Buszujący w zbożu

trochę musiałam się przez nią przemęczyć, nie jest zła, po prostu.. masło maślane i zakończenie wydaje mi się bardzo.. znienacka, urwana

trochę musiałam się przez nią przemęczyć, nie jest zła, po prostu.. masło maślane i zakończenie wydaje mi się bardzo.. znienacka, urwana

Drugie podejście do tej książki. Czytałem ją w rzeczywistości Polski Ludowej. Wtedy nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Inaczej jest teraz. Mam inne zdanie na temat tej powieści po latach. Jako młody chłopak czytałem ją dawno temu i nie miałem jeszcze wystarczającej wiedzy na temat kultury amerykańskiej. Ta książka była zakazana w USA z kilku powodów: przekleństwa ( jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku usuwano tego typu słownictwo, utwór The end zespołu The Doors),motyw samobójstwa, motyw włóczęgostwa ( już pisali o tym Twain i Henry Miller),motyw buntu przeciwko kulturze mieszczańskiej ( nuda, telewizja, kino),motyw buntu przeciwko obłudzie, motyw buntu przeciwko systemowi oświaty, motyw powrotu do natury ( chata ). Salinger napisał powieść o dojrzewaniu, ale Holden ma problemy, z którymi może borykać się też dorosły człowiek. Stąd uniwersalność tej powieści. Ważna książka dla literatury amerykańskiej, bo potem mamy pokolenie beatników i zaraz czas kontrkultury w USA, gdzie te motywy ww. występują. Polecam książkę, bo warto ją znać. Teraz Holden może pojawić się w literaturze polskiej. Wcale nie zdziwiło by mnie to.

Drugie podejście do tej książki. Czytałem ją w rzeczywistości Polski Ludowej. Wtedy nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Inaczej jest teraz. Mam inne zdanie na temat tej powieści po latach. Jako młody chłopak czytałem ją dawno temu i nie miałem jeszcze wystarczającej wiedzy na temat kultury amerykańskiej. Ta książka była zakazana w USA z kilku powodów: przekleństwa (...

Nie dzieje się wiele, ale przyjemnie się czyta o przemyśleniach głównego bohatera.
Czasami bywała zagmatwana ze względu na dużą liczbę bohaterów, którzy realnie nie mieli znaczenia.

Nie dzieje się wiele, ale przyjemnie się czyta o przemyśleniach głównego bohatera.
Czasami bywała zagmatwana ze względu na dużą liczbę bohaterów, którzy realnie nie mieli znaczenia.

Ciekawe, że kiedyś ta książka była zakazana w USA

Ciekawe, że kiedyś ta książka była zakazana w USA

Niektóre książki są próbą akceptacji samej siebie, kiedy trafiasz na osobę i historię, przypominającą na poziomie mentalno-emocjonalnym (i też jako wydarzenia z życia) twoją własną. Drugie, czy zaakceptujesz niedoskonałość narracji, gdy już postanawiasz spotkać się z tym, co wcześniej było nieakceptowane (dlatego okrutnie drażniło). Trzecie, czy okażesz bohaterowi serce i zobaczysz go nie tylko poprzez jego zachowanie, ale także intencje oraz to, że w ostry (dla siebie i innych) sposób próbuje zachować w sobie to, co dla niego dorosnąć, oznacza utracić coś bardzo ważnego.

Holden próbuje zachować spójną narrację i bojowe nastawienie do świata, ale (na dalszym etapie fabuły) w głębi widać w nim troskliwość oraz docenienie starań innych, na które sam nie umie się zdobyć (np. w spotkaniu z zakonnicami, które zbierają na książki dla dzieci).
Muzeum może być jego azylem, że wartościowe nie musi ulec zniszczeniu, nawet jeśli oznaki 'zepsucia' mogą być wszędzie. Kiedy wszystko wydaje się niejasne i zmienne, pewne miejsca pozostają bez zmian, doceniane za to, jakie są. Natomiast Holden boi się niejednoznacznej bliskości i bycia zauważonym, więc ironizuje lub ucieka (np. w stosunku do jego dwóch dawnych nauczycieli). Przyjmując pomoc jednego z nich (Antoliniego najbardziej) musiałby odpuścić narrację "ja kontra świat", a w tamtym momencie nie był na to gotowy. Holden nie lubi wystawiać się na bezbronność emocjonalną. Sięga po relacje, ale je nieumyślnie niszczy, aż zostaje mu jedna: ze swoją młodszą siostrą.

Na koniec książki spotkanie ze swoją siostrą Phoebe wyciąga go z izolacji i pomaga mu poczuć alternatywę dla jego odejścia 'w nieznane', gdy nie widział alternatywy, jak odejść gdzieś daleko ze swoim wstydem, niepokojem, przemożną niechęcią. Holden doszedł do wniosku, iż jego "łapanie dzieci buszujących w zbożu", choć brzmi poetycko, może odbyć się za jego życia. Musiał jednak porzucić zamiar ucieczki i zostać (ze wszystkimi konsekwencjami). Phoebe nie jest cyniczna (widzi go całego, nie tylko jego maskę),dlatego jej kwestionowanie wyboru, nie odrzuca Holdena, lecz skłania do przemyślenia sprawy. Dziewczynka jest otwarta na starszego brata i nie odrzuciła go, nawet gdy wiedziony chęcią trzymania jej z dala od własnych problemów, był dla niej szorstki. Ostatecznie udało się im dogadać. Holden uświadamia sobie, że jest miejsce, gdzie jego obecność ma sens. Sens, którego był spragniony, chociaż nie do końca zdawał sobie sprawę.

Pewni ludzie muszą swoje doświadczyć i przejść. Bardzo doceniam Salingera, bo pokazał prawdy o dorastaniu, które nie wyglądają ładnie ani gładko, ale mają perspektywę.
Dopiero w odpowiednim czasie i po tym, jak wystarczająco się zmieniłam, moja awersja wobec tej książki odeszła. Polubiłam Holdena jako bohatera wielowymiarowego, którego intencję i wybory możemy poznawać bezpośrednio z jego punktu widzenia (narrator pierwszoosobowy) oraz czytając, co kryje się za np. kiedy wkłada swoją czerwoną czapkę albo dlaczego się poci w konkretnych momentach. Chłopak doświadczył w swoim życiu traumy podważającej jego zaufanie w rzeczywistość i własną sprawczość. Jego przeżycia prowadzą w końcu do akceptowania tego, czego nie może kontrolować, staje się bardziej uważny emocjonalnie, doświadcza, iż zrozumienie innych ludzi jednak dla niego się liczy.

Książka pokazuje to, co się dzieje między lękami i deklaracjami a doświadczeniem oraz że natrafienie na właściwą osobę, nawet jeśli to jest dziecko, może człowieka uchronić przed podjęciem decyzji pieczętujących los.

"Buszujący w zbożu" nie jest spektakularny fabularnie i narracji można dużo zarzucić, ale dla mnie osobiście jest genialny jako doświadczenie i pole do refleksji. Odbiór zależy od stanu ducha, w jakim znajduje się czytelnik. Wartość jest subiektywna.

Niektóre książki są próbą akceptacji samej siebie, kiedy trafiasz na osobę i historię, przypominającą na poziomie mentalno-emocjonalnym (i też jako wydarzenia z życia) twoją własną. Drugie, czy zaakceptujesz niedoskonałość narracji, gdy już postanawiasz spotkać się z tym, co wcześniej było nieakceptowane (dlatego okrutnie drażniło). Trzecie, czy okażesz bohaterowi serce i...

"Buszujący w zbożu" nie jest o czymś konkretnym, nie są w nim najważniejsze wydarzenia, a bardziej komentarz dotyczący tych wydarzeń. Całość to przemyślenia na temat otaczającej rzeczywistości.

Autor pokazuje, że da się pisać prosto, a zarazem tak, żeby pojawiło się w czytelniku jakieś uczucie, przyjemne i ledwo uchwytne.

Ta książka jest jak chłopak, który ci się podobał, jak miałeś dwanaście lat: już tak bardzo się nią nie zachwycasz, ale, może przez nostalgię, jakieś przypomnienie sobie młodszej wersji siebie, nie możesz powiedzieć, że jest ci obojętna i nie wywołuje uśmiechu. Zostawia ci kawałek swojej duszy, której nie jesteś w stanie usunąć.

"Buszujący w zbożu" nie jest o czymś konkretnym, nie są w nim najważniejsze wydarzenia, a bardziej komentarz dotyczący tych wydarzeń. Całość to przemyślenia na temat otaczającej rzeczywistości.

Autor pokazuje, że da się pisać prosto, a zarazem tak, żeby pojawiło się w czytelniku jakieś uczucie, przyjemne i ledwo uchwytne.

Ta książka jest jak chłopak, który ci się podobał,...

Cóż, klasyka. Dobra, aczkolwiek "tylko" dobra. Kwestia dorastania opowiedziana przez młodego Holdena pewnie nie wszystkim podjedzie. Bardzo przyjemne spojrzenie na obłudę ówczesnego świata. Ja to kupuję, ale pewnie jakbym czytał mając podobny wiek co bohater to ocena byłaby wyższa. Mocne 6/10. Niemniej jednak warto znać. Peace

Cóż, klasyka. Dobra, aczkolwiek "tylko" dobra. Kwestia dorastania opowiedziana przez młodego Holdena pewnie nie wszystkim podjedzie. Bardzo przyjemne spojrzenie na obłudę ówczesnego świata. Ja to kupuję, ale pewnie jakbym czytał mając podobny wiek co bohater to ocena byłaby wyższa. Mocne 6/10. Niemniej jednak warto znać. Peace

Niektóre książki jak każde dzieło artystyczne, długo nie chcą z tobą rozmawiać. Może nawet nigdy nie doczekasz się tego żeby porozmawiały. Jeśli jednak doczekasz się, wówczas czujesz się ważny, jakbyś odkrył cząstkę siebie. ,,Buszujący w zbożu” jest powieścią, która chce rozmawiać z każdym. Powieść przypominająca o niebezpieczeństwach wstępowania w dorosłość.
Dzieło nieskomplikowane, szczere, roztrzepane, chaotyczne, pełne emocji- jak nastolatek. Porozmawiałem z Powieścią poczułem się ,,ważny”. Świetna rzecz.
Szczęśliwej Drogi Holdenie Caulfield.
Cała recenzja książki tu: https://wojciechprzychodzki.blogspot.com/2026/02/j.html

Niektóre książki jak każde dzieło artystyczne, długo nie chcą z tobą rozmawiać. Może nawet nigdy nie doczekasz się tego żeby porozmawiały. Jeśli jednak doczekasz się, wówczas czujesz się ważny, jakbyś odkrył cząstkę siebie. ,,Buszujący w zbożu” jest powieścią, która chce rozmawiać z każdym. Powieść przypominająca o niebezpieczeństwach wstępowania w dorosłość.
Dzieło ...

Klasyk, który ma w sobie jakąś magię, ale działa najlepiej chyba na ludzi młodych. Pod warunkiem, że będą potrafili się wczuć w kontekst minionej epoki, bo dziś, treść tej książki może się już wydawać mocno naiwna i niedzisiejsza.

Klasyk, który ma w sobie jakąś magię, ale działa najlepiej chyba na ludzi młodych. Pod warunkiem, że będą potrafili się wczuć w kontekst minionej epoki, bo dziś, treść tej książki może się już wydawać mocno naiwna i niedzisiejsza.

W młodości ominął mnie hype na ten tytuł. Podchodziłam do tej książki jak do jeża. Ale obecnie nic odkrywczego nie znalazłam. Dobrze się czytało, cieszę się, ze poznałam ten tytuł, ale rzeczywiście książka była skierowana do pewnego pokolenia i choć stanowi świadectwo pewnego sposobu myślenia to dziś, przynajmniej dla mnie, nie była niczym więcej niż dobrą powieścią.

W młodości ominął mnie hype na ten tytuł. Podchodziłam do tej książki jak do jeża. Ale obecnie nic odkrywczego nie znalazłam. Dobrze się czytało, cieszę się, ze poznałam ten tytuł, ale rzeczywiście książka była skierowana do pewnego pokolenia i choć stanowi świadectwo pewnego sposobu myślenia to dziś, przynajmniej dla mnie, nie była niczym więcej niż dobrą powieścią.