Tokarczuk umieszcza barwną opowieść o trudach kobiecego dojrzewania w realiach przedwojennego Wrocławia. W ciekawy sposób uwypukla zarówno mądre, jak i głupie cechy bohaterów. Jej postacie są po prostu ludźmi.
Postawiłem na tę lekturę na czas swojej 10-dniowej podróży przez Bałkany i nie żałuję. Dziękuję.

Tokarczuk umieszcza barwną opowieść o trudach kobiecego dojrzewania w realiach przedwojennego Wrocławia. W ciekawy sposób uwypukla zarówno mądre, jak i głupie cechy bohaterów. Jej postacie są po prostu ludźmi.
Postawiłem na tę lekturę na czas swojej 10-dniowej podróży przez Bałkany i nie żałuję. Dziękuję.

Tołstoj w drugim tomie kończy swe misternie tkane, wielowątkowe dzieło. Bohaterowie przedstawieni w utworze to ofiary systemu, w którym przyszło im żyć. Czy jednak w innych czasach, można by uniknąć takiego finału?
Każda epoka ma swoje mroczne echa, a ludzie, którzy znaleźli się w szczególnym położeniu, zawsze mogą tak skończyć, jak Anna. Uwarunkowane jest to charakterem, usposobieniem, ludzką naturą , okolicznościami, no i wreszcie świadomymi ludzkimi wyborami.
Jestem gotowy podjąć dyskusje w tym zakresie.

Tołstoj w drugim tomie kończy swe misternie tkane, wielowątkowe dzieło. Bohaterowie przedstawieni w utworze to ofiary systemu, w którym przyszło im żyć. Czy jednak w innych czasach, można by uniknąć takiego finału?
Każda epoka ma swoje mroczne echa, a ludzie, którzy znaleźli się w szczególnym położeniu, zawsze mogą tak skończyć, jak Anna. Uwarunkowane jest to charakterem,...

Nie można kwestionować talentu Kapuścińskiego, jednak mam wrażenie, że reportaż "Kirgiz schodzi z konia" nie jest szczytem możliwości pisarskich autora. Chwilami opisuje sytuacje tak błahe, nieimitujące dalszych następstw, wniosków, że aż dziwi! Nie mniej, warto przeczytać - dać się wprowadzić w orientalny świat opisywanych państw Azji Centralnej.

Nie można kwestionować talentu Kapuścińskiego, jednak mam wrażenie, że reportaż "Kirgiz schodzi z konia" nie jest szczytem możliwości pisarskich autora. Chwilami opisuje sytuacje tak błahe, nieimitujące dalszych następstw, wniosków, że aż dziwi! Nie mniej, warto przeczytać - dać się wprowadzić w orientalny świat opisywanych państw Azji Centralnej.

Pomimo "myślicielskich" dziwactw Autorki, myślę, że warto przeczytać tę lekturę, ponieważ obok zwartej, nierozciągniętej kompozycji, odkrywamy jak przyjemny może być dystans do tego, co fanatyczne i duchowne. Od czwartego rozdziału pozycję tę czyta się całkiem nieźle!

Pomimo "myślicielskich" dziwactw Autorki, myślę, że warto przeczytać tę lekturę, ponieważ obok zwartej, nierozciągniętej kompozycji, odkrywamy jak przyjemny może być dystans do tego, co fanatyczne i duchowne. Od czwartego rozdziału pozycję tę czyta się całkiem nieźle!