Profil użytkownika: Celina222

Z książki bije przekora i nieokreślony smutek, niepokój. Narracja daje poczucie pędu. Zabrakło mi mocniejszego zakończenia, mam wrażenie, że urwano akcję. Symbolika jest zastanawiająca. Bohaterem jest arogancki Holden, który sprawia wrażenie osoby neurotycznej. Chłopak ma niezły intelekt, jest buntownikiem i wyznaje proste wartości, a jego relacje ze światem wprowadzają swoisty klimat zagubienia. Pozornie niesympatyczny młody człowiek poszukując siebie obnaża wady ludzi. Nie można winić Holdena za to, że stał się ikoną. Nie rozumiem kultowości książki, ale chyba przeczytałam ją później niż należało.

Z książki bije przekora i nieokreślony smutek, niepokój. Narracja daje poczucie pędu. Zabrakło mi mocniejszego zakończenia, mam wrażenie, że urwano akcję. Symbolika jest zastanawiająca. Bohaterem jest arogancki Holden, który sprawia wrażenie osoby neurotycznej. Chłopak ma niezły intelekt, ...

Rozwiń Zwiń

„Ptaki ciernistych krzewów” to nietracąca na aktualności powieść o krzyku serca i drwinach umysłu, o niekończącym się cyklu i niezmiennym prawie. Rozbudowana warstwa metaforyczna czyni ją godną uwagi. My, ludzie możemy utożsamić się z tytułowymi ptakami, bo sami tworzymy swoje ciernie, a nasze wybory to nasza własna, świadomie kontynuowana pieśń. To właśnie udowadniają losy bohaterów. Poza realnymi problemami codzienności, znajdziemy tu niewysłowione emocje, miłość i jej owoce, więzi rodzinne, macierzyństwo, ojcostwo, relacje, przebaczenie, cierpnie i tajemnice. Opisy australijskiej scenerii i subtelne sceny przeplatane są mocnymi uderzeniami. Wątek rozdmuchany przez ekranizację jest tu wręcz marginalny. Treść podzielona jest na części mające opowiadać historię danego bohatera, ale opowiadają one o wszystkich, więc jest to raczej zbędnym zabiegiem. Na minus specyficzna narracja i uwierające dialogi, których sens nie jest do końca jasny.

„Ptaki ciernistych krzewów” to nietracąca na aktualności powieść o krzyku serca i drwinach umysłu, o niekończącym się cyklu i niezmiennym prawie. Rozbudowana warstwa metaforyczna czyni ją godną uwagi. My, ludzie możemy utożsamić się z tytułowymi ptakami, bo sami tworzymy swoje ciernie, a n...

Rozwiń Zwiń

Ta pozycja to potwierdzenie, że możliwe jest napisanie słabej książki dobrym stylem. Książka ma płytką fabułę. Pułapki pożądania i kreacja bohaterów wcale do mnie nie przemawiają. Z drugiej strony - wspaniały tytuł i odniesienie do czegoś ważnego, dalekiego, trudnego do uchwycenia, do wiszących nad naszymi głowami obiektów głębokiego nieba - metaforycznych i faktycznych - wpasowuje się w głębię, jaką potrafi przestawić autor. Do tego żywe relacje i potężne emocje. Styl autora, jest czymś wyjątkowym. Sięgnę po kolejne książki.

Ta pozycja to potwierdzenie, że możliwe jest napisanie słabej książki dobrym stylem. Książka ma płytką fabułę. Pułapki pożądania i kreacja bohaterów wcale do mnie nie przemawiają. Z drugiej strony - wspaniały tytuł i odniesienie do czegoś ważnego, dalekiego, trudnego do uchwycenia, do wisz...

Rozwiń Zwiń

Kumulacja kumulacji. Akcja się kręci, nie brakuje wrażeń, emocji i… robactwa. Langer tajemniczo wiedzie nas do ostatniego rozdziału. Rys chronologiczny obrazuje skalę jego działań. Naciągnięcia momentami nadwyrężały moją wyrozumiałość. Niemniej pochłonęłam książkę i czekam na zapowiedziany kolejny tom.

Kumulacja kumulacji. Akcja się kręci, nie brakuje wrażeń, emocji i… robactwa. Langer tajemniczo wiedzie nas do ostatniego rozdziału. Rys chronologiczny obrazuje skalę jego działań. Naciągnięcia momentami nadwyrężały moją wyrozumiałość. Niemniej pochłonęłam książkę i czekam na zapowiedziany...

Rozwiń Zwiń