Rilla ze Złotych Iskier

W ostatniej cześci mamy opisany czas wojny i ich rodzin. Niestety ta cześć najmniej mi sie podobała. Nie potrafiłam sie wczuć. Anne i Gilbert w tej cześci to już bohaterowie bardziej poboczni.. Tutaj historia dotyczy ich dzieci, kktore poszły na wojne. Oczywiście rozumiem tragizm sytuacji i opisywane emocje. Jednak wojenne klimaty to nie moja hitoria . Pierwsze cześci byly lepsze , ale moze pisze tak z sentymentu do historii małej Anne.

W ostatniej cześci mamy opisany czas wojny i ich rodzin. Niestety ta cześć najmniej mi sie podobała. Nie potrafiłam sie wczuć. Anne i Gilbert w tej cześci to już bohaterowie bardziej poboczni.. Tutaj historia dotyczy ich dzieci, kktore poszły na wojne. Oczywiście rozumiem tragizm sytuacji i opisywane emocje. Jednak wojenne klimaty to nie moja hitoria . Pierwsze cześci byly...

10

10

Kocham całą serię, z każdym tomem odpływam w świat fantazji, wyobrażałam sobie siebie w tych wiejskich chatach, biegająca po tych dolinach i polach, ostatnio tom bym trochę smutny, ale tak mi się podobał.
Bardzo podobała mi się postać Rilli, po mimo że była trochę próżną dziewczynką to i tak wykazała się dużo odwagą i odpowiedzialnością. ❤️
Gorąco polecam książkę i cała serię❤️🌹

Kocham całą serię, z każdym tomem odpływam w świat fantazji, wyobrażałam sobie siebie w tych wiejskich chatach, biegająca po tych dolinach i polach, ostatnio tom bym trochę smutny, ale tak mi się podobał.
Bardzo podobała mi się postać Rilli, po mimo że była trochę próżną dziewczynką to i tak wykazała się dużo odwagą i odpowiedzialnością. ❤️
Gorąco polecam książkę i cała...

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

„Rilla ze Złotego Brzegu” to poruszająca, dojrzalsza i wyjątkowo emocjonalna część cyklu, ukazująca dorastanie najmłodszej córki Ani i Gilberta w cieniu wielkich, historycznych wydarzeń. To opowieść o odpowiedzialności, odwadze i wewnętrznej przemianie młodej dziewczyny, która musi szybko dorosnąć, jednocześnie zachowując swoją wrażliwość i dobroć.
Książka zachwyca pięknym, głębokim językiem oraz umiejętnym połączeniem codziennych, rodzinnych scen z powagą czasu, w jakim żyją bohaterowie. Montgomery tworzy historię pełną wzruszeń, mądrości i nadziei, pokazując, jak siła charakteru i miłość mogą pomagać przetrwać nawet najtrudniejsze chwile.
To niezwykle ciepła, a jednocześnie poruszająca lektura, idealna dla czytelników ceniących klasyczną literaturę z sercem, pięknem języka i prawdziwymi emocjami.

„Rilla ze Złotego Brzegu” to poruszająca, dojrzalsza i wyjątkowo emocjonalna część cyklu, ukazująca dorastanie najmłodszej córki Ani i Gilberta w cieniu wielkich, historycznych wydarzeń. To opowieść o odpowiedzialności, odwadze i wewnętrznej przemianie młodej dziewczyny, która musi szybko dorosnąć, jednocześnie zachowując swoją wrażliwość i dobroć.
Książka zachwyca pięknym,...

Nie czytając wcześniej recenzji, spodziewałam się lekkiej książki, podobnej do pierwszej części. Wydawało mi się, że o najmłodszej córce Ani będziemy czytać jak o niej samej. Byłobyto super wiedzieć, że dziecinstwo Rilli będziemy podobne, wspaniale ubrane w bujną wyobraźnię i beztroskie przygody.
Jednak zamiast tego mamy smutną, straszną i ciężką rzeczywistość wojny, śmierci, tęsknoty... Kobiet na granicy swojej odwagi w oczekiwaniu... i Rilla, która byłaby może tak podobna do Ani, gdyby czasy nie zmusiłyby jej do dorastania w trudnych emocjach, wychowującą dziecko, które znalazła przy martwej kobiecie. A do tego przejmująca historia Wtorka, czekającego wiernie na stacji... polecam, ale ostrzegam, że jest to smutna część.

Nie czytając wcześniej recenzji, spodziewałam się lekkiej książki, podobnej do pierwszej części. Wydawało mi się, że o najmłodszej córce Ani będziemy czytać jak o niej samej. Byłobyto super wiedzieć, że dziecinstwo Rilli będziemy podobne, wspaniale ubrane w bujną wyobraźnię i beztroskie przygody.
Jednak zamiast tego mamy smutną, straszną i ciężką rzeczywistość wojny,...

Cykl Ani z Zielonego Wzgórza towarzyszył mi od ponad roku. Gdy przypominałam sobie o tych powieściach, to dostrzegam w nich znacznie więcej cieni, jak blasków. W końcu dotarłam do ostatniego tomu, którego się szczerze obawiałam. Czy pożegnamy się z mieszkańcami Wyspy Księcia Edwarda z uśmiechem, czy z niesmakiem? Po ostatnich doświadczeniach spodziewałam się więcej złego, jak dobrego, ale było zupełnie odwrotnie, co mnie bardzo zaskoczyło.

Na początku warto wspomnieć, że ten cykl doczekał się pod koniec zupełnie nowej protagonistki. Nie ma już bohaterów zbiorowych, po których skakaliśmy bez większego pomysłu. Ostateczny wybór padł na najmłodszą latorośl Blythe’ów, Rillę. Dziewczynka przewijała się w poprzednich częściach, ale nic nie wskazywało na to, że będzie odgrywać jakąś większą rolę w przyszłości. Była wtedy pulchna, rozpieszczona i jedynie, co ją odróżniało od innych, to seplenienie, które mi mocno działało na nerwy, gdy się wypowiadała.

W tej powieści stała się smukłą i piękną piętnastolatką, która cieszy się nadchodzącym debiutem. W przeciwieństwie do swoich starszych sióstr czy matki nie żywi wielkich ambicji i nie ma górnolotnych marzeń. Nie jest też za specjalnie zdolna czy sfiksowana na jakimś planie. Chce się po prostu cieszyć swoją młodością i czerpać z życia pełnymi garściami. Te młodzieńcze mrzonki zostają zmiażdżone przez wybuch Wielkiej Wojny, która wciągnie w swoje szpony nie tylko mieszkańców Europy, ale też odmieni losy wielu rodzin na Wyspie Księcia Edwarda.

TO (NIE) JEST NASZA WOJNA

Kto by się spodziewał, że finał przybierze taki dramatyczny obrót? Gdy rozpoczynałam swoją przygodę z dwunastoletnią wówczas Anią Shirley, nie myślałam zbyt wiele nad przedziałem czasowym, w którym ona żyła. Wiedziałam tylko, że wszystko rozgrywało się gdzieś na przełomie XIX i XX wieku, ale nie interesowało mnie za specjalnie czy wydarzenia z książki są w ogóle spójne z naszą rzeczywistością. Wcześniej nie odgrywało to i tak dużej roli, bo Anię też to średnio interesowało. Ona tworzyła swoje własne światy w wyobraźni, w których z większą chęcią przebywała.

Jednak implikacje historyczne czy polityczne są jak najbardziej w tych powieściach obecne. Bohaterowie reprezentują różne poglądy, którymi się w swoich debatach dzielą, wymieniają się informacjami ze świata zewnętrznego i śledzą losy swojego kraju. Sama Ania przechodzi pod tym względem swój rozwój, nabywając z wiekiem własną świadomość społeczno-polityczną, co się nawet z zainteresowaniem śledzi… przynajmniej do momentu jej zamążpójścia.

„Rilla ze Złotego Brzegu” jest pod tym względem wyjątkowa. Najbliżej jej do prawdziwej powieści historycznej od wszystkich innych części. I Wojna Światowa jest głównym wydarzeniem, wokół którego kręci się cała fabuła. To straszliwe wydarzenie zburzyło poukładany świat i wywróciło życie tych wszystkich religijnych plotkarzy do góry nogami… i to było naprawdę dobrym wyborem fabularnym.

W Europie się w końcu zagotowało. Spełniły się najgorsze prognozy teoretyków i historyków, a Kanada jako dominium brytyjskie została w to wszystko wciągnięta. Rozpoczęła się wielka mobilizacja, która nie ominęła mieszkańców Wyspy Księcia Edwarda. Wezwanie do wojska nie wiązało się z przymusem, ale presja społeczna była tak ogromna, że przeważnie jej ulegano. Praktycznie w każdej rodzinie ktoś pragnął spełnić swój obowiązek i młodzi Blythe’owie nie byli żadnymi wyjątkami.

Jim, Shirley, młodzi Meredithowie i wielu innych młodzieńców widzą w tym romantyczną przygodę, pragną zwalczać wrogów i przyczynić się do zwycięstwa. Nawet sobie nie wyobrażają, by wymignąć się od tego obowiązku. Paradoksalnie Walter Blythe jako ten empatyczny wrażliwiec widzi wojnę taką, jaka jest naprawdę. Dlatego nie chce tam ani bezsensownie zginąć, ani zabijać innych młodych chłopców.

Jednak wojna to nie tylko śmierć młodych mężczyzn i gadanie tych starych. Powieść nie skupia się bezpośrednio na tych ważnych uczestnikach, którzy wpływają na jej przebieg. Montgomery trzyma nas z daleka od miejsc obrad, linii frontów, pól bitewnych, szpitali polowych czy zniszczonych miast.

Nie opuszczamy Wyspy Księcia Edwarda. Jesteśmy przy tych, którzy zostali pozostawieni w tyle. Przy kobietach, osobach starszych i dzieciach. Wojna nie wdarła się do ich życia bezpośrednio, ale następstwa dotykają ich tak samo. Nieustanny strach o życie walczących na froncie i niepewność co do dalszych losów kraju przestawił ich także na zupełnie inny tryb.

Wszyscy żyją aktualnymi wydarzeniami, śledzą przebieg wojny w prasie, kontaktują się z walczącymi bliskimi, angażują się w organizacje pomocowe i starają się żyć oszczędnie. Nawet najbardziej niepozorne osoby zaczynają się nagle interesować polityką, a prowojenne poglądy ścierają się z tymi pacyfistycznymi dosyć ostro.

Życie w cieniu wojny było więc tak samo trudne i stresujące. Do tego dochodziła jeszcze ta gryząca bezradność i uczucie niepewności, które zostaje jeszcze bardziej spotęgowane przez bezczynność. Montgomery z niezwykłym talentem oddała te wszystkie uczucia i trudne przemyślenia.

RILLA, MA RILLA

Czy można śmiało polubić tę nową protagonistkę? Myślę, że tak i piszę to jako osoba, która stała się dosyć przewrażliwiona na punkcie irytujących bohaterów z tego cyklu. Jeśli chodzi o charakter, to na szczęście Rilla nie jest wierną kopią swojej matki. To byłoby zresztą dziwne, gdyż obie wychowywały się w zupełnie innych warunkach. To, o czym marzyła od dzieciństwa Ania posiada Rilla od urodzenia.

Dziewczyna była bardzo rozpieszczona, nie brakowało jej w domu zarówno miłości, jak i dóbr materialnych, a Zuzanna i inni nakręcali jej próżność, wychwalając jej urodę pod niebiosa. Rilla nie żywi żadnych ambicji i nie lubi dzieci. Doszła do wniosku, że skoro reszta jej rodzeństwa się kształci, to ktoś musi zostać tym głuptaskiem, który siedzi w domu.

Taka pozornie przeciętna bohaterka wnosi do końcowej części historii powiew świeżości i szczyptę normalności. Z początku nie wzbudzała przez swoją próżność aż tak wielkiej sympatii, ale wojna wywróciła również życie Rilli na drugą stronę. Z początku była poirytowana tym, że wieść o zamachu księcia w Sarajewie popsuła jej przyjęcie, ale gdy jej bracia, przyjaciele z dzieciństwa i lubiany przez nią Krzyś Ford zamierzają wstąpić do armii, to rzeczywistość szybko ją dogania.

W dodatku staje się odpowiedzialna za małego chłopca, półsierotę, którego ojciec walczy na froncie. Życie w cieniu wojny, opieka nad dzieckiem i udział w licznych projektach sprawiają, że Rilla dorasta. Pod wpływem wielu dramatycznych wydarzeń zaczyna przewartościowywać swoje dotychczasowo płytkie życie i wyciąga z niego nowe wnioski. Przedkłada więzi międzyludzkie nad potrzebami materialnymi i angażuje się w życie towarzyskie nie przez tańce, ale przez ciężką pracę. Staje się dla swojej rodziny prawdziwą podporą, szczególnie w tych najczarniejszych chwilach. Do tego otwiera swoje serce nie tylko do dziecka, ale też do osoby, którą darzy od lat głębszym uczuciem.

Rozwój Rilli sprawił, że miałam lekki dysonans, gdy wracałam myślami do poprzednich tomów. Czułam się, jakby ta Montgomery, która napisała świeżo „Anię z Zielonego Wzgórza”, powróciła, by pokazać wszystkim, że nadal potrafi stworzyć historię, która mocno chwyta za serce. „Rilla ze Złotego Brzegu” jest w porównaniu z pierwszą częścią znacznie dojrzalsza i poważniejsza, ale ma ten sam specyficzny urok. Oczywiście nie jest to idealna książka, parę wątków nie było właściwie zakończonych i kilka wypowiedzi mnie poirytowało, ale nie zmienia to faktu, że Montgomery zakończyła tę historię w bardzo wzruszający sposób.

CZY BYŁO WARTO?

Cykl „Ania z Zielonego Wzgórza” niesie za sobą ogromny ładunek emocjonalny. Rudowłosa bohaterka skradła miliony serc, szczególnie w Polsce i w Japonii. Trochę to dziwne, ale myślę, że gdy te książki zostały wydane, to musiało panować jakieś duże zapotrzebowanie na tego typu bohaterki, z którymi dorastające dziewczyny mogły się identyfikować. Ania mogła w swoich młodych latach ujść za wczesną feministkę. Nie ulega wątpliwości, że te książki będą jeszcze bawić kolejne pokolenia.

Czy było warto je wszystkie poznać? Ja myślę, że nie. Wiadomo, jak to bywa w cyklach książkowych, że jakość spada z każdym przeczytanym tomem. Jednak zazwyczaj tendencja spadkowa nie jest aż tak gwałtowna. W tym przypadku wszystko zaczęło się psuć mocno od trzeciej części i do siódmej utrzymywało się na bardzo niskim poziomie. Niektórym częściom niewiele brakowało, by trafić na półkę „zły chłam”. Niektórzy uważaliby to za surową ocenę, ale nie kieruję się sentymentami i nie uważam, że skoro pierwsza część mnie oczarowała, to nie wypadałoby źle ocenić kolejne. Nie uważam, że „coś jest ze mną nie tak”, nawet jakbym była wyobcowana w swojej ocenie.

W każdym razie poznałam wszystkie powieści, wiem, jak się to wszystko potoczyło i… nie tak prędko powrócę w wersji książkowej, choć może sięgnę po coś o zbliżonej tematyce. Są jeszcze spin-offy, prequele, retellingi, komiksy i biografie autorki, więc raczej nie będzie mi brakować kultowej Ani, sympatycznej Diany czy cudownej Marilli. A może sięgnę po inną książkę Montgomery. Kto wie, co przyniesie przyszłość?

Niewykluczone, że zainteresuję się też ekranizacjami „Ani z Zielonego Wzgórza”, bo nie miałam okazji się im przyjrzeć. Obejrzałam jedynie dwie wersje anime. Najnowsze powstało w tym roku i adaptowało w dosyć żwawym tempie trzy pierwsze tomy i tam też zauważyłam, że wykreślono kłopotliwe czy kontrowersyjne sceny, więc wygląda na to, że nie byłam wyobcowana z moimi spostrzeżeniami. Niemniej zainteresowałabym się drugim sezonem, gdyby zechcieli zaadaptować resztę.

W każdym razie kończę z cyklem książkowym i odkładam go na czas nieokreślony.

Cykl Ani z Zielonego Wzgórza towarzyszył mi od ponad roku. Gdy przypominałam sobie o tych powieściach, to dostrzegam w nich znacznie więcej cieni, jak blasków. W końcu dotarłam do ostatniego tomu, którego się szczerze obawiałam. Czy pożegnamy się z mieszkańcami Wyspy Księcia Edwarda z uśmiechem, czy z niesmakiem? Po ostatnich doświadczeniach spodziewałam się więcej złego,...

Fantastyczna, jak wszystkie Anie.

Fantastyczna, jak wszystkie Anie.

O tym, że męska rzecz być daleko, a kobieca wiernie czekać.
W tej części w sielankową rzeczywistość wyspy Księcia Edwarda wkracza z przytupem I wojna światowa. Ciekawie było poczytać o doświadczeniu wojennym tak różnym od europejskiego. Bohaterowie znajdują się daleko od bezpośrednich starć i w zasadzie żyją sobie względnie spokojnie, co jednak wcale nie oznacza, że książka nie jest poruszająca. Głównym źródłem dramatu jest tu wyjazd mężczyzn na front i lęk o nich, pozostali na wyspie bohaterowie żyją wszystkimi drobnymi informacjami, od gazety do gazety i od poczty do poczty. Nie ma tu opisów wielkich bitew i bohaterskich czynów, jest za to sporo takich drobnych codziennych scen, a jednym z najbardziej rozdzierających wątków jest ten związany z psem wiernie czekającym na stacji kolejowej na swojego walczącego na wojnie pana. Co ciekawe - jednym z ważniejszych motywów w książce jest presja wywierana na młodych mężczyzn, aby wyjeżdżali na front, bohaterowie często są przeciwni tym wyjazdom, a jednocześnie jedyna postać, która wprost to odradza i potępia jest pokazywana w jednoznacznie negatywny sposób. Słowo "pacyfista" jest tam wręcz używane jak najgorsza obelga. Moim zdaniem, jest to zdecydowanie najlepsza część z całego cyklu, a tytułowa Rilla jest prawdopodobnie nawet lepszą bohaterką od Ani Shirley (a na pewno ciekawiej się rozwijającą),nawet wtedy, gdy ta ostatnia nie była jeszcze świętą i pełniła w książkach większą rolę niż trzecioplanowa.

O tym, że męska rzecz być daleko, a kobieca wiernie czekać.
W tej części w sielankową rzeczywistość wyspy Księcia Edwarda wkracza z przytupem I wojna światowa. Ciekawie było poczytać o doświadczeniu wojennym tak różnym od europejskiego. Bohaterowie znajdują się daleko od bezpośrednich starć i w zasadzie żyją sobie względnie spokojnie, co jednak wcale nie oznacza, że książka...

„Rilla ze złotego brzegu” to ostatnia część cyklu o Ani i wbrew pozorom została ona napisana jeszcze przed „Anią z szumiących topoli” i „Anią ze złotego brzegu” (używam starych tytułów, gdyż, chociaż doceniam starania nowego wydania, aby oddać w ręce czytelnika jak najdokładniejszy przekład, niemniej uważam, że nowe tytuły nie są na tyle dobre, aby skusiły mnie do ich używania).
Jest to opowieść o dorastaniu w trudnym okresie wojny, której front znajduje się tysiące kilometrów od domu, jednak jego ciężar nadal jest odczuwalny. Rilla, najmłodsze z dziecko Ani i Gilberta właśnie wyrasta z okresu dziecięcego i garnie się do dorosłego życia. Odrobinę próżna, a nawet momentami głupiutka, bardzo szybko dorasta, gdy jej bracia wyjeżdżają na wojnę, a przypadkiem pod jej opiekę dostaje się malutki chłopczyk, którego los pozostawił na świecie całkiem samego.
Jest to powieść napisana tym samym językiem co poprzednie, mam jednak wrażenie, że pomiędzy pierwszą a ostatnią częścią cyklu zmianie uległ cały świat, w którym mała rudowłosa sierotka z rozmarzeniem patrzyła na promienie słońca wśród liści.

Uświadomiłam sobie, że często czytając książki z tej epoki, które osadzone są, niejako w kontekście historycznym zapominamy, jak trudne czasy nadchodzą po każdym i żyli długo i szczęśliwie. Wojny, zarazy i zwyczajne koleje ludzkiego losu sprawiają, że tego typu powieści w specyficzny sposób wpływają na czytelnika, w moim przypadku jest to nostalgia za światem, którego sama nigdy nie doświadczyłam, a jednak doskonale pamiętam zapach świeżego siana i widok dojrzewającego w lipcowym słońcu zboża i ten świat także pozostał już tylko w mojej pamięci.

„Rilla ze złotego brzegu” to ostatnia część cyklu o Ani i wbrew pozorom została ona napisana jeszcze przed „Anią z szumiących topoli” i „Anią ze złotego brzegu” (używam starych tytułów, gdyż, chociaż doceniam starania nowego wydania, aby oddać w ręce czytelnika jak najdokładniejszy przekład, niemniej uważam, że nowe tytuły nie są na tyle dobre, aby skusiły mnie do ich...