Wojtek Przeździecki

Na starcie chciałabym zaznaczyć, że ja żadną fanką Wojtka nie jestem - oglądałam kilka jego filmów (m.in. ten z Korei Północnej) i po prostu jakoś podpasowała mi jego narracja, to co pokazuje, a także montaż filmów. Gdzieś tam kojarzyłam, że jest taki ziomek. Trafiłam na film o restarcie, info o książce i stwierdziłam, że po prostu pomogę kupując książkę. No i mam z nią problem - a ocena nie do końca odzwierciedla to, co faktycznie czuję myśląc o tej książce. Jest wydana bardzo starannie, okładka jest świetna w dotyku, chyba tylko w jednym miejscu trafiłam na błąd w tekście (choć tu przyznam jakoś mocno nie starałam się szukać błędów). Natomiast jeśli chodzi o treść - pierwsze rozdziały są ok, opisy sytuacji są świetne - nie policzę ile razy się uśmiałam. Jednak czar jak dla mnie pryska w momencie opisów walki z prokuraturą, czyli w ostatniej części - nie to, że to nie jest ciekawe czy totalnie źle napisane, ale niby to dalsza część narracji o tym jak z zahukanego chłopaka Wojtek doszedł do miejsca, w którym jest obecnie, ale miałam wrażenie, że jest to trochę za chaotycznie napisane, gdzieś po drodze zagubił początkowy styl narracji. Wojtek źle nie pisze, tu się zgodzę z innymi osobami, że czułam się momentami jakby ziomek mi po opowiadał co tam u niego słychać. Jedynie niektóre wątki były nagle ucinane, zaraz po tym rozdział o czymś innym i trochę irytowało mnie, że (chyba) muszę obejrzeć jego filmy, żeby wiedzieć o co chodziło. W tym sensie książka nie broni się jako samodzielna pozycja jak dla mnie - część wątków znałam z nowych filmów Wojtka dot. sprawy loterii, w książce było to tak pobieżnie poruszone, że bez znajomości jednego, drugie ma słaby (lub niezrozumiały) wydźwięk. Książka jest dla fanów - tzn. wiedziałam o tym kupując ją, ale spodziewałam się jednak trochę innego rodzaju pozycji. Aczkolwiek, czy żałuję zakupu? Nie, ale nie wiem czy przeczytam ją całą kolejny raz, raczej nie, lub będę wracała do kilku początkowych rozdziałów, bo są naprawdę zabawne.