście lat temu ludzie też dojrzewali!

No i fabuła. Niestety, nie ma jej tutaj. Czasem cały rozdział to opis drogi kuriera do Lichotki. A to i tak jeden z prężniejszych.

Podobał mi się za to Krakers. Bardzo uroczy (ale nie przesłodzony), w moim odczuciu świeży, po prostu fajny wątek.

Podsumowując - „Dożywocie” nie jest wcale fatalną książką. Nie przypadło mi do gustu, ale wielu czytelnikom może się spodobać.

Wydawało mi się, że będę się dobrze bawić, niestety jakoś nie. Książka Marty Kisiel ma naprawdę duży potencjał, żeby mi się podobać. Pasjami kocham motyw starych domów na uboczu i czarny humor podszyty grozą. W tym zakresie mój stosunek jest no, może nie bezkrytyczny, ale bardzo przychylny. Dobrze się bawię oglądając lekko odtwórcze horrory o nawiedzonych domach, a książki...

Nie ocenię książki, bo niestety nie udało mi się przez nią przebrnąć. Miała być wciągająca i niezwykła, a niestety, była ogromnie chaotyczna i średnio zrozumiała. Nie wiem, czy to wina tłumaczenia czy oryginału, niestety, nie porwała mnie.

Nie ocenię książki, bo niestety nie udało mi się przez nią przebrnąć. Miała być wciągająca i niezwykła, a niestety, była ogromnie chaotyczna i średnio zrozumiała. Nie wiem, czy to wina tłumaczenia czy oryginału, niestety, nie porwała mnie.

Świetna, wciągająca, plastyczna opowieść.

Świetna, wciągająca, plastyczna opowieść.