Czy tylko mnie ta książka się nie podobała? Jest beznadziejnie przewidywalna:
On: biedny, nieśmiertelny, zraniony prze ukochaną kobietę;
Ona: Realistka, ale w głębi serca marzy o prawdziwej miłości.
Łączy ich wspólne więzienie, bla bla, grom z jasnego nieba- chemia między nimi, i łóżko. Po kolejnej scenie erotycznej nie wiedziałam co czytam: przewodnik erotyczny czy książkę o problemach nieśmiertelnych.


A, zapomniałam o tym Złym, który tak naprawdę nie był Zły, tylko zły (różnica w gruncie rzeczy ogromna). Postać, która powinna emanować brutalnością, tajemniczością i bezwzględnością, rozczarowuje mnie. Zachowuje się jak rozkapryszone dziecko, któremu zabrano zabawkę i teraz odgrywa się na innych. Irytujące.

Jedynym plusikiem jest dla mnie nawiązanie do mitologii. Już jako uczennica szkoły podstawowej czytałam Parandowskiego, więc z sentymentu podwyższam ocenę z 1 na 2.

[Ocena bardzo subiektywna. Nie miałam zamiaru nikogo urazić, jeśli ktoś się tak poczuł, to przepraszam]

Czy tylko mnie ta książka się nie podobała? Jest beznadziejnie przewidywalna:
On: biedny, nieśmiertelny, zraniony prze ukochaną kobietę;
Ona: Realistka, ale w głębi serca marzy o prawdziwej miłości.
Łączy ich wspólne więzienie, bla bla, grom z jasnego nieba- chemia między nimi, i łóżko. Po kolejnej scenie erotycznej nie wiedziałam co czytam: przewodnik erotyczny czy książkę...