Sklepy cynamonowe. Wydanie ilustrowane

„Sklepy cynamonowe” Brunona Schulza to książka napisana niezwykle pięknym i bogatym językiem, choć mnie osobiście nie porwała. Kiedy przerobiłem ją przed zapoznaniem się z opracowaniem, miałem wrażenie, że to bardzo ładnie napisana książka… o niczym. Nie pomaga też to, że wspomnienia chłopca nie są ułożone chronologicznie, przez co łatwo się w tym świecie pogubić. Dopiero po wysłuchaniu opracowania łatwiej zrozumieć, że jest to w dużej mierze świat wspomnień i wyobraźni dziecka, gdzie zwykła rzeczywistość miesza się z onirycznymi, niemal baśniowymi wizjami. Ważnym motywem jest także postać ojca – jego stopniowe znikanie, dziwaczenie i różne symboliczne przemiany, które można odczytywać jako znak rozpadu świata dzieciństwa. Książka jest więc bardziej zbiorem nastrojowych obrazów i symboli niż klasyczną historią z wyraźną fabułą. Choć nie do końca trafiła w mój gust, zdecydowanie warto ją poznać ze względu na wyjątkowy styl i oryginalność.

„Sklepy cynamonowe” Brunona Schulza to książka napisana niezwykle pięknym i bogatym językiem, choć mnie osobiście nie porwała. Kiedy przerobiłem ją przed zapoznaniem się z opracowaniem, miałem wrażenie, że to bardzo ładnie napisana książka… o niczym. Nie pomaga też to, że wspomnienia chłopca nie są ułożone chronologicznie, przez co łatwo się w tym świecie pogubić. Dopiero...

Beznadziejna.. nie mam pojęcia jak w tamtych czasach to przeszło i o czym mądrym miało to być. Po pierwszych dwóch rozdziałach musiałam sprawdzić całą historię i motywy zanim spróbuję ją dokończyć. Opowiadanie jak 'marzenia senne' bez ładu i składu.. i sensu też :(

Beznadziejna.. nie mam pojęcia jak w tamtych czasach to przeszło i o czym mądrym miało to być. Po pierwszych dwóch rozdziałach musiałam sprawdzić całą historię i motywy zanim spróbuję ją dokończyć. Opowiadanie jak 'marzenia senne' bez ładu i składu.. i sensu też :(

Archetyp "przerostu formy nad treścią". Język piękny, ale aż do przesady, zdania na tyle wielokrotnie złożone, że gubiły mi się ich początki. Może nie powinnam była słuchać tego w audiobooku. Cieszę się, że dotrwałam do końca, warto się przez to przemęczyć, ale nie było to przyjemne doświadczenie. Doceniam styl, sama pewnie nigdy bym czegoś takiego nie zmajstrowała, ale dla mnie to zakrawa już trochę o grafomanię. Może jestem chamską ignorantką, proszę mi wybaczyć, ale no nie mogłam się przekonać...

Archetyp "przerostu formy nad treścią". Język piękny, ale aż do przesady, zdania na tyle wielokrotnie złożone, że gubiły mi się ich początki. Może nie powinnam była słuchać tego w audiobooku. Cieszę się, że dotrwałam do końca, warto się przez to przemęczyć, ale nie było to przyjemne doświadczenie. Doceniam styl, sama pewnie nigdy bym czegoś takiego nie zmajstrowała, ale...

Po raz pierwszy zrozumiałem czym jest proza poetycka i jak piękna może być dla kogoś kto traktuje czytanie jak pasje. Dużo można pisać o języku i malowniczych metaforach, ale polecam po prostu przeczytać i samodzielnie przekonać się jak fascynująca może stać się firana falującą w salonie jeśli zabiera się za to artysta.

Po raz pierwszy zrozumiałem czym jest proza poetycka i jak piękna może być dla kogoś kto traktuje czytanie jak pasje. Dużo można pisać o języku i malowniczych metaforach, ale polecam po prostu przeczytać i samodzielnie przekonać się jak fascynująca może stać się firana falującą w salonie jeśli zabiera się za to artysta.

Pięknie napisana ale nie rozumiem do końca o czym, gdzie jest schowany sens tego opowiadania?

Pięknie napisana ale nie rozumiem do końca o czym, gdzie jest schowany sens tego opowiadania?

Najpiękniej napisana prosta fabuła z perspektywy dziecka, jaką kiedykolwiek czytałam. To nie tylko lektura, to arcydzieło sztuki literackiej.

Najpiękniej napisana prosta fabuła z perspektywy dziecka, jaką kiedykolwiek czytałam. To nie tylko lektura, to arcydzieło sztuki literackiej.

Piękna, pełna treści książka - choć rozmiary ma niepozorne - z pewnością warta przeczytania.

Piękna, pełna treści książka - choć rozmiary ma niepozorne - z pewnością warta przeczytania.

Z uwagi na panującą aurę i przesadną poetyckość języka gubię sens opowiadań. Niektórym się to może podobać, ale kiedy forma dominuje nad treścią trudno nadążyć za autorem.

Z uwagi na panującą aurę i przesadną poetyckość języka gubię sens opowiadań. Niektórym się to może podobać, ale kiedy forma dominuje nad treścią trudno nadążyć za autorem.

Czytałem i myślałem, kurde znów ta oniryczność, drugi Kafka, a że za Kafką nie przepadam to nie dziwne, że i Schulz nie dla mnie. Przykro mi, ale co poradzę.

Czytałem i myślałem, kurde znów ta oniryczność, drugi Kafka, a że za Kafką nie przepadam to nie dziwne, że i Schulz nie dla mnie. Przykro mi, ale co poradzę.

Opowiadania przepełnione oniryzmem i mitologizacją codzienności, tak charakterystyczne dla autora, które ciężko dokładnie opisać i ująć ich aurę w parę słów.
Przez lata z ciepłem wspominałam Sklepy cynamonowe i cieszę się, że powrót był tak udany. Ponowny pobyt na Ulicy krokodyli to było dla mnie odkrycie nowych rzeczy, spojrzenie na nią z odświeżonej perspektywy. Doceniam też te utwory, które lata temu mi umknęły.

Opowiadania przepełnione oniryzmem i mitologizacją codzienności, tak charakterystyczne dla autora, które ciężko dokładnie opisać i ująć ich aurę w parę słów.
Przez lata z ciepłem wspominałam Sklepy cynamonowe i cieszę się, że powrót był tak udany. Ponowny pobyt na Ulicy krokodyli to było dla mnie odkrycie nowych rzeczy, spojrzenie na nią z odświeżonej perspektywy. Doceniam...