🖤🏚️ Z jednego domu robi się tu cała epoka 🏚️🖤
⭐ Moja ocena: 9/10 — Widnokrąg mocno mnie wciągnął i naprawdę we mnie został, bo to nie jest tylko popis stylu ani sama „ładna” opowieść z pamięci, ale książka, która niesie wielki ludzki i historyczny ciężar. Jest z czego tę pamięć budować: wojna, wysiedlenie, bieda, choroba ojca, ciężar matki, wieś, powojenne miasto, ideologia wciskająca się ludziom do głów, a obok tego dojrzewanie, wstyd, pożądanie, śmierć i cała masa postaci, które nie są dekoracją, tylko żywym światem.
📍 Z jednego życia wyrasta cała epoka 📍
Piotr opowiada o sobie, ale tak naprawdę opowiada też o Polsce przeoranej wojną i powojniem. O świecie, w którym nic nie jest abstrakcją. Wojna nie przychodzi tu w formie wielkich historycznych haseł, tylko wchodzi ludziom do domu, do jedzenia, do ubrań, do lęku, do choroby i do relacji między bliskimi. Bieda nie jest „tematem”, tylko codziennym tłem istnienia. Ojciec gaśnie, matka dźwiga wszystko na sobie, rodzina żyje między upokorzeniem, zaradnością i resztkami dawnego porządku. A wokół tego kręcą się dziadkowie, wujkowie, wieś, sąsiedzi, schody, wzgórze, równina — cały ten świat ma ciężar prawdziwego przeżycia, a nie literackiej makiety.
⚔️ Wojna i powojnie bez wielkich słów, za to boleśnie konkretnie ⚔️
Bardzo mi się podobało, że Myśliwski nie musi robić wielkich deklaracji, żeby pokazać grozę czasu. Wystarczy kilka scen, kilka ludzi, kilka przedmiotów i już czuć, jak historia człowieka ściska za gardło. Wieś pod okupacją, strach, niedostatek, później wysiedlenie i powrót, a po wojnie nowy nacisk — już nie niemiecki, tylko ideologiczny. Szkoła, Stalin, zebrania, „słuszne” słowa, wtłaczanie młodych w gotowe formy — to wszystko robi mocne wrażenie właśnie dlatego, że nie jest napisane jak wykład o systemie, tylko jak doświadczenie chłopaka, który czuje, że świat chce mu wejść do środka i mówić za niego.
👤 Ludzie nie z tła, tylko z krwi i kości 👤
Matka jest tu dla mnie jedną z najmocniejszych postaci — nerwowa, pęknięta, ambitna, zła na los, śmieszna i tragiczna zarazem, a przy tym strasznie ludzka. Ojciec z kolei ma w sobie kruchość, czułość i przegraną godność, która długo zostaje w głowie. Do tego dochodzi cała rodzina ze wsi: wujkowie, wujenki, dziadkowie, ich język, ich tarcia, ich codzienna szorstkość i troska. Nawet Kruczek nie jest tu „po prostu psem”, tylko kimś naprawdę obecnym, wpisanym w emocjonalny krajobraz tej opowieści. I bardzo mocny jest też wątek panien Ponckich — dwóch sąsiadek z góry. To nie są tylko barwne figury z tła. Jest w nich jednocześnie śmieszność, samotność, czułość, niespełnienie i jakaś dziwna mieszanina erotyzmu, żalu oraz społecznego zawieszenia. Ten motyw naprawdę zostaje.
🧠 Pamięć mówi tu tak, jak naprawdę mówi człowiek 🧠
Najbardziej czułem to, że pamięć Piotra nie idzie równo. Wraca, zapętla się, powtarza, zatrzymuje na szczególe, po czym nagle odbija gdzie indziej. Dla części czytelników to może być wada, ale dla mnie właśnie to jest jedna z prawd tej książki. Człowiek naprawdę tak pamięta: nie linearnie, tylko falami. I u Myśliwskiego to nie jest sztuczka formalna, tylko bardzo naturalny rytm ludzkiego wnętrza. Dzięki temu Piotr nie brzmi jak „bohater literacki”, tylko jak ktoś z krwi i kości, kto naprawdę próbuje zrozumieć siebie, swoich bliskich i świat, z którego wyrósł.
📖 Widnokrąg to dla mnie powieść o tym, że człowiek nie składa się z samych wydarzeń, tylko z tego, co te wydarzenia z nim robią i jak nosi je w sobie przez lata. A Myśliwski potrafi z wojny, biedy, rodziny, wstydu, pożądania i pamięci zbudować coś jednocześnie bardzo prostego na powierzchni i bardzo głębokiego w środku. I właśnie dlatego ta książka tak mocno zostaje.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Traktat o łuskaniu fasoli
Książka dobra, pięknie napisana, realistyczna i z takim przytulnym klimatem, gdzie bohaterowie łuskają wieczorem w chatce fasolę. Fabuła natomiast jest moim zdaniem trochę bez sensu. Nie dowiadujemy się kim był Pan Robert, ani jak potoczyły się jego losy. Nie wiadomo nic o rodzinie bohatera, co działo się z nimi po wojnie. Nie wiemy nic o jego byłej żonie, o której jest jedynie napomknięte, ale za to dziewczynie pracującej w kuchni na budowie jest poświęcona duża uwaga. Generalnie, całą książkę czytelnik śledzi oczekując jakiejś nagrody na koniec, jakichś odpowiedzi na podstawowe pytania, a nie otrzymuje nic. Dodatkowo, jakieś mało istotne wątki są rozwleczone za bardzo. Zakup kapelusza, czy też lichtarzy. Wiele rozważań moim zdaniem to również trochę przerost formy nad treścią.
Książka dobra, pięknie napisana, realistyczna i z takim przytulnym klimatem, gdzie bohaterowie łuskają wieczorem w chatce fasolę. Fabuła natomiast jest moim zdaniem trochę bez sensu. Nie dowiadujemy się kim był Pan Robert, ani jak potoczyły się jego losy. Nie wiadomo nic o rodzinie bohatera, co działo się z nimi po wojnie. Nie wiemy nic o jego byłej żonie, o której jest...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTraktat o łuskaniu fasoli
Autor: Wiesław Myśliwski
Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10)
Rewelacyjna książka — jedna z tych, które trudno jednoznacznie zaszufladkować, a jeszcze trudniej zapomnieć. Słuchając jej, miałem wrażenie obcowania z opowieścią starego mędrca, który nie tyle snuje historię, co dzieli się doświadczeniem życia — spokojnie, bez pośpiechu, ale z wyraźnym ciężarem przeżytych lat. Wiesław Myśliwski prowadzi narrację w sposób niezwykle naturalny, a jednocześnie głęboko refleksyjny.
Książka jest przepełniona przemyśleniami, które można uznać za swego rodzaju „złote myśli”, choć nie są one podane wprost ani w sposób nachalny. Wynikają raczej z opowieści, z tonu narracji i z tego, co między wierszami. To sprawia, że całość brzmi autentycznie i nie traci na wiarygodności.
Bardzo wyraźnie odczuwa się tutaj dojrzałość autora — nie tylko warsztatową, ale przede wszystkim życiową. Fakt, że książka powstała, gdy Myśliwski był już człowiekiem w podeszłym wieku, przekłada się na obecny w niej spokój, dystans i umiejętność patrzenia na własne doświadczenia bez zbędnych emocjonalnych uniesień. To nie jest literatura, która próbuje imponować — raczej taka, która skłania do zatrzymania się i refleksji.
Poznajemy historię dzieciństwa na wsi, późniejszej tułaczki i prób zrozumienia własnych losów. Nie jest to jednak klasyczna opowieść biograficzna — bardziej strumień wspomnień i przemyśleń, które układają się w spójną, choć nienachalną całość. Narracja płynie spokojnie, ale nie nuży — przeciwnie, wciąga swoją szczerością i konsekwencją.
To książka czysta i szlachetna w swoim przekazie — spokojna, momentami wręcz wyciszająca, ale jednocześnie pozostawiająca czytelnika z konkretnymi refleksjami. Nie epatuje formą ani fabułą, a mimo to — albo właśnie dlatego — robi bardzo duże wrażenie.
Zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji, jakie miałem okazję poznać.
📖 21:16 · 19.04.2026 · 38/2026 · (A/P)
Traktat o łuskaniu fasoli
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAutor: Wiesław Myśliwski
Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10)
Rewelacyjna książka — jedna z tych, które trudno jednoznacznie zaszufladkować, a jeszcze trudniej zapomnieć. Słuchając jej, miałem wrażenie obcowania z opowieścią starego mędrca, który nie tyle snuje historię, co dzieli się doświadczeniem życia — spokojnie, bez pośpiechu, ale z wyraźnym...
Czytając Traktat o łuskaniu fasoli autorstwa Wiesław Myśliwski, trudno oprzeć się wrażeniu, że ma się do czynienia z literaturą absolutnie wyjątkową - taką, która nie tylko opowiada historię, ale przede wszystkim przenika czytelnika i zostaje w nim na długo.
To niezwykła książka ukazująca mistrzostwo pisarza, który w monologu głównego bohatera - zajmującym przecież aż 400 stron - zawiera tyle prawd moralnych i życiowych, jakich nie powstydziłby się niejeden współczesny poradnik z dziedziny rozwoju osobistego. A co najciekawsze, ten rozbudowany, niemal hipnotyczny monolog wcale się nie nudzi. Wręcz przeciwnie - wciąga, zmusza do uważności, do zatrzymania się nad słowem, do refleksji nad własnym życiem. To lektura, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie.
Główny bohater - anonimowy narrator, stróż ośrodka wypoczynkowego - to postać niezwykle intrygująca. Z pozoru zwyczajny człowiek, snujący opowieść o swoim życiu podczas tytułowego łuskania fasoli, stopniowo odsłania przed nami świat pełen doświadczeń, strat, przypadków i wyborów. Jego historia jest jednocześnie bardzo osobista i uniwersalna. W jego słowach pobrzmiewa coś, co dotyka każdego - pytania o sens, o tożsamość, o pamięć i o to, co właściwie składa się na ludzkie życie.
Przedziwne i zarazem fascynujące jest to, że w tej książce każdy znajdzie coś dla siebie. Jedni odnajdą w niej opowieść o samotności, inni o losie i przypadku, jeszcze inni o potrzebie opowiadania i bycia wysłuchanym. Każdy czytelnik wyniesie z niej coś innego, coś osobistego. I na tym właśnie polega chyba fenomen takich dzieł oraz kunszt literacki takich pisarzy jak Myśliwski - potrafią oni stworzyć przestrzeń, w której literatura staje się dialogiem, a nie tylko narracją.
To nie jest książka, którą się po prostu odkłada po przeczytaniu ostatniej strony. Ona zostaje - w myślach, w pytaniach, w cichych powrotach do własnych wspomnień. Polecam!
Czytając Traktat o łuskaniu fasoli autorstwa Wiesław Myśliwski, trudno oprzeć się wrażeniu, że ma się do czynienia z literaturą absolutnie wyjątkową - taką, która nie tylko opowiada historię, ale przede wszystkim przenika czytelnika i zostaje w nim na długo.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo niezwykła książka ukazująca mistrzostwo pisarza, który w monologu głównego bohatera - zajmującym przecież aż 400...
Mądra literatura najwyższych lotów.
Mądra literatura najwyższych lotów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKiedyś pewnie powiedziałbym, że długi monolog odbiera przyjemność czytania. Tym bardziej monolog stanowiący całą powieść. Tu było inaczej. Mądra, piękna, głęboka
Kiedyś pewnie powiedziałbym, że długi monolog odbiera przyjemność czytania. Tym bardziej monolog stanowiący całą powieść. Tu było inaczej. Mądra, piękna, głęboka
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWybitna. Wzruszająca i pięknie napisana, każdy człowiek, bez względu na wiek, wyniesie coś z tej powieści.
Wybitna. Wzruszająca i pięknie napisana, każdy człowiek, bez względu na wiek, wyniesie coś z tej powieści.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa książka niestety nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia. Fabuła jest mało wciągająca i momentami wręcz nudna, a bohaterowie wydają się płascy i niewiarygodni. Styl autora bywa ciężki, przez co czytanie staje się męczące. Całość sprawia wrażenie niedopracowanej i trudno znaleźć powód, by ją polecić.
Ta książka niestety nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia. Fabuła jest mało wciągająca i momentami wręcz nudna, a bohaterowie wydają się płascy i niewiarygodni. Styl autora bywa ciężki, przez co czytanie staje się męczące. Całość sprawia wrażenie niedopracowanej i trudno znaleźć powód, by ją polecić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeczytałam. Szło mi powoli, ale "Traktakt o łuskaniu fasoli" po prostu nie da się szybko przeczytać. Należy do tych ksiażek, w które trzeba się wczuć, co kilka zdań zatrzymać się i przemyśleć, a po skończonym rozdziale najlepiej ją odłożyć, żeby historia wybrzmiała w głowie. Sama fabuła jest niby banalna, bo opowiada o życiu jednego, zwyczajnego mężczyzny, ale jednak w jaki sposób to robi. Myśliwski pięknie potrafi przelać na kartkę to co ma w sercu i głowie. Podoba mi się też to, że książka opisuje się życie w Polsce w latach nie tak odległych nam, dzięki czemu historia ta wydaje mi się bliska. W końcu podobne można było usłyszeć od swoich dziadków.
Przeczytałam. Szło mi powoli, ale "Traktakt o łuskaniu fasoli" po prostu nie da się szybko przeczytać. Należy do tych ksiażek, w które trzeba się wczuć, co kilka zdań zatrzymać się i przemyśleć, a po skończonym rozdziale najlepiej ją odłożyć, żeby historia wybrzmiała w głowie. Sama fabuła jest niby banalna, bo opowiada o życiu jednego, zwyczajnego mężczyzny, ale jednak w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiespieszna, refleksyjna, piękna…
„Miłość to niedosyt istnienia. A my byliśmy obolali istnieniem.”
Niespieszna, refleksyjna, piękna…
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Miłość to niedosyt istnienia. A my byliśmy obolali istnieniem.”
Myśliwski pięknie wkomponował swoje przemyślenia, filozofię, postrzeganie świata w opowiadanie, przez co książka jest ciekawa i wywołuje często uśmiech na twarzy.
Myśliwski pięknie wkomponował swoje przemyślenia, filozofię, postrzeganie świata w opowiadanie, przez co książka jest ciekawa i wywołuje często uśmiech na twarzy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to