Drwale

Bardzo ujął mnie koncept podróży poprzez wieki:)
Dobra literatura, -związki z przyrodą , tego zawsze za mało w książkach-tu można to znaleźć.

Bardzo ujął mnie koncept podróży poprzez wieki:)
Dobra literatura, -związki z przyrodą , tego zawsze za mało w książkach-tu można to znaleźć.

Niestety DNF, to jest naprawdę dobra książka, ale spodziewałem się czegoś innego.

Niestety DNF, to jest naprawdę dobra książka, ale spodziewałem się czegoś innego.

Akcja książki rozpoczyna się pod koniec XVII wieku na terenach Kanady. Powieść obrazuje losy rodzin Sel i Duquet.

Fabuła skupia się na naturze i niszczącym wpływie człowieka (np. deforestacji lasów Mikmaków, rabunkowej eksploatacji terenów). Innym istotnym wątkiem jest wypieranie rdzennych mieszkańców z ich terenów, wymazywanie kultur.

Akcja książki rozpoczyna się pod koniec XVII wieku na terenach Kanady. Powieść obrazuje losy rodzin Sel i Duquet.

Fabuła skupia się na naturze i niszczącym wpływie człowieka (np. deforestacji lasów Mikmaków, rabunkowej eksploatacji terenów). Innym istotnym wątkiem jest wypieranie rdzennych mieszkańców z ich terenów, wymazywanie kultur.

Od lat wiemy, że Annie Proulx jest gawędziarką, że lubi rozwodzić się nad swoimi historiami powoli, niespiesznie i z jakąś taką enigmatyczną emfazą. Przykładem mogą być dobrze nam znane „Kroniki portowe”, „Tajemnica Brokeback Mountain” czy nawet „Akordeonowe zbrodnie”. Jednak to, co Proulx zrobiła z „Drwalami”, jest zniewalająco piękne.
„Drwale” to mocno wciągająca historia ludzi, którzy przybyli do Ameryki Północnej, aby wykarczować tysiące hektarów lasów na terenie dzisiejszej Kanady i Stanów Zjednoczonych, i ta historia toczy się przez ponad trzy stulecia. Ta powieść to monumentalna saga rodzinna (a nawet dwóch rodzin) z ogromną liczbą bohaterów i wyciętych drzew.
Historia zaczyna się w 1693 roku, kiedy to Rene Sel i Charles Duquet przyjeżdżają na kontynent amerykański z Francji i zostają kontraktowymi drwalami. Potem śledzimy losy obu mężczyzn i ich rodzin przez blisko trzy i pół wieku.
Chociaż jest to fikcja, łatwo zauważyć, że Proulx mocno nawiązuje do historii kontynentu, emigrantów z Europy i tubylczej społeczności.
Mimo powolnej narracji Proulx pisze dynamicznie (musi, jeśli chce zmieścić kilka pokoleń dwóch rodzin na 1000 stron) i z przenikliwością godną psychologa. Odmalowuje nam życie Sela i Duqueta, gdy ci zsiadają ze statku, aby przedzierać się przez gęste lasy dzisiejszej Kanady i każe śledzić nam losy owych mężczyzn aż po ich kres, a potem ukazuje kolejne ich pokolenia i kolejne problemy świata, który miał dać wolność finansową i swobodę życia, a daje zupełnie coś innego.
Proulx niczym Steinbeck ukazuje Amerykę Północną tamtych czasów jako miejsce hańby, wyzysku i ciężkiej pracy za grosze lub w ogóle bez zapłaty, ale dodaje od siebie też coś, co Steinbeck pomijał, czyli historię flory i fauny. Miesza biografię bogatej ziemskiej natury z biografią bezwzględnego człowieka, a tę wojnę może wygrać tylko jedna ze stron, choć druga mocno się broni.
I taka właśnie jest ta książka, niby o ludziach, ale w rzeczywistości o ludzkiej ekspansji w świat natury. Ekspansji bezkompromisowej, bezwzględnej i często bezsensownej. I mimo że Proulx uaktywnia w swojej powieści kilku dobrych przedstawicieli ludzkości, opowiada też o dobrych stronach i pozytywnych aspektach dbania o roślinność Ziemi, to z tej historii nikt żywy nie wyjdzie. Tu nie będzie ani odkupienia, ani zbawienia, ani przebaczenia. Ta historia jest taka, jak świat, w którym żyjemy. Świat, który lada moment przestanie istnieć, bo człowiek jest głupi i nie uczy się na błędach, a każde kolejne pokolenie nie ogląda się za siebie, lecz brnie w otchłań zniszczenia, bo tak mu jest wygodnie.
Powieść mocna, powieść z przesłaniem, powieść klucz. Nie każdemu się spodoba, ale uważam, że sposób pisania Proulx jest świetny, a pomysł na tę powieść genialny. To jedna z tych książek, które nigdy się nie zestarzeją i zawsze będą na czasie.

Od lat wiemy, że Annie Proulx jest gawędziarką, że lubi rozwodzić się nad swoimi historiami powoli, niespiesznie i z jakąś taką enigmatyczną emfazą. Przykładem mogą być dobrze nam znane „Kroniki portowe”, „Tajemnica Brokeback Mountain” czy nawet „Akordeonowe zbrodnie”. Jednak to, co Proulx zrobiła z „Drwalami”, jest zniewalająco piękne.
„Drwale” to mocno wciągająca historia...

Dobrze się zaczyna.
Wartko leci. Połowa. 🙂
A potem już tylko nuuuuuda.

Dobrze się zaczyna.
Wartko leci. Połowa. 🙂
A potem już tylko nuuuuuda.

To jest dobra książka. Ambicje epickie autorki. Człowiek jako podmiot historii jest też z powodu chciwości pasożytem w środowisku naturalnym. Obraz człowieka - oczywisty, nic nowego. Szata historyczna - ciekawa. W sumie - można bez tej książki żyć, ale nic się nie traci w życiu po jej przeczytaniu.

To jest dobra książka. Ambicje epickie autorki. Człowiek jako podmiot historii jest też z powodu chciwości pasożytem w środowisku naturalnym. Obraz człowieka - oczywisty, nic nowego. Szata historyczna - ciekawa. W sumie - można bez tej książki żyć, ale nic się nie traci w życiu po jej przeczytaniu.

Koniec XVII wieku, tereny dzisiejszej Kanady. Wśród nieprzebytej puszczy rozlega się stukot siekier tysięcy drwali, którzy przybyli na te tereny szukając szczęścia i bogactwa. Czekają też na nich liczne niebezpieczeństwa w postaci mroźnych zim, dzikich zwierząt, chorób, wypadków czy najazdów Indian, pragnących zemsty za odebranie ich ziemi.
Książka to wielowątkowa saga rodzinna, ukazująca historię pierwszych białych osadników w Ameryce, dewastację fauny i flory, zachłanność i pragnienie podporządkowania sobie wszystkiego przez białą cywilizację, przekonanie, że bogactwa nowych ziem są niewyczerpane. To także pochylenie się nad niszczycielską działalnością człowieka oraz próbach ochrony natury i ocaleniem pamięci o wierze i wiedzy przodków rdzennej ludności.

Koniec XVII wieku, tereny dzisiejszej Kanady. Wśród nieprzebytej puszczy rozlega się stukot siekier tysięcy drwali, którzy przybyli na te tereny szukając szczęścia i bogactwa. Czekają też na nich liczne niebezpieczeństwa w postaci mroźnych zim, dzikich zwierząt, chorób, wypadków czy najazdów Indian, pragnących zemsty za odebranie ich ziemi.
Książka to wielowątkowa saga...

Piękna, monumentalna saga rodzinna, która pochłania na wiele dni. Powieść kompletna. Wędrówka przez wieki, od Kanady z czasów kolonializmu, przez Chiny i Nową Zelandię aż po czasy współczesne. Męska i intensywna opowieść o ludziach, którzy każdego dnia działali według własnych przekonań i doświadczeń, codziennie wstawali by każdym uderzeniem siekier wyciosywać i zaznaczać swoje miejsce w świecie. Jakby nie patrzeć to powieść o pragnieniu pozostawienia po sobie czegoś niezniszczalnego, którą odczuwają chyba tylko ludzie, ten zadufany w sobie gatunek roszczący prawa do całego świata.

O książkach jak Drwale mówię, że to powieści kompletne, ponieważ to ponad 800 stron literackiej perełki, którą nie tylko wspaniale i z przyjemnością się czyta, ale w przepiękny sposób opowiada o naturze, miłości do niej, ale też bezwzględnym spustoszeniu, zwłaszcza niesionym razem z rabunkową wycinką drzew, którą ludzkość kultywuje od dawien dawna. Drwale to również bolesna opowieść o czasach kolonizacji, rdzennej ludzkości stopniowo wypieranej z terenów zamieszkiwanych przez nich od wieków, o trzebieniu i gruntownym wymazywaniu kultur, które były inne, ale najczęściej głęboko oddane ziemi i naturze.

Jestem szczęśliwa, że na początek roku wybrałam właśnie tę książkę. Powieść, która stanie się jedną z moich ulubionych, książkę, która świetnie portretuje ludzkość, wychwala i z szacunkiem opowiada o naturze bez moralizatorstwa, a przy tym jest tak zwyczajnie awanturniczą historią pełną przygód i barwnych postaci, zarówno kobiecych jak i męskich. To prawda, trzeba poświęcić jej trochę czasu ze względu na pokaźne gabaryty, ale gdybym miała czytać ją dwa miesiące dłużej też byłoby warto. Wielbiciele sag rodzinnych, rozbudowanych powieści historycznych oraz tych, gdzie przyroda jest jedną z postaci - wiecie co macie robić. Cieszę się, że pojawiło się to wznowienie, ponieważ mogłam na nowo się nią zainteresować i zachwycić. Oby więcej takich książek tego roku.

Piękna, monumentalna saga rodzinna, która pochłania na wiele dni. Powieść kompletna. Wędrówka przez wieki, od Kanady z czasów kolonializmu, przez Chiny i Nową Zelandię aż po czasy współczesne. Męska i intensywna opowieść o ludziach, którzy każdego dnia działali według własnych przekonań i doświadczeń, codziennie wstawali by każdym uderzeniem siekier wyciosywać i zaznaczać...

Piękna, monumentalna saga, która dała mi wreszcie jakieś pojęcie o początkach tego imperium, jakim jest dziś Ameryka. Historyczne widomości o "pierwszych osadnikach" i wytrzebieniu Indian nabrały dla mnie ludzkich kształtów. Czułam trud tej mozolnej budowy nowego świata i całą bezwględność Europejczyków, którzy z tępą determinacją siekierami wyciosali swoje miejsce na ziemi. Wielka literatura!

Piękna, monumentalna saga, która dała mi wreszcie jakieś pojęcie o początkach tego imperium, jakim jest dziś Ameryka. Historyczne widomości o "pierwszych osadnikach" i wytrzebieniu Indian nabrały dla mnie ludzkich kształtów. Czułam trud tej mozolnej budowy nowego świata i całą bezwględność Europejczyków, którzy z tępą determinacją siekierami wyciosali swoje miejsce na...

Annie Proulx należy do grona najważniejszych współczesnych pisarzy i pisarek amerykańskich. Z wykształcenia jest historyczką, a debiutancką książkę wydała po pięćdziesiątym roku życia. Jest laureatką m.in. Nagrody Pulitzera oraz National Book Award. Jej książki „Kroniki portowe” i „Tajemnica Brokeback Mountain” zostały zekranizowane.
„Drwale” to wielopokoleniowa saga, rozpoczynająca się pod koniec XVIII w. przybyciem do Kanady ubogich francuzów: Rene Sela oraz Charlesa Doqueta. W książce pokazane są losy ich potomków i potomkiń na przestrzeni trzystu lat, związane z wycinaniem lasów, kulturową zagładą Indian, międzykontynentalnymi podróżami, pogonią za pieniędzmi, wypadkami chorobami.
„Drwale” to książka ogromnych rozmiarów, w której autorka pokazuje ogrom drzew oraz ludzi białych i rdzennych oraz w prosty sposób przekazuje skomplikowane relacje między nimi. Widzę pewną analogię między bohaterami i bohaterkami a lasem, autorka nie ma litości zarówno ludzi, jak i dla natury. Podoba mi się wplecenie faktów historycznych w opowieść o rodach Selów i Duquetów i mimo, że nie stanowią dominującej części książki, mam wrażenie, że gdybym przeczytała ją w liceum to z pewnością nauczyłabym się więcej z historii Stanów Zjednoczonych i Kanady. Książka niesamowicie mnie wciągnęła, niektóre wątki były bardzo szczegółowe, niektóre kończyły się gwałtownie i to nadawało napędu tej historii. Autorka wspaniale pokazuje zmiany w długim okresie trwania, zdarzenia, które początkowo wydają się bez znaczenia, w przyszłości mają poważne konsekwencje. Dzięki temu, że wydarzenia opisane są na przestrzeni około 300 lat można sobie lepiej wyobrazić skalę zniszczeń i degradacji środowiska naturalnego oraz poddać się refleksji nad współistnieniem człowieka z naturą.
---
https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Annie Proulx należy do grona najważniejszych współczesnych pisarzy i pisarek amerykańskich. Z wykształcenia jest historyczką, a debiutancką książkę wydała po pięćdziesiątym roku życia. Jest laureatką m.in. Nagrody Pulitzera oraz National Book Award. Jej książki „Kroniki portowe” i „Tajemnica Brokeback Mountain” zostały zekranizowane.
„Drwale” to wielopokoleniowa saga,...