Profil użytkownika: Kasia

Współpraca reklamowa z wydawnictwem Novae Res

Myślałam, że „Przedsionek” będzie w pewnym sensie zbliżony do „Dobrego miejsca” albo „Pod szepcącymi drzwiami”. I w sumie sama wizja zaświatów, w których żyją jakieś istoty (lub demony) i jest ono miejscem, z którego można iść dalej, się zgadza. Tylko nie ma tutaj zmarłych.

I podoba mi się to.

„Przedsionek” to historia, która na wiele warstw i wiele wątków, które się mniej lub bardziej ze sobą przeplatają. Mamy historię Iny, która musi połączyć swoje doczesne życie z nową funkcją w zaświatach. Oprócz tego poznajemy świat przedsionka - jego historię, problemy i istoty, które w nim żyją. Wydaje się być bajkowym miejscem, ale bliżej mi do horroru w moich oczach. I jest też Adrianna… Dziewczyna, istota? Niewiadomo kim była i kim jest. Nie pasuje do żadnej z istot ani do ludzi. Ina decyduje jej się za wszelką cenę pomóc.

Główna bohaterka przechodzi naprawdę ogromną przemianę. Z typowego millenialsa, dla którego liczyła się tylko kariera w pracy i pieniądze, staje się osobą, dla której ważne jest, jakim się jest dla innych. Jednak ta zmiana nie jest łatwa. Nie ma wsparcia w swoim narzeczonym, który zupełnie nie rozumie jej zmiany. Przez to coraz bardziej zatraca się w świecie Atariany. Widać w niej ogromne pokłady dobra i troski o innych, jest skłonna do poświęceniem, co jest w tym świecie naprawdę groźne.
Inne istoty, które jej towarzyszą są nieobliczalne. Nie można nikomu ufać, a Ina naiwnie to robi. Nie orientuje się, że jest pionkiem w grze dopóki nie jest za późno. Im bliżej koniec, tym ma się wrażenie, że dziewczyna się po prostu uzależniła od innego świata.
Historią Adriany jest wątkiem pobocznym, ale ciężko o niej nie wspomnieć, bo jest kilka rozdziałów z jej punktu widzenia. Możemy zobaczyć Atariane i istoty innymi oczami, ale też dowiedzieć się rzeczy, które nie są przeznaczone dla uszu Iny.

Mamy tutaj nawiązanie do mitologii słowiańskiej, ale ogólne funkcjonowanie przedsionka jest zbliżone do tego, które jest znane z heksalogii Dory. Czyli trochę mitologia słowiańska, trochę stwórcą, zależy w co wierzysz. Nic się nie wyklucza.

Akcja w tej książce biegnie dość powoli, ale dzieje się w niej naprawdę dużo. Do tego jest dużo takich życiowych przemyśleń. Szczerze mówiąc, ja byłam kupiona od pierwszej strony. Dosłownie przeczytałam ją, zrobiłam zdjęcie i wysłałam koleżance z dopiskiem, że musi to przeczytać. Za każdym razem jak do niej siadałam, to nie mogłam się oderwać i odkładałam pójście spać, jak tylko mogłam (a sen to dla mnie świętość!).

Jeśli chodzi o zakończenie, to poniekąd jestem z niego zadowolona. Poniekąd, bo jest furtka do drugiej części i z wielką chęcią ją przeczytam, bo uważam, że jeszcze więcej można z tej historii wyciągnąć. Jeśli to w domyśle jest zakończenie otwarte, to nie będę zadowolona, bo co najmniej jeden wątek nie został zakończony.

Współpraca reklamowa z wydawnictwem Novae Res

Myślałam, że „Przedsionek” będzie w pewnym sensie zbliżony do „Dobrego miejsca” albo „Pod szepcącymi drzwiami”. I w sumie sama wizja zaświatów, w których żyją jakieś istoty (lub demony) i jest ono miejscem, z którego można iść dalej, się zgadza. Tylko nie ma tutaj zmarłych.

I podoba mi się to.

„Przedsionek” to historia,...

Lekka, zabawna, wciągająca, trochę mroczna i urocza - gdzie wady?

Lekka, zabawna, wciągająca, trochę mroczna i urocza - gdzie wady?

Podoba mi się ten punkt kulminacyjny po punkcie kulminacyjnym.
Zakończenie książki jest świetne - dla mnie całkowicie NIEsatysfakcjonujące, bo jestem sentymentalna i serce chciałoby inaczej, ale jak chwilę dłużej pomyślałam, to zrozumiałam sens tego zakończenia. Świetny zabieg po prostu.

Podoba mi się ten punkt kulminacyjny po punkcie kulminacyjnym.
Zakończenie książki jest świetne - dla mnie całkowicie NIEsatysfakcjonujące, bo jestem sentymentalna i serce chciałoby inaczej, ale jak chwilę dłużej pomyślałam, to zrozumiałam sens tego zakończenia. Świetny zabieg po prostu.