Ania z Avonlea

Dzieci bardzo lubią wracać do tej książeczki, chętnie słuchają i czytają, można polecić innym dzieciom również.

Dzieci bardzo lubią wracać do tej książeczki, chętnie słuchają i czytają, można polecić innym dzieciom również.

10

10

Interesująca i wzruszająca.

Interesująca i wzruszająca.

Drodzy czytelnicy,
pierwszy tom zatarł się gdzieś w czeluściach mej pamięci, ale ochoczo sięgnęłam po kolejny. To lektura, która otula serce, Anne tuli nas jak najlepsza przyjaciółka. Jestem w niej zakochana i czekam na kolejne tomy i rozwoje wydarzeń poszczególnych bohaterów.

Wspaniale oddany jest duch czasu i relacje u domowników. Surowość miesza się z niezwykłą delikatnością. Cała społeczność angażuje się w pewien projekt. Anne pracuje jako nauczycielka, a w jej domu pojawią się pewne bliźniaki. Metody wychowawcze są różne, ale Anne swoją promienistą osobowością jest w stanie wszystko przyćmić.

Niesamowita obrazowość. Wydaje mi się, że w każdej z części będzie można znaleźć cząstkę siebie.

Co do tłumaczenia - nie mam porównania, za wiele czasu minęło od czytania 1 tomu. Autorka tłumaczy zabieg na początku.

Drodzy czytelnicy,
pierwszy tom zatarł się gdzieś w czeluściach mej pamięci, ale ochoczo sięgnęłam po kolejny. To lektura, która otula serce, Anne tuli nas jak najlepsza przyjaciółka. Jestem w niej zakochana i czekam na kolejne tomy i rozwoje wydarzeń poszczególnych bohaterów.

Wspaniale oddany jest duch czasu i relacje u domowników. Surowość miesza się z niezwykłą...

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Mam dużo miłości i sentymentu do tej serii, więc bardzo miło mi się wraca do niej, szczególnie, że dalszych tomów nie pamiętam zbyt dobrze.

Mam dużo miłości i sentymentu do tej serii, więc bardzo miło mi się wraca do niej, szczególnie, że dalszych tomów nie pamiętam zbyt dobrze.

Anne, raptem 17-latka, w swoich czasach jest już panienką i zaczyna właśnie pracę jako nauczycielka.

Niewiele się zmieniła, wciąż buja w obłokach, choć jej najbliższe koleżanki już raczej z tego wyrosły. Pozostała też konsekwentna i wierna swoim ideałom - będzie uczyć i wychowywać w zgodzie ze swoją intuicją.

Te fragmenty, kiedy mówi o swoim podejściu do uczenia i dyskusje w gronie jej rówieśników, spośród których część też objęła posady nauczycieli, jakoś wyjątkowo mnie tknęły.
Dojrzałość Anne do uczenia, poczucie odpowiedzialności za dalsze losy swoich uczniów. Nie sądzę, że to było coś, na co zwróciłam uwagę, kiedy czytałam tę serię, będąc jeszcze w szkole.

A w Zielonych Szczytach z kolei pojawiła się para bliźniąt, chłopiec i dziewczynka. Trudno nie odnieść wrażenia, że Davy jest chłopięcym ucieleśnieniem Anne z początków jej pobytu w Avonlea. Równowaga w przyrodzie musi być ;)

Anne, raptem 17-latka, w swoich czasach jest już panienką i zaczyna właśnie pracę jako nauczycielka.

Niewiele się zmieniła, wciąż buja w obłokach, choć jej najbliższe koleżanki już raczej z tego wyrosły. Pozostała też konsekwentna i wierna swoim ideałom - będzie uczyć i wychowywać w zgodzie ze swoją intuicją.

Te fragmenty, kiedy mówi o swoim podejściu do uczenia i...

Wszystko super, tylko ta "mamuchna"...

Wszystko super, tylko ta "mamuchna"...

Nasza mała Ania dorosła, zaczęła pracę jako nauczycielka, przygarnęła osierocone bliźnięta i aktywnie działa, aby jej otoczenie było coraz lepsze. Jest to bardzo miłe i sympatyczne, ale jednocześnie emocje tu są jak na grzybobraniu.
Nic nie jest istotnym problemem, nic nie jest poważnym zmartwieniem dłużej niż przez chwilę, a sześcioletnie dzieci rozumują (i wypowiadają się) całkiem jak dorośli. Większość problemów albo rozwiązuje się sama, często bez dużego udziału bohaterki, albo nigdy ich tak naprawdę nie było (jak np. wątek pana Harrisona, teoretycznie nieprzyjemnego sąsiada). Nawet samej Ani nie przydarza się już żadna spektakularna pomyłka (poza jednym przypadkiem na samym początku),więc komizm też nie jest już szczególnym atutem.
Niemniej jednak, jeśli przyjmiemy, że ta książka miała być raczej plastrem na rzeczywistość niż jej odzwierciedleniem (a podejrzewam, że chyba prawie na pewno możliwe, że tak ewentualnie było),zapewniającym czytelnikowi zastrzyk optymizmu i pozytywnej energii, to być może nawet spełnia swoje zadanie. Choć z drugiej strony, spełniałaby je równie dobrze, gdyby cokolwiek się w niej działo. Dla mnie tu po prostu nie ma żadnego "haka", który by sprawiał, żeby się jakoś szczególnie chciało to czytać.

Nasza mała Ania dorosła, zaczęła pracę jako nauczycielka, przygarnęła osierocone bliźnięta i aktywnie działa, aby jej otoczenie było coraz lepsze. Jest to bardzo miłe i sympatyczne, ale jednocześnie emocje tu są jak na grzybobraniu.
Nic nie jest istotnym problemem, nic nie jest poważnym zmartwieniem dłużej niż przez chwilę, a sześcioletnie dzieci rozumują (i wypowiadają...

"Róże są czerwone, fioletowe bzy, cukier jest słodziutki, zupełnie jak ty."

"Róże są czerwone, fioletowe bzy, cukier jest słodziutki, zupełnie jak ty."