Profil użytkownika: WeronikaOlimpia

Żyjemy w bezpieczniejszych, niż kiedykolwiek czasach, ale to poczucie stabilizacji może zostać nam odebrane przez naszych wschodnich sąsiadów. I właśnie o tym jest niniejsza książka.

Carlo Masala to niemiecki politolog, który postanowił odpowiedzieć na pytania postawione choć raz przez każdego światłego Europejczyka: "Co jeśli Rosja wygra? Jaka jest definicja wygranej?"

Autor próbuje przewidzieć kolejne kroki neoimperialistycznej Rosji, sojuszu północnoatlanyckiego oraz zwykłych obywateli. Swoje przewidywania zamknął w jednym scenariuszu, który rozbił na bardzo krótkie rozdziały. Wydawnictwo W.A.B z kolei wydrukowało je korzystając z bardzo dużej czcionki i to wszystko sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko - w zasadzie w 1 wieczór.

A ja bym chciała zatonąć w tej książce na dłużej. Dowiedzieć się więcej. Poznać szerszy wachlarz scenariuszy. Wtedy zdecydowanie przyznałabym tej pozycji więcej gwiazdek.

Żyjemy w bezpieczniejszych, niż kiedykolwiek czasach, ale to poczucie stabilizacji może zostać nam odebrane przez naszych wschodnich sąsiadów. I właśnie o tym jest niniejsza książka.

Carlo Masala to niemiecki politolog, który postanowił odpowiedzieć na pytania postawione choć raz przez każdego światłego Europejczyka: "Co jeśli Rosja wygra? Jaka jest definicja wygranej?"...

Branża, w której pracuję polega na ciągłych negocjacjach z "potworami", czyli z ludźmi, którzy są w mocniejszej pozycji, niż ja. Z niniejszą pozycją wiązałam więc przeogromne nadzieje. Nadzieje na to, że uda mi się zamykać więcej transakcji, stawiać siebie w lepszej pozycji, mimo hiperkonkurencji na rynku i rozwijać się zawodowo.

Gdyby tylko człowiek nie tworzył sobie własnych scenariuszy czy wyobrażeń, to może nie zawiódłby się tak mocno.

Książka jest toporna w odbiorze, a jej strony wypełniono nieciekawymi żartami i anegdotami.

Jaką negocjatorką byłam przed lekturą, taką zostałam nadal.

Będę tę książkę trzymać z daleka od moich handlowców, żeby nie odstraszyć ich od literatury biznesowej.

Branża, w której pracuję polega na ciągłych negocjacjach z "potworami", czyli z ludźmi, którzy są w mocniejszej pozycji, niż ja. Z niniejszą pozycją wiązałam więc przeogromne nadzieje. Nadzieje na to, że uda mi się zamykać więcej transakcji, stawiać siebie w lepszej pozycji, mimo hiperkonkurencji na rynku i rozwijać się zawodowo.

Gdyby tylko człowiek nie tworzył sobie...

Jeśli na co dzień czytacie Danielle Steel i chcielibyście poznać coś tylko szczebelek wyżej ambitnego, to śmiało możecie sięgnąć po tę książkę.

Pozycja "Zjednoczone Emiraty Arabskie. Codzienność, której nie widać na zdjęciach" została napisana przez Katarzynę Sommerfeld-Plutę, która w ZEA mieszka już 15 lat. I chyba po takim czasie nie miała wiele do powiedzenia, bo książka zamknęła się w niecałych 200 stronach.

Poznajemy w niej perspektywę uprzywilejowanej kobiety, która pisze, że nie zna się na historii, po czym zaczyna pisać rozdział o historii ZEA, w jednym zdaniu potrafi użyć OBOK SIEBIE feminatywów i określeń męskich na wykonywane przez kobiety zawody (najwidoczniej według Pani Katarzyny słowo "ministra" musiało brzmieć... może dziwnie?), a KAŻDE zajęcie Emiratczyków wynosi do rangi stylu życia i wyrażania siebie, począwszy od perfum przez samochody aż do nawet... zakupów w galerii handlowej. Z tych zapisów wynika, że w emiratach nie kupuje się perfum, które się spodobały. Tam wyraża się w ten sposób całe swoje życie i definiuje się jako człowieka.

Katarzyna Sommerfeld-Pluta pisze m.in. że w ZEA motoryzacja przenika się z kulturą prestiżu jak nigdzie indziej. Po czym można zobaczyć na zdjęciu dołączonym obok... sedany i SUV-y klasy średniej. Toyota, Nissan czy Hyundai - niezły prestiż. W Polsce też to Pani zobaczy na ulicach. :)

Polka próbuje pisać o kontrastach, czyli o zderzającym się widoku pustyń z nowoczesnymi drapaczami chmur, ale zapomniała wspomnieć o najważniejszym kontraście, czyli niewolnictwie w kraju ropy.

Byłam przekonana, że autorka wcale nie wspomni o wykorzystywaniu ludzi z krajów trzeciego świata. Poświęciła jednak temu 1 akapit na końcu książki, gdzie jeszcze, że nie nazwała tego niewolnictwem wprost, to na dodatek napisała, że ci ludzie są szczęśliwi.

Mam nadzieję, że Polka jest świadoma, że ci ludzie są bici, zabierane są im paszporty i pracują przez 365 dni w roku po kilkanaście godzin dziennie bez przerwy.

Podsumowanie książki? W ZEA jedzenie jest dobre, wszystko pachnie ładnie, każdy jest szczęśliwy, a dzieci są skromne i inteligentniejsze, niż w innych krajach. Jeśli wiecie już sporo o emiratach, nie traćcie czasu - nic nowego się nie dowiecie.

Pomyśleć, że reportaże Ryszarda Kapuścińskiego mają niższą ocenę na portalu od tego wątpliwego dzieła.

Jeśli na co dzień czytacie Danielle Steel i chcielibyście poznać coś tylko szczebelek wyżej ambitnego, to śmiało możecie sięgnąć po tę książkę.

Pozycja "Zjednoczone Emiraty Arabskie. Codzienność, której nie widać na zdjęciach" została napisana przez Katarzynę Sommerfeld-Plutę, która w ZEA mieszka już 15 lat. I chyba po takim czasie nie miała wiele do powiedzenia, bo...