Profil użytkownika: pężyrka

Totalna pomyłka. Koncept zapowiadał się dobrze, a dostaliśmy nie angażującą książkę z dużą dawką historii Bizancjum, wplecioną w taki sposób, że brzmiało to jak podręcznik. Na palcach jednej ręki wskazałabym momenty, które mi się podobały – były to wyłącznie elementy opisu miejsc.
Sam główny bohater był antypatyczny i zadufany w sobie, grający intelektualistę. I to raczej nie było zamysłem autora... Reszta postaci jednowymiarowa, podobnie jak i relacje.
Nie kupuję tej historii, akcja w ogóle nie trzyma w napięciu, jej rozwiązanie rozczarowujące.

Totalna pomyłka. Koncept zapowiadał się dobrze, a dostaliśmy nie angażującą książkę z dużą dawką historii Bizancjum, wplecioną w taki sposób, że brzmiało to jak podręcznik. Na palcach jednej ręki wskazałabym momenty, które mi się podobały – były to wyłącznie elementy opisu miejsc.
Sam głów...

Rozwiń

Zwiń

Sam koncept rozmowy ze śmiercią wydał mi się ciekawy, a ostatecznie okazał się zmarnowanym potencjałem, nieco chaotycznym, tak jakby wciąż był w formie roboczej...
Była jedna scena, która mnie zaintrygowała, ale to tyle. Nie potrafiłam się przywiązać do bohaterów i choć trochę przejąć ich losem. Byli bardziej ogólnymi konceptami niż postaciami. Momentami miałam wrażenie, że więcej jest opowiadane niż przedstawione, ale jeśli już coś się działo – nie było aż tak źle.
Całą książkę odebrałam jako pretekst do nużących, pseudofilozoficznych rozważań.

Sam koncept rozmowy ze śmiercią wydał mi się ciekawy, a ostatecznie okazał się zmarnowanym potencjałem, nieco chaotycznym, tak jakby wciąż był w formie roboczej...
Była jedna scena, która mnie zaintrygowała, ale to tyle. Nie potrafiłam się przywiązać do bohaterów i choć trochę przejąć ich ...

Rozwiń

Zwiń

Filipowicz jak zawsze zachwyca umiejętnością uchwycenia najdrobniejszych szczegółów i momentów, nierzadko czyniąc z nich istotę opowiadań. Okiem prawdziwego przyrodnika uwiecznia naturę słowami, pobudza wyobraźnię, a prostotą i prawdziwością swojego pióra porusza coś w duszy człowieka. Przyroda przedstawiana przez Kornela jest na wskroś rzeczywista, co w pewnych opowiadaniach może być odebrane jako zbytnia brutalność.
Ciekawy zbiór pod względem tematyki, jak i doboru dzieł, a dodatkowo świetny wstęp oraz piękne posłowie.

Filipowicz jak zawsze zachwyca umiejętnością uchwycenia najdrobniejszych szczegółów i momentów, nierzadko czyniąc z nich istotę opowiadań. Okiem prawdziwego przyrodnika uwiecznia naturę słowami, pobudza wyobraźnię, a prostotą i prawdziwością swojego pióra porusza coś w duszy człowieka. Prz...

Rozwiń

Zwiń

Kunszt pisarski z tragedią bohaterów Lolity, które łączą obrzydzenie i oburzenie z pięknem słów. Świetny dysonans, ukazanie siły języka.
Humbert nie tylko manipuluje Dolores, próbuje zwodzić czytelnika, ale też usprawiedliwia i walczy z samym sobą. Nieustanne zrzuca winę na dzieci, dorabia estetyczną formę, by pod żadnym pozorem nie konfrontować się z faktami, perspektywą dziecka, które mimo pięknych słów i usprawiedliwień przebijają przez jego narrację. Robi wszystko, by czytelnik nie sympatyzował z Dolores, niesamowicie spłycając jej postać, posługując się każdym kontrastem, który między nimi istnieje i starając się znaleźć w niej współwinną całej tej sytuacji.
Intrygująca jest jego przeszłość i nieustannie zadawałam sobie pytanie, jak bardzo (i czy w ogóle) można powiązać jego dziecięce doświadczenia z sytuacją Lolity. I jak wiele mogłoby się zmienić, gdyby Dolores miała kogoś zaufanego, choćby jednego dobrego dorosłego...
Chapeau bas dla autora za znakomite wykonanie i stawianie wyzwań czytelnikowi.

Kunszt pisarski z tragedią bohaterów Lolity, które łączą obrzydzenie i oburzenie z pięknem słów. Świetny dysonans, ukazanie siły języka.
Humbert nie tylko manipuluje Dolores, próbuje zwodzić czytelnika, ale też usprawiedliwia i walczy z samym sobą. Nieustanne zrzuca winę na dzieci, dorabi...

Rozwiń

Zwiń

niesamowicie słodka i urocza

niesamowicie słodka i urocza