Profil użytkownika: Prażma

Bólu z bólem nie powinno się nigdy przeciw sobie stawiać. Każdy ból jest sam w sobie, jedyny.

Bólu z bólem nie powinno się nigdy przeciw sobie stawiać. Każdy ból jest sam w sobie, jedyny.

(...) wychodzę z założenia, że w życiu trzeba robić to, co nam sprawia radość. Zbyt wielu ludzi robi rzeczy, których tak naprawdę nie lubi czy nawet nie znosi, mając wiecznie nadzieję, że nadejdą te lepsze czasy. Ale one często nie nadchodzą, prawda? Czy warto budować wielki dom przez pół życia, by mieszkać w nim rok, dwa? Gdzie jest sens w wykonywaniu pracy, której się nienawidzi, po to, bo może kiedyś, coś? Jaki wreszcie cel w udawaniu przez całe życie kogoś, kim się nie jest, byle tylko spodobać się otoczeniu? Ja czegoś takiego zupełnie nie rozumiem.

(...) wychodzę z założenia, że w życiu trzeba robić to, co nam sprawia radość. Zbyt wielu ludzi robi rzeczy, których tak naprawdę nie lubi c...

Gdy jest się na coś uczulonym, najlepiej nie brać tego czegoś do ust, zwłaszcza jeśli tym czymś jest kot.

Gdy jest się na coś uczulonym, najlepiej nie brać tego czegoś do ust, zwłaszcza jeśli tym czymś jest kot.

Bo to, co masz za sobą, tam nie pozostaje, okrąża cię ze wszystkich stron, wybiega do przodu i oto staje przed tobą.

Bo to, co masz za sobą, tam nie pozostaje, okrąża cię ze wszystkich stron, wybiega do przodu i oto staje przed tobą.

Dziś już nie żyję, dziś patrzę, jak ziemia sypie się na wieko trumny ze mną i sam również rzucam sobie grudkę.

Dziś już nie żyję, dziś patrzę, jak ziemia sypie się na wieko trumny ze mną i sam również rzucam sobie grudkę.

Karę śmierci wykonano. Po raz kolejny udało nam się zniszczyć coś, czego nie potrafiliśmy stworzyć.

Karę śmierci wykonano. Po raz kolejny udało nam się zniszczyć coś, czego nie potrafiliśmy stworzyć.

Przytula się do siebie, obejmuje się rękami i powtarza sobie, że nigdy, ale przenigdy nie opuści, zawsze będzie ze sobą, nigdy się nie zostawi i że bardzo, ale to bardzo się kocha.

Przytula się do siebie, obejmuje się rękami i powtarza sobie, że nigdy, ale przenigdy nie opuści, zawsze będzie ze sobą, nigdy się nie zosta...

Jedni się udają w całości i do końca, innym zaledwie coś się udaje; jedni po rodzą się szczęśliwi, innym przez pewien czas sprzyja szczęście. (...) Ludzie udani przyjmują kolejne sukcesy z zadowoleniem, podczas gdy ludzie, którym coś się czasem udaje, odnoszą się do łutów szczęścia z niedowierzaniem, już podczas radości przeczuwają żałobę. Ciesząc się, jednocześnie martwią się tym, że ta uciecha prędzej niż później stanie się nieledwie wspomnieniem. Ludzie, którzy się udali, są z siebie zasłużenie zadowoleni, podczas gdy ci, którym się udało, wiedzą, że wszystko zawdzięczają jedynie szczęśliwym okolicznościom, a jeśli na domiar złego nie są debilami, zdają sobie sprawę z tego, że nie można całego życia powierzać szczęściu. Z każdym łutem szczęścia smucą się więc tym bardziej, bo wiedzą, że limit szczęścia się zbliża.

Jedni się udają w całości i do końca, innym zaledwie coś się udaje; jedni po rodzą się szczęśliwi, innym przez pewien czas sprzyja szczęście...

Ale najnieznośniejsze były posiłki. W tej małej jadalni na parterze, z dymiącym piecem, ze skrzypiącymi drzwiami, ze ścianami ociekającymi wilgocią i z wiecznie wilgotną, kamienną podłogą, miała wrażenie, że podają jej na talerzu całą gorycz istnienia i wraz z oparami unoszącymi się z potraw unosiły się z głębi jej duszy mdłe wyziewy nudy i obrzydzenia.

Ale najnieznośniejsze były posiłki. W tej małej jadalni na parterze, z dymiącym piecem, ze skrzypiącymi drzwiami, ze ścianami ociekającymi w...