Profil użytkownika: Roland

Opowieści nieśmiertelnych

Myśl o nieśmiertelności od wieków towarzyszy ludzkości. Strach przed utratą wszystkiego, co niesie ze sobą śmierć, zmusił człowieka do prób przedłużenia własnego jestestwa – póki co nieudanych w rzeczywistości, lecz możliwych w sferze wyobraźni. W literaturze powstało wiele dzieł traktujących o sposobach osiągnięcia wiecznego życia lub opisujących światy, w których stało się ono faktem. Jednym z nich jest uniwersum "Kosiarzy" stworzone przez Neala Shustermana. Autor w literaturze pozornie młodzieżowej przemycił koncepty i przemyślenia godne uwagi starszego czytelnika. Abstrahując od dosyć słabo zakończonej głównej trylogii, sam pomysł świata pozbawionego zgonów z przyczyn naturalnych, gdzie populację reguluje uprzywilejowana kasta Kosiarzy, przyniósł autorowi poczytność i uznanie na całym świecie.

Pisanie dodatków i zbiorów opowiadań, takich jak „Pokłosie”, to dla twórców sposób nie tylko na wydawniczy oddech, ale również domknięcie świata, który stał się zbyt obszerny dla sztywnych ram powieści. Z czysto marketingowego punktu widzenia to metoda na przypomnienie o serii oraz podtrzymanie zainteresowania wiernych czytelników. Neal Shusterman, wraz z sześcioma innymi autorami, zabiera nas w podróż skoncentrowaną na postaciach, miejscach i wydarzeniach znanych z oryginału. Należy jednak zaznaczyć, że w tym przypadku konieczna jest znajomość poprzednich tomów, gdyż niektóre opowiadania zdradzają istotne zwroty akcji, a nawet samo zakończenie serii.

Trzynaście tekstów (a dokładniej dwanaście i jeden wiersz) przenosi czytelnika w czasie między wydarzenia z trylogii, ale także w miejsca odległe – akcja nie zawsze toczy się na Ziemi. Kolejne historie nie tylko rozwijają fabułę, lecz także wyjaśniają genezę kluczowych zdarzeń. Znajdziemy tu opowieści o początkach kosiarz Marie Curie czy arcywroga serii – kosiarza Goddarda. Nie zabrakło też miejsca dla nowych postaci: kosiarza tworzącego w Barcelonie spektakle podczas zbiorów, kosiarza rozmiłowanego w dawnej sztuce czy ludzi spotykających się we wspólnych snach.

Każda historia stanowi nowy początek; nie zawsze od razu wiadomo, jaka jest nadrzędna myśl utworu, choć z czasem staje się ona coraz wyraźniejsza. Oprócz znanych z trylogii rozważań o moralności i cenie nieśmiertelności, autorzy „Pokłosia” kładą nacisk na uniwersalność sztuki, szacunek dla innych istot żywych, nostalgię za przeszłością oraz nieuchronność tego, co nieuniknione.

Największe zainteresowanie wzbudzą zapewne losy znanych bohaterów. Opowiadanie „Onieśmielająca” skupia się na początkach kosiarz Marie Curie, a zwłaszcza na legendarnym wydarzeniu z jej udziałem, o którym wcześniej znaliśmy jedynie pobieżne wzmianki. Wartym uwagi jest również tekst „Marsjańska minuta”, wyjaśniający genezę kosiarza Goddarda. Choć koncept „upadłego prymusa” – w którym ambitny bohater ulega przemianie w zderzeniu z niesprawiedliwym systemem – jest dobrze znany (choćby postać Coriolanusa Snowa z „Igrzysk Śmierci”), nie zmienia to faktu, że jest to jeden z najlepszych tekstów zbioru.

W sferze filozoficznych przemyśleń i artystycznego manieryzmu wyróżniają się dwa opowiadania, których wspólnym mianownikiem jest nieśmiertelność sztuki. „Płótna nieśmiertelnych”, traktujące o rywalizacji przy tworzeniu ostatniego niepowtarzalnego dzieła, trzyma w niepewności co do wyniku i treści obrazu. Z kolei „Wieczna pamięć”, dziejąca się w urokliwej Barcelonie, dzięki nawiązaniom do historycznych postaci i dynamicznej fabule zaskakuje przewrotnym finałem. Niestety, o pozostałych tekstach trudno napisać tyle dobrego – są co najwyżej przeciętne. Zabrakło w nich dynamiki, emocji i przede wszystkim zaskoczenia, co sprawia, że szybko o nich zapomnimy po odłożeniu książki.

Podsumowując, poszerzenie znanego uniwersum zawsze ucieszy wiernych czytelników, lecz wielu z nich po lekturze „Pokłosia” poczuje niedosyt. Jedynie garstka wartościowych opowiadań w zalewie tekstów przeciętnych sprawia, że zasadność powstania tego zbioru pozostaje dyskusyjna.

Opowieści nieśmiertelnych

Myśl o nieśmiertelności od wieków towarzyszy ludzkości. Strach przed utratą wszystkiego, co niesie ze sobą śmierć, zmusił człowieka do prób przedłużenia własnego jestestwa – póki co nieudanych w rzeczywistości, lecz możliwych w sferze wyobraźni. W literaturze ...

Rozwiń

Zwiń

Las pełen tajemnic

Podziwiamy naturę za jej dzikość, wolność oraz pierwotną więź, którą czuje każdy z nas. Szukamy na mapach miejsc, które we współczesnym świecie tak szybko znikają, a te, które pozostały, są żywą ostoją, w której możemy się zatracić. Jednak pierwotne obszary wywołują także rodzaj strachu, o którym wiedzieli już nasi przodkowie. Niedostępność terenu rodzi przekonanie, że wewnątrz ostępów przetrwało coś, co nie powinno – relikty przeszłości, dawne wierzenia czy potwory. Współcześnie ten strach ewoluował w thrillerach i powieściach grozy, gdzie w gęstwinie zamiast bestii boimy się „dzikiego człowieka” lub kogoś, kto uciekając przed prawem, korzysta z faktu, że w leśnej głuszy krzyk nie niesie się daleko.

„Oszast” Grzegorza Mirosława to połączenie mrocznego thrillera i kryminału z elementami powieści grozy, osadzone w dzikich rejonach Beskidu Żywieckiego. Panuje tu duszna atmosfera, w której tytułowy rezerwat nie jest jedynie tłem wydarzeń, ale równoprawnym bohaterem – nie zawsze przychylnym, a przede wszystkim niewybaczającym błędów. Przesiąknięta folklorem powieść zabiera czytelników w ostępy, gdzie tajemnice skrywane w gęstwinie muszą ujrzeć światło dzienne. To wystawia bohaterów na krwawy wyścig z czasem, którego ceną będzie życie.

Jan Stelmach budzi się na pustej drodze wśród beskidzkich lasów. Jest zakrwawiony. Jego żona i córeczka przepadły bez śladu, a on nie ma pojęcia, co się stało. W ciągu kilku godzin staje się głównym podejrzanym – nie tylko o uprowadzenie najbliższych, ale również o brutalne zabójstwo obcego mężczyzny. Śledztwo prowadzi coraz głębiej w rejon Oszastu, najbardziej odludnego obszaru Beskidu Żywieckiego. Tu urywają się wszystkie szlaki. Mówi się o tajemniczych zaginięciach, a według legend beskidzkie ścieżki spływają krwią. Ktoś ukrywa się w sercu nieprzeniknionego rezerwatu, który od lat strzeże pradawnych zwyczajów i historii, o których ludzie wolą nie pamiętać.

Styl Grzegorza Mirosława to literacki odpowiednik ucieczki przez gęsty las – jest szybki, surowy i konkretny. Krótkie zdania budują napięcie, a dzięki oszczędności w opisach każda informacja wydaje się istotna. Choć natura jest tu kluczowa, obserwujemy ją głównie poprzez odczucia bohaterów, co w połączeniu z niezwykle dynamiczną fabułą może miejscami niwelować efekt „mrocznego lasu” na rzecz czystej akcji.

Autor mocno osadza swą powieść w lokalnym folklorze oraz traumach historycznych (głód galicyjski), lecz walka o przetrwanie w miejscu zapomnianym przez Boga i ludzi – zwłaszcza po odkryciu głównego wątku – może niektórym czytelnikom przywieść na myśl znane amerykańskie horrory o podobnej tematyce. Ta być może przypadkowa zbieżność sugeruje, w jakim kierunku zmierza fabuła, i tak w istocie się dzieje.

„Oszast” nie jest klasycznym thrillerem, w którym finał przynosi szokujące odkrycie tożsamości mordercy. Sprawcę poznajemy znacznie wcześniej, nieco za połową powieści. Ciężar opowieści przesuwa się z pytania „kto?” na „jak go dopaść?”, serwując emocjonalną walkę o przetrwanie. Samo rozprawienie się z głównym antagonistą następuje dość nagle i w porównaniu do budowanego napięcia wydaje się zbyt szybkie oraz mało widowiskowe. Jednak w momencie, gdy czytelnik spodziewa się już tylko mało angażujących scen pofinałowych, rozgrywa się najdramatyczniejsza walka o przeżycie. Klaustrofobiczna atmosfera, mrok i starcie z siłami natury są mocniejsze i bardziej angażujące niż sam wątek kryminalny. To właśnie wtedy wybrzmiewa to, co w „Oszaście” najważniejsze – pierwotny strach.

Podsumowując: to niezwykle dynamiczny, mroczny thriller z elementami horroru. Specyficzny styl autora sprawia, że po sięgnięciu po tę książkę trudno ją odłożyć przed końcem. Choć główny motyw jest znany z literatury czy kina, a tożsamość sprawcy poznajemy wcześnie, to końcowe wydarzenia – pełne mocy i emocji – w pełni rekompensują te mankamenty.

Las pełen tajemnic

Podziwiamy naturę za jej dzikość, wolność oraz pierwotną więź, którą czuje każdy z nas. Szukamy na mapach miejsc, które we współczesnym świecie tak szybko znikają, a te, które pozostały, są żywą ostoją, w której możemy się zatracić. Jednak pierwotne obszary wywołują ...

Rozwiń

Zwiń

Wyznania podróżnika

Szczere wyznanie, zwłaszcza dotyczące własnych niepowodzeń, dramatów czy sytuacji ponad ludzkie siły, jest ogromną wartością, którą w dobie egocentrycznego spojrzenia na świat ciężko odnaleźć. Każdy z nas ma chwile upadku, lecz nieliczni potrafią się do nich przyznać. Najgorszym, co może zdarzyć się człowiekowi w sytuacji życiowego kryzysu, jest jednostronna ocena niepoparta znajomością całego kontekstu. Patrząc na współczesny świat, można zauważyć, jak łatwo feruje się wyroki, nie znając całości bądź ulegając błędnym informacjom, co może skutkować zrujnowaniem komuś życia. Istnieją jednak osoby, które nie tylko potrafią podnieść się z dramatycznych kryzysów, ale również są skłonne podzielić się swoją historią ku nauce i przestrodze.

Książka „Restart” Wojtka Przeździeckiego, znanego w wirtualnym świecie jako ojwojtek, to autobiograficzna opowieść, w której autor rozlicza się z przeszłością. Pokazuje swoje jasne i ciemne strony, kulisy bycia twórcą internetowym oraz życiowe zakręty, które doprowadziły go do tytułowego restartu – przemiany zarówno fizycznej, jak i emocjonalno-mentalnej. To niezwykle szczera i autentyczna pozycja; nie jest typowym poradnikiem motywacyjnym, lecz lekcją pokory, która inspiruje poprzez realny przykład, a nie puste słowa.

Wojtek Przeździecki – podróżnik i filmowiec, który waży słowa, byle nie nazwać siebie influencerem. Urodzony w Koninie, wychowany w Internecie. Współtworzył kanał WiP Bros, a następnie stworzył uniwersum ojwojtka, gdzie nie tylko podróżuje po świecie, ale przede wszystkim wyraża siebie. Idąc falą popularności i wzorem innych twórców, wypuścił e-booka z losem na loterię, która później stała się częścią jednej z najgłośniejszych afer w polskim Internecie. Wydarzenia te kosztowały go spokój, zdrowie i pieniądze, lecz ostatecznie dały coś więcej – początek lepszego życia oraz impuls do napisania tej książki. „Restart” to historie o podróżach, treningach, nerwicy i uzależnieniu. To opowieść o tym, jak się nie poddać – momentami zabawna, chwilami niewygodna i wulgarna, czyli dokładnie taka, jak samo życie.

Książkę można podzielić na trzy części. Pierwsza to krótkie streszczenie początków twórczości w sieci, szukania własnej drogi oraz szalonych pomysłów, które doprowadziły do tzw. afery loteryjnej. Druga część skupia się na samej aferze, natomiast ostatnia opisuje proces odzyskiwania kontroli nad życiem i budowania siebie na nowo. Mimo że odbiór pozycji może być uzależniony od znajomości kanału ojwojtek, a znaczna część wydarzeń jest znana z filmów, nie odbiera to lekturze świeżości i autentyczności.

To, co wyróżnia „Restart”, to lekkość stylu. Można odnieść wrażenie, jakby najlepszy przyjaciel opowiadał nam swoją historię – czasem śmiesznie, czasem poważnie, niekiedy dosadnie. Ten bardzo życiowy język potrafi wciągnąć i zaangażować czytelnika. Owszem, niektóre rozdziały (zwłaszcza te dotyczące loterii czy podróży z tamtego okresu) mogą wydać się osobom zaznajomionym z twórczością Wojtka jedynie streszczeniem odcinków z YouTube, choć pojawiają się tu wątki, których autor wcześniej nie upubliczniał.

Przez całą książkę przebija się jednak najważniejszy wątek: rozwój osobisty. Opis okresu od wybuchu afery do momentu zakończenia książki to niezwykle szczere wyznanie, na które nie każdego byłoby stać. Wojtek analizuje swoją sytuację i opisuje proces odcinania się od negatywnych bodźców, co pozwoliło mu odzyskać spokój ducha. Kładzie nacisk na to, jak zmiana nawyków – treningi i dbanie o siebie – stały się fundamentem zdrowia psychicznego. Fizyczna metamorfoza była dla niego zewnętrznym dowodem na wewnętrzną siłę, która w nim drzemała i potrzebowała impulsu, aby – jak sam wspomina – „w jego życiu dokonał się restart”.

Podsumowując: autentyczne i szczere wyznania znanego twórcy, które mimo pewnych powtórzeń względem materiałów wideo, stanowią inspirującą lekcję niepoddawania się, nawet gdy życie rzuca nam pod nogi największe kłody.

Wyznania podróżnika

Szczere wyznanie, zwłaszcza dotyczące własnych niepowodzeń, dramatów czy sytuacji ponad ludzkie siły, jest ogromną wartością, którą w dobie egocentrycznego spojrzenia na świat ciężko odnaleźć. Każdy z nas ma chwile upadku, lecz nieliczni potrafią się do nich przy...

Rozwiń

Zwiń

Czy można zmienić przeszłość?

Fascynacja podróżami w czasie – nie tylko w dziedzinie science fiction – wyrosła z czegoś więcej niż hipotetycznego pytania: „co by było, gdyby?”. Wynika ona przede wszystkim z ludzkiej frustracji spowodowanej nieodwracalnością losu. Choć część takich literackich wypraw wiąże się z chęcią obserwacji przeszłości, większość motywowana jest potrzebą naprawienia błędów, zarówno tych o wymiarze osobistym, jak i globalnym. Ludzkość marzy o władzy nad czasem, ponieważ nie potrafi pogodzić się z żalem, że niczego nie może już zmienić. Większość powieści z tym motywem uczy nas jednak, że jedyną skuteczną formą zmiany przeszłości jest po prostu wyciągnięcie z niej wniosków w teraźniejszości.

Czytając „Węzeł czasu”, można odnieść wrażenie, że gdzieś to już było: próby odnalezienia się w obcej epoce oraz zakazana miłość przekraczająca granice rzeczywistości. Podobne wątki znajdziemy w wielu utworach tego typu, a sam Remigiusz Mróz opisywał je już w dylogii „Projekt Riese” i „Operacja Mir”. W odróżnieniu od nich nowa powieść jest jednak bardziej klimatyczna niż sensacyjna, nastawiona bardziej na emocje niż techniczne szczegóły podróży w czasie. Autor próbował upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: przyciągnąć fanów literatury fantastycznej, a jednocześnie zadowolić wielbicieli literatury obyczajowej. W efekcie otrzymaliśmy poprawną książkę ze sztampowymi relacjami, co odbyło się kosztem logiki świata przedstawionego.

Aga budzi się w środku lasu bez pojęcia o tym, gdzie jest i jak tam się znalazła. Ostatnim, co pamięta, jest kawa z przyjaciółką na opolskim rynku w środku lata 2025 roku. Teraz odczuwalna temperatura wskazuje, że od tamtej pory minęło przynajmniej kilka miesięcy. Gdzie przepadły jej wspomnienia? Dlaczego nic nie pamięta? I dlaczego ma na sobie cudze ubrania, kojarzące się z dwudziestoleciem międzywojennym? Zanim ma szansę zrozumieć, że jest nie tylko w nieswoim miejscu, ale także w nieswoim czasie, w lesie zjawia się dwóch mężczyzn. Zamiast języka polskiego, posługują się niemieckim. Zamiast Opola, pochodzą z Oppeln. Poznaje Augusta Bekkera, oficera Schutzpolizei ścigającego Polaków. Okazuje się dla niej zarazem przekleństwem, jak i błogosławieństwem.

Od pierwszych stron towarzyszą nam dezorientacja i niepewność, doskonale odzwierciedlające stan głównej bohaterki. Mnóstwo pytań, skąpe odpowiedzi oraz fragmentaryczność wspomnień Agnieszki wymagają od czytelnika skupienia. Szybko jednak poznajemy tło wydarzeń, a poszczególne elementy układanki wskakują na swoje miejsce, przy czym kwestie mechaniki podróży zostają zepchnięte na dalszy plan. Najmocniejszym punktem powieści jest przedwojenne Opole. Mróz, po rzetelnej analizie materiałów źródłowych, doskonale oddał realia epoki, dbając o detale dotyczące miejsc, towarów, zachowań, a przede wszystkim narastających napięć narodowościowych i atmosfery nadchodzącej katastrofy.

Nietrudno zgadnąć, jaki cel zazwyczaj przyświeca bohaterom trafiającym do okresu przed II wojną światową. Większość z nas wskazałaby na eliminację Adolfa Hitlera i ten motyw faktycznie się tu pojawia. Choć nie jest to zabieg nowatorski, Mróz kładzie nacisk na moralny aspekt zmiany historii oraz konsekwencje, które mogą okazać się gorsze niż znany nam stan rzeczy. Choć sam Führer pojawia się w powieści, a próba zamachu dostarcza napięcia, można odnieść wrażenie, że jest to jedynie dodatek do warstwy obyczajowej.

Schemat wielkiej, przeznaczonej sobie miłości kontra przeciwności losu jest u Mroza powtarzalny. Ona – ukrywająca tożsamość oraz pochodzenie z przyszłości; on – surowy oficer w mundurze, ślepo zapatrzony w wodza. Łatwo domyślić się wybuchu uczucia. Balansowanie Augusta między lojalnością wobec służby a miłością do Agnieszki stanowi fundament dylematów moralnych, jednak autor podszedł do nich schematycznie. O ile początkowo wątki romansowe intrygują, z czasem stają się przewidywalnymi zapychaczami stron.

Dominacja warstwy romansowej przełożyła się na wolniejszą dynamikę i mniejszą liczbę zwrotów akcji. Choć więź między bohaterami prowadzi do emocjonującego finału, który czyta się z zapartym tchem, późniejsze, zaledwie dwustronicowe rozwiązanie kluczowych wątków wydaje się lekką kpiną. Z jednej strony autor w posłowiu sugeruje, że zakończenie można uznać za definitywne (co pozostawia czytelnika z niedosytem, m.in. przez brak decydującej rozmowy z tajemniczym Infułatem), z drugiej – nie wyklucza kontynuacji. Zamiast budować spójny system podróży w czasie, autor wykorzystał go jako fabularny wytrych do stworzenia romansu w historycznych realiach.

Podsumowując, sercem powieści jest relacja między bohaterami, a nie zawiłości historyczne czy kwestie dotyczące portali i podróży w czasie. Przewidywalność romansu obniża jakość powieści, zaburzając balans między tym, co istotne, a tym, co sztampowe. Choć książkę wieńczy dynamiczny moment kulminacyjny, lakoniczne zamknięcie całości pozostawia duży niedosyt i zbyt wiele niewiadomych.

Czy można zmienić przeszłość?

Fascynacja podróżami w czasie – nie tylko w dziedzinie science fiction – wyrosła z czegoś więcej niż hipotetycznego pytania: „co by było, gdyby?”. Wynika ona przede wszystkim z ludzkiej frustracji spowodowanej nieodwracalnością losu. Choć część takich lite...

Rozwiń

Zwiń

Zło zrodzone w głowie

Lęk związany z poczuciem utraty kontroli może prowadzić jednostkę do zachowań, które są powszechnie nieakceptowalne. Dla osób z patologicznymi wzorcami kontrola nie jest przywilejem, lecz mechanizmem przetrwania. W momencie, w którym świat zewnętrzny przestaje odpowiadać wizji sprawcy, pojawia się frustracja. Po przekroczeniu pewnej granicy nie znajduje ona ujścia w racjonalnym podejściu, lecz w brutalnej sile, często prowadzącej do zbrodni. Odrzucając tzw. zbrodnie popełnione w afekcie, pozostałe akty przemocy wiążą się z przekraczaniem wewnętrznych barier – im bardziej są one naruszane, tym tragiczniejsze niosą skutki. Głębia psychologii sprawcy potrafi być niezmierzona, co stwarza ogromne możliwości interpretacyjne, zwłaszcza dla autorów thrillerów psychologicznych.

Seria z udziałem Igora Brudnego bynajmniej nie należy do tych, które wraz z upływem czasu łagodnieją. Kolejna odsłona cyklu pokazuje, że zło potrafi mieć różne oblicza, a granica między obsesją a chorobą bywa bardzo cienka. „Fetysz” wraca do mrocznych korzeni znanych z początkowych tomów, gdzie szorstkość i nieprzystępność głównego bohatera mieszały się z makabrycznymi zbrodniami. Choć surowa proza tworzy dynamiczną i wciągającą intrygę, to właśnie warstwa psychologiczna oraz społeczna stanowią o sile tej powieści. Motywy sprawcy, a raczej geneza jego zła, mogą wydać się czytelnikom obeznanym w gatunku przewidywalne, a sam finał – z iście sensacyjnym, „hollywoodzkim” rozegraniem wydarzeń – nieco przerysowany, jednak całość sprawia wrażenie bardzo dobrze skomponowanej powieści.

Komisarz Igor Brudny od zawsze był sam – ale nigdy nie czuł się jeszcze tak samotny. Porzucony przez kobietę, którą kochał, próbuje w pojedynkę walczyć z całym światem. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który niedługo potem trafia na posterunek jako podejrzany w sprawie morderstwa. Dopiero wtedy do Brudnego dociera, jak nisko upadł. Śledztwo w sprawie poćwiartowania z zimną krwią kobiety, staje się dla komisarza jedyną szansą na uratowanie nie tylko kolejnych potencjalnych ofiar, lecz także samego siebie. Pozbawiony pomocy najbliższych mu osób, Brudny powraca do korzeni – a więc na samo dno piekieł.

Przemysław Piotrowski udowadnia, że ludzkie zło potrafi przybierać wynaturzone formy. Przy czym cykl ten, którego cechą rozpoznawczą jest dosadność opisów, nie ma na celu wyłącznie szokowania okropieństwem. Pozwala on dostrzec ukrytą głębię psychologiczną socjopatycznych jednostek. O ile późniejsze tomy nieco „złagodniały” (jak na standardy tego autora), zarówno pod względem psychologii bohatera, jak i drastyczności czynów, o tyle „Fetysz” stanowi bezkompromisowy powrót do początków serii.

Po dramatycznych przeżyciach z poprzedniej części, Igor Brudny znów staje się człowiekiem, którego poznaliśmy na starcie cyklu. Bezkompromisowy, szorstki, balansujący na granicy prawa i moralności, pochłonięty przez wewnętrzne demony i tonący we własnych problemach. Ratunek widzi jedynie w śledztwie, które pozwoli mu opanować chaos wokół siebie. Sama zbrodnia należy do najbardziej brutalnych w dorobku Piotrowskiego – autor przekracza tu pewne tabu, o którym w literaturze rzadko się wspomina. Co najgorsze, wizja ta nie jest jedynie fikcją literacką, gdyż bazuje na istniejącym, przerażającym fetyszu.

Piotrowski prowadzi narrację dynamicznie, z rozdziału na rozdział podkręcając napięcie. Nie jest to jednak wyłącznie brutalna rozrywka, lecz próba analizy zła. W „Fetyszu” autor wchodzi głębiej w psychologię sprawcy niż w poprzednich tomach. Jak sam wspomina w posłowiu, impulsem do napisania tej powieści była postępująca wśród niektórych mężczyzn mizoginia – przekonanie, że kobiety są winne upadkowi tradycyjnego porządku. Rodzi to frustrację wynikającą z obawy przed utratą kontroli.

Niektórzy mogą zarzucić powieści pewną powtarzalność w zachowaniu Brudnego oraz powrót do jego niemal nadludzkiej żywotności w finale. Nie zmienia to jednak faktu, że zakończenie dostarcza tak dużej dawki emocji, iż czyta się je z zapartym tchem. Choć ostateczne starcie wygląda iście filmowo, nie można odmówić autorowi pomysłowości w kwestii wyboru miejsca finałowych wydarzeń. Zakończenie jest satysfakcjonujące i – tradycyjnie już – pozostawia nadzieję na kontynuację.

Podsumowując: „Fetysz” to intensywny, mroczny kryminał nawiązujący do początków serii. To nie tylko krwawa opowieść, ale przede wszystkim ważna analiza zła rodzącego się w ludzkim umyśle.

Zło zrodzone w głowie

Lęk związany z poczuciem utraty kontroli może prowadzić jednostkę do zachowań, które są powszechnie nieakceptowalne. Dla osób z patologicznymi wzorcami kontrola nie jest przywilejem, lecz mechanizmem przetrwania. W momencie, w którym świat zewnętrzny przestaje odp...

Rozwiń

Zwiń

Pozostaną tylko wspomnienia

Wspomnienia stanowią fundament naszej tożsamości. To dzięki nim jesteśmy tymi, kim jesteśmy, i to one sprawiają, że w określony sposób interpretujemy świat. Owszem, z czasem ulegają zatarciu, lecz pozostaje w nas stan, w którym tęsknimy nie tyle za tym, co było, ile za tym, jak się wtedy czuliśmy. Historia każdego człowieka to historia jego wspomnień, a wszystkie one razem tworzą rzeczywistość, przez której pryzmat patrzymy w przeszłość. Ilu ludzi, tyle różnych wspomnień – to samo wydarzenie może być opowiadane przez każdego na inny sposób. Nieostre brzegi pamięci stwarzają idealną przestrzeń do snucia opowieści.

Pierwsza powieść Jakuba Jarno, „Światłoczułość”, wzbudziła ogromne zainteresowanie czytelników dogłębną analizą relacji międzyludzkich, które wystawione na próbę czasu i prawdy ulegają bolesnej przemianie. Niewątpliwie pikanterii dodał fakt, jakoby pod enigmatycznym pseudonimem krył się sam Remigiusz Mróz. Jednak odrzucając dywagacje tożsamościowe, większość czytelników zgadza się, że debiut Jarno to literatura piękna – poetycka, trudna i miejscami kontrowersyjna. „Kontury” śmiało osiągają wysoki pułap ustanowiony przez poprzedniczkę. Równie poetyckie, lecz odmienne w odbiorze, zabierają czytelnika w nostalgiczną podróż, której finał pozostawia w zaskoczeniu i zadumie.

„Kontury” to przejmująca opowieść o Wandzie Jeżyńskiej – dziewczynie urodzonej w ostatnich dniach wojny, która próbuje okiełznać los i zmienić jego bieg. Zdana wyłącznie na siebie, musi radzić sobie w świecie nieprzyjaznym i bezlitosnym. Rękę wyciągają do niej Franek Światło oraz Urban Sierpiński. O tym, która z tych dłoni okaże się pomocą, a która przekleństwem, Wanda ma przekonać się dopiero po latach.

To kolejna powieść o ludziach, którzy zaznali wojny, lecz w odróżnieniu od „Światłoczułości”, akcja osadzona jest w okresie powojennym. Wanda to jedno z tysięcy zagubionych dzieci bez tożsamości i rodziców, które trafiały do sierocińców. Po latach, jako starsza kobieta osadzona w zakładzie karnym, udziela jedynego wywiadu dziennikarce. Jej opowieść o burzliwym życiu jest pełna niedopowiedzeń. Enigmatyczność to stały element tej prozy, dotyczący nie tylko samej głównej bohaterki, ale i osób jej towarzyszących.

Jakub Jarno prowadzi nas przez życie Wandy w niespiesznym, refleksyjnym tempie, choć nie brakuje tu wydarzeń dojmujących. Narracja meandruje między przeszłością a teraźniejszością, faktami a subiektywnymi odczuciami. Pojawiające się początkowo nieścisłości – jak choćby telefon komórkowy w latach 50. – mogą wybijać z rytmu i sugerować brak dopracowania. Nic bardziej mylnego. Te nieścisłości zmuszają czytelnika do ciągłego kwestionowania rzeczywistości, a ich celowość wyjaśnia się na ostatnich stronach.

Niejednoznaczność tkwi także w relacjach między Wandą a mężczyznami jej życia. Autor sprawnie buduje napięcie, sprawiając, że prawdziwe intencje Franka i Urbana pozostają zagadką do samego końca. „Kontury” to jednak nie tylko historia jednostki, ale i próba rozliczenia się z powojenną Polską. Co znamienne, autor nie ocenia historii, lecz pokazuje, jak potrafi ona miażdżyć ludzkie losy.

Zbliżając się do końca, wielu czytelników poczuje niepokój, że historia Wandy urwie się bez wyjaśnienia wielu wątków. Jednak ostatnie pięć stron całkowicie zmienia postrzeganie całości. Finał książki pokazuje, że to, co braliśmy za twardą rzeczywistość, było jedynie zarysem większej, o wiele bardziej skomplikowanej prawdy.

Podsumowując, choć debiut autora wydaje się bardziej spójny i dramatyczny, „Kontury” w pełni zaspokajają potrzeby emocjonalne i intelektualne. To powieść, która zmusza do refleksji nad przetrwaniem i pamięcią. Niech najlepszą rekomendacją będzie cytat z samej książki: „Zdarzenia są konturami, a pamięć tym, co je wypełnia”.

Pozostaną tylko wspomnienia

Wspomnienia stanowią fundament naszej tożsamości. To dzięki nim jesteśmy tymi, kim jesteśmy, i to one sprawiają, że w określony sposób interpretujemy świat. Owszem, z czasem ulegają zatarciu, lecz pozostaje w nas stan, w którym tęsknimy nie tyle za tym, co ...

Rozwiń

Zwiń

Sąsiedzi

Nic nie słyszałem, nic nie widziałem. Ileż to razy te słowa padały w obliczu tragedii, która rozegrała się w najbliższym sąsiedztwie? Żyjąc w czasach „nie-wtrącania się”, pielęgnowania własnego ogródka i ignorowania cudzych problemów, łatwo przeoczyć sygnały dramatu, który może stać się udziałem każdego z nas. Bywają one subtelne, a nawet gdy są wyraźne, często bywają ignorowane w imię świętego spokoju. Granica między sąsiedzką ciekawością a wścibstwem jest bardzo cienka, jednak czasem warto ją przekroczyć, zamiast później żałować, że nie dostrzegło się niczego niepokojącego. Życie pisze gotowe scenariusze, udowadniając, że rzeczywiste dramaty bywają równie przerażające jak najlepsze thrillery.

Izabela Janiszewska to jedna z ciekawszych polskich autorek kryminałów i thrillerów psychologicznych. Bazując na prawdziwych wydarzeniach i poruszając liczne problemy społeczne, buduje fabułę wokół bolesnych sekretów z przeszłości, zmuszając czytelnika do stawiania pytań o granice zła. „Nieznajomi” to powieść kameralna, z osiedlową atmosferą i niespiesznym tempem akcji, która stawia na psychologiczną manipulację. Choć wprawne oko czytelnika może wytypować tożsamość sprawcy z ograniczonej puli bohaterów, autorka umiejętnie pokazuje, że potwory żyją tuż obok nas, doskonale odgrywając rolę zwykłych sąsiadów.

Greta stara się ułożyć życie na nowo po rozwodzie. Gdy do zaniedbanego domu na końcu ulicy wprowadza się starsze małżeństwo, nikt nie przypuszcza, że wraz z nimi w miasteczku pojawi się mrok. Kobieta postanawia przyjrzeć się nowym lokatorom, a im lepiej ich poznaje, tym bardziej utwierdza się w przekonaniu, że za ich uprzejmymi uśmiechami kryją się mroczne sekrety. Zdeterminowana, by odkryć prawdę, nie przeczuwa nawet, jak wysoką cenę przyjdzie jej za to zapłacić. Są bowiem drzwi, do których nigdy nie powinno się pukać.

Janiszewska nie stawia na spektakularną akcję, lecz na duszny, gęstniejący niepokój. Cała uwaga skupia się na relacjach sąsiedzkich, które od początku wydają się podszyte fałszem. Choć akcja rozgrywa się w zamkniętej przestrzeni, poczucie zagrożenia z każdą stroną wzrasta. Autorka idzie o krok dalej: nie tylko kreuje wielką tajemnicę emerytów, lecz sugeruje, że niemal każdy z bohaterów ma coś na sumieniu.

Struktura „Nieznajomych” jest nietypowa. Kluczowe fakty – chociażby te dotyczące pary staruszków – wychodzą na jaw już w połowie książki, a fabuła skręca wtedy w nieco innym kierunku. Przechodzimy do tradycyjnego śledztwa w poszukiwaniu sprawcy odrażających czynów. Tym bardziej szokuje fakt, jak ujawnia w posłowiu autorka, że podobne czyny i wydarzenia miały miejsce na świecie.

Najważniejsza warstwa powieści dotyka emocji. Choć Greta bywa momentami irytująca, to właśnie kreacje bohaterów są siłą tej książki. Autorka umiejętnie myli tropy, choć czasem zbyt dosłownie wskazuje winę konkretnych osób, co pozwala domyślić się, że to fałszywy alarm. Mała liczba podejrzanych sprawia, że czytelnik może odkryć tożsamość sprawcy szybciej niż bohaterowie. Jeśli mamy trójkę podejrzanych, z których jeden zostaje oczyszczony, a na drugiego usilnie kieruje się nasze podejrzenia, metodą eliminacji pozostaje trzeci. Sprawia to, że element zaskoczenia w głównym wątku nieco wyparowuje, jednak finałowe domknięcie wątków pobocznych w pełni rekompensuje tą przewidywalność. Jednakże bez względu na odczucia co do finału to łatwo zauważyć logiczność i dopracowanie wszystkich wątków, więc nie odczujemy, że coś zostało pominięte.

Podsumowując, ograniczona przestrzeń, dobrze skonstruowane postaci, duża ilość skrywanych tajemnic, ale również możliwość samodzielnego wytypowania sprawcy, lecz efekt zaskoczenia wynikający z zamknięcia wątków pobocznych. Książka Izabeli Janiszewskiej niesie w sobie poruszające, ale jakże pouczające przesłanie, że nie wiemy do końca, kto tak naprawdę mieszka tuż za rogiem.

Sąsiedzi

Nic nie słyszałem, nic nie widziałem. Ileż to razy te słowa padały w obliczu tragedii, która rozegrała się w najbliższym sąsiedztwie? Żyjąc w czasach „nie-wtrącania się”, pielęgnowania własnego ogródka i ignorowania cudzych problemów, łatwo przeoczyć sygnały dramatu, który może s...

Rozwiń

Zwiń

W pogoni za prawdą

Czwarta władza, która tak naprawdę ma największy wpływ na rzeczywistość. Mowa oczywiście o mediach, które zarówno przekazują informacje o dziejących się w świecie wydarzeniach, jak i zręcznie potrafią manipulować przekazem, by kreować jeden, ich zdaniem słuszny punkt widzenia. Granica między misją dziennikarską a zręczną manipulacją jest bardzo cienka i jak pokazuje współczesny świat, wielokrotnie przekraczana. Prawda w świecie mediów przypomina dobry kryminał, gdzie może być ukryta, przemilczana, przeinaczana, lecz prędzej czy później, z większą lub mniejszą dawką sensacji, odkryta. Nic dziwnego, że połączenie tych dwóch światów skutkuje powstaniem wciągającej powieści.

Życie pisze najdziwniejsze scenariusze, o czym łatwo się przekonać włączając pierwszy, lepszy program informacyjny. Poziom sensacji, dramatu oraz emocji potrafi być tak duży, że stanowi „łakomy” kąsek dla płodnych umysłów pisarzy, a do takowych jak najbardziej zalicza się Remigiusz Mróz. „Piekło jest puste” jako rozpoczęcie nowego cyklu wypadło naprawdę obiecująco. Choć nie obyło się bez kilku mankamentów to poziom dynamiki wydarzeń, szaleńczej akcji, złożoności intrygi, wciągającej historii oraz charakterystyki postaci jest tak duży, że wielu czytelników z łatwością odczuje przyjemność z lektury niniejszej powieści, a co najważniejsze będzie miało ochotę na więcej.

Po latach pracy w stacji NSI Patrycja Dobska w końcu dostała własny program interwencyjny, w dodatku trafił na temat życia. Dekadę po zaginięciu pewnej dziewczyny, Wiktorii Juckiej, którym niegdyś żyła cała Polska, dziennikarka dotarła do informacji rzucających zupełnie nowe światło na sprawę. Po zniknięciu Patrycji w dramatycznych okolicznościach, jej program musi być kontynuowany. Sprawę przejmuje nietypowy zespół – Kuba Wagner, brylujący na salonach prezenter, oskarżony o mobbing i odsunięty od pracy; Sandra Szpilka , charakterna i nie chorująca na język dziennikarka oraz dwójka stażystów, Aurelia i Sergiusz. Skazani na siebie muszą rozwikłać co i dlaczego stało się z Patrycją, jednocześnie odkryć prawdę niewyjaśnionego zaginięcia Wiktorii Juckiej. Nie mają świadomości, jak dalece sięga ta sprawa. Ani jak wielkie zagrożenie na nich sprowadza.

Początek powieści przy współudziale tylnego opisu na okładce serwuje zamierzoną zmyłkę, której efekt w postaci zaskoczenia uwidacznia się już w pierwszym rozdziale. Nietypowe rozpoczęcie, gdzie zdawałoby się po opisie główna bohaterka przestaje być główną bohaterką, wywołuje lekką konsternację i zachęca do dalszej lektury, gdzie na scenę wchodzą cztery postaci, z którymi czytelnik złapie szybko nić porozumienia. Choć należy zaznaczyć , że w przypadku Sandry Szpilko, szybko przyjdzie czytelnikom na myśl Joanna Chyłka, wręcz dziennikarka jest jej kopią, co może być różnie odbierane w zależności od sympatii względem najsłynniejszej prawniczki w twórczości Mroza. Postaci są wyraziste a fabuła toczy się wokół ich relacji i telewizyjnych zakulisowych działań. Remigiusz Mróz prowadzi narrację z punktu widzenia kilku postaci, co pozwala na pełniejsze ukazanie prowadzonego śledztwa oraz zmienia naszą optykę i sympatię co do poszczególnych postaci wraz z rozwojem fabuły.

Jak to u Mroza bywa, akcja jest szybka i angażująca, co z łatwością można porównać do dynamicznych filmów akcji. To, co w jednym rozdziale wydaje się pewnym dowodem , w następnym okazuje się celową manipulacją. Zwroty akcji nie dotyczą tylko samej sprawy sprzed lat, lecz również przeszłości ekipy „Raportu”. Okazuje się, że osoby szukające sprawiedliwości same mają sporo na sumieniu. Remigiusz Mróz znany jest z kończenia rozdziałów w momentach, które zmuszają do przeczytania kolejnego. Zwłaszcza dramatyczne wydarzenia z udziałem Aurelii Skowrońskiej będziemy czytać jak na szpilkach, a tym bardziej przeżyjemy zaskoczenie, gdy odkryjemy w którą stronę się potoczyły, co jest nietypowe jak na twórczość Mroza. Szokujące i znamienne w swych skutkach, więc tym bardziej szybkie otrząśnięcie się z nich w finałowych wydarzeniach, wydaje się trochę naciągane i mało realne, ale można przymknąć na to oko.

„Piekło jest puste” to nie tylko wciągający thriller, ale również komentarz co do współczesnego stanu mediów. Remigiusz Mróz żongluje między ciężarem prowadzonego śledztwa a obnażeniem mechanizmów czwartej władzy. Pokazuje z jaką siłą telewizja potrafi kreować rzeczywistość, żywić się ludzką tragedią, aby tylko wzrosła oglądalność. Jak łatwo można manipulować opinią publiczną oraz jak łatwo przekroczyć granicę między odkryciem prawdy a dążeniem do sensacji.

Tym czym może uwierać powieść Mroza podczas czytania to zbędne dla fabuły wątki muzyczne, które od jakiegoś czasu są stałym elementem jego książek. Zbyt intensywne, wręcz przekombinowane miejscami zwroty akcji w finale psują nieco wcześniej wypracowany klimat, lecz sam fakt zaskoczenia wynikający z odkrycia rzeczywistego przebiegu wydarzeń jest niepodważalny. Zaskakujący finał, choć nie rozwiązuje wszystkich wątków (od samego początku była zapowiedź kontynuacji) pozostawia czytelników usatysfakcjonowanych i z pragnieniem sięgnięcia po kolejny tom.

Podsumowując, Remigiusz Mróz serwuje czytelników dynamiczne tempo i wyrazistą galerię postaci, gdzie nie ma czasu na odpoczynek. Choć po drodze niektóre zwroty akcji wydają się nieco przekombinowane to zakończenie w pełni je rekompensuje. Solidny kryminał, który pokazuje, że prawda w świeci mediów jest jedynie produktem.

W pogoni za prawdą

Czwarta władza, która tak naprawdę ma największy wpływ na rzeczywistość. Mowa oczywiście o mediach, które zarówno przekazują informacje o dziejących się w świecie wydarzeniach, jak i zręcznie potrafią manipulować przekazem, by kreować jeden, ich zdaniem słuszny pun...

Rozwiń

Zwiń