Mistrzowie opowieści o miłości. Od Hansa Christiana Andersena do Margaret Atwood

7.5

7.5

Przyjemnie się czytało.

Przyjemnie się czytało.

Bardzo nierówny wybór opowiadań. Chociaż może to właśnie uzasadnia stworzenie i istnienie zbiorów i antologii, każdy ma znaleźć coś a nie wszystko dla siebie.
Jak dla mnie najlepsze i zachęcające do czytania innych utworów to opowiadania: Mishimy, Atwood i Lispector (plus jak zawsze dobre baśnie Andersena).

Bardzo nierówny wybór opowiadań. Chociaż może to właśnie uzasadnia stworzenie i istnienie zbiorów i antologii, każdy ma znaleźć coś a nie wszystko dla siebie.
Jak dla mnie najlepsze i zachęcające do czytania innych utworów to opowiadania: Mishimy, Atwood i Lispector (plus jak zawsze dobre baśnie Andersena).

59/130/2025
Wyzwanie LC maj 2025 - O miłości
Dość słaba. Część opowiadań jak dla mnie zbyt zakręcona (i nie mam na myśli oczywiście baśni HC Andersena!),ale jednak warto było przeczytać, bo najbardziej podobało mi się ostatnie (Etgar Keret, Pineapple crush) i jeszcze jedno blisko końca (Mishima Yukio, Troska o ojczyznę).

59/130/2025
Wyzwanie LC maj 2025 - O miłości
Dość słaba. Część opowiadań jak dla mnie zbyt zakręcona (i nie mam na myśli oczywiście baśni HC Andersena!),ale jednak warto było przeczytać, bo najbardziej podobało mi się ostatnie (Etgar Keret, Pineapple crush) i jeszcze jedno blisko końca (Mishima Yukio, Troska o ojczyznę).

Ciężko jednoznacznie ocenić tą książkę. Nie powiedziałabym, że to zbiór najpiękniejszych opowieści o miłości. Kilka było naprawdę pięknych, podczas gdy reszta zupełnie przeciętna.

Ciężko jednoznacznie ocenić tą książkę. Nie powiedziałabym, że to zbiór najpiękniejszych opowieści o miłości. Kilka było naprawdę pięknych, podczas gdy reszta zupełnie przeciętna.

Ocenianie książki, która składa się z opowiadań różnych ludzi, na różnym poziomie, a przede wszystkim - z różnych okresów, epok literackich - zawsze będzie trudne. Nie sposób ocenić całości, chyba, że jako koncepcji. Sam koncept mnie urzekł. Nie były to proste historie, prowadzące od początku do końca do połączenia dwójki bohaterów miłosnym splotem. Różnorodność w tym przypadku bardzo się sprawdziła. Dostajemy miłość, czytaną w najróżniejszy sposób - czasem delikatną i platoniczną, a czasem zmysłową i dynamiczną. Dzięki temu łatwiej jest brnąć przez "Mistrzów Opowieści" jako całość.

Przejdę jednak do swoich ulubieńców, których dosyć trudno mi wymienić, bo przeczytanie całości zajęło mi naprawdę sporo czasu. Bardzo dobrym pomysłem było zacząć od Szekspira i Andersena. Klasyka gatunku zawsze sprawdzi się jako wprowadzenie do tematu. Później jednak tempo nieco zwalnia i może to wynikać z tego, że nie jestem fanką literatury rosyjskiej. James Joyce, kolejny autor zamieszczony w książce, urzeka nas swoim poetyckim spojrzeniem na miłość i świat... A jednak mało z tego pamiętam, oprócz paru ładnych, kwiecistych cytatów. Podobnie jest z kolejną autorem, Malcolmem Lowry'm.

Zdecydowanie najlepszymi opowiadaniami z tej serii była "Miss Algrave", "Mniejsza tragedia", "Troska o ojczyznę" oraz "wypalanie kotów z kurzu". Każde z nich zostało mi w głowie i pozostawiło mnie z czymś. Z uczuciem i przemyśleniami.

Warto też pochylić się nad ostatnim, "Pineapple crush", które również zostawia coś po sobie w głowie czytelnika. Czy to kwestia bohatera, sposobu narracji, czy oparcie relacji na codziennym paleniu bucha? Cóż, musicie ocenić to sami.

Była to ciekawa podróż. Kiedyś z pewnością sięgnę po kolejne tomy opowiadań, poświęcone mniej lub bardziej tytułowi zamieszczonemu na okładce (i mam szczerą nadzieję, że tym razem nie zajmie mi to ponad roku).

Ocenianie książki, która składa się z opowiadań różnych ludzi, na różnym poziomie, a przede wszystkim - z różnych okresów, epok literackich - zawsze będzie trudne. Nie sposób ocenić całości, chyba, że jako koncepcji. Sam koncept mnie urzekł. Nie były to proste historie, prowadzące od początku do końca do połączenia dwójki bohaterów miłosnym splotem. Różnorodność w tym...

Sprawa się przedstawia następująco w temacie miłości.

Hans Christian Andersen przekonuje, że miłość, mimo knowań Królowej Lodu, pokonuje nawet największe przeszkody. Innego zdania jest Iwan Bunin. Ludźmi targają namiętności i emocje pożądania, zawodu, goryczy, rozczarowań. Wszystko kończy się zbrodnią.

James Joyce w “Zmarłych” bawi się z czytelnikiem. Frywolnie, dowcipnie, ironicznie, faktograficznie sprawozdaje przyjęcie sylwestrowe (chyba) w domu z dublińskich wyższych sfer. Nic się nie dzieje, jak w polskim filmie, tylko droga wiedzie na Ostrołękę. Ale w ostatniej rundzie wyprowadza cios nokautujący. Piorun naszych dawnych dni trafia celnie w nasze poczucie sprawczości i panowania nad życiem.

Kolejni opowiadacze nie zrobili na mnie wrażenia, już chciałem usnąć, ale nie dał mi Stig Dagerman. “Mniejszą tragedię” zaczyna tak:

Wszystkie wielkie tragedie wydarzyły się dawno temu. Można o nich przeczytać w książkach albo obejrzeć je w teatrze. Obecnie zdarzają się tylko mniejsze tragedie, na przykład, gdy urodzi się dziecko komuś, kogo nie stać na ślub albo gdy żonaty listonosz zakocha się w pani na świeżo wyszorowanej klatce schodowej, podczas gdy po raz trzeci w ciągu dnia

Sprawa się przedstawia następująco w temacie miłości.

Hans Christian Andersen przekonuje, że miłość, mimo knowań Królowej Lodu, pokonuje nawet największe przeszkody. Innego zdania jest Iwan Bunin. Ludźmi targają namiętności i emocje pożądania, zawodu, goryczy, rozczarowań. Wszystko kończy się zbrodnią.

James Joyce w “Zmarłych” bawi się z czytelnikiem. Frywolnie,...

Przepieknie wydana, emocjonalnie wysublimowana , trafnie dobrane opowiadania najznakomitszych pisarek i pisarzy, a także wstęp -sonet Szekspira, to musi być bomba, nie wiem jak dla innych czytelników , ale dla mnie jest.
Radzę przeczytać, pokontemplować, zachwycić się , albo zbuntować, bo przejść bez żadnych emocji po przeczytaniu sie nie da.

Przepieknie wydana, emocjonalnie wysublimowana , trafnie dobrane opowiadania najznakomitszych pisarek i pisarzy, a także wstęp -sonet Szekspira, to musi być bomba, nie wiem jak dla innych czytelników , ale dla mnie jest.
Radzę przeczytać, pokontemplować, zachwycić się , albo zbuntować, bo przejść bez żadnych emocji po przeczytaniu sie nie da.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Spodziewałam się opowieści o miłości, a dostałam zlepek różnych opowiadań o fascynacji i zauroczeniu. Spotyka się dwoje ludzi i pojawia się między nimi łączność. Można nazwać to różnie, ale według mnie nie jest to z pewnością miłość. Daję 5 ze względu na dobór opowiadań do tematyki.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Spodziewałam się opowieści o miłości, a dostałam zlepek różnych opowiadań o fascynacji i zauroczeniu. Spotyka się dwoje ludzi i pojawia się między nimi łączność. Można nazwać to różnie, ale według mnie nie jest to z pewnością miłość. Daję 5 ze względu na dobór opowiadań do tematyki.

Miłość to chyba najchętniej wybierany motyw literacki. Pisarze i poeci od pokoleń biorą ten temat na swój warsztat i trudno się temu dziwić. Wszak miłość ma wiele twarzy. Może być spełniona i niespełniona, duchowa i fizyczna, szczęśliwa i tragiczna, dobrze wpływająca na daną jednostkę, ale i mająca destrukcyjne konsekwencje.

Zespół Wydawnictwa Wielka Litera podjął się trudnego zadania i postanowił zebrać najpiękniejsze historie o miłości, czego efektem jest ta przepięknie wydana książka.

"𝐌𝐢𝐬𝐭𝐫𝐳𝐨𝐰𝐢𝐞 𝐨𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞ś𝐜𝐢 𝐨 𝐦𝐢ł𝐨ś𝐜𝐢" to zbiór opowiadań napisanych przez klasycznych pisarzy-począwszy od Hansa Christiana Andersena czy Williama Shakespeare po tych bardziej współczesnych - Margaret Atwood czy Etgara Kereta. Każdy z Autorów w bardzo osobisty sposób opowiedział o miłości.

Przyznaję, że niektóre historie mnie nudziły, inne zaś, jak magiczna baśń o Królowej Śniegu pozwoliły na powrót do dzieciństwa. Kilku opowiadań wcześniej nie znałam, więc dobrze było poznać twórczość tych klasycznych Pisarzy.

Moja relacja z literaturą piękną jest raczej skomplikowana, jednakże mam mocne postanowienie by częściej po nią sięgać. Z przyjemnością stwierdzam również, że lektura "𝐌𝐢𝐬𝐭𝐫𝐳ó𝐰 𝐨𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞ś𝐜𝐢 𝐨 𝐦𝐢ł𝐨ś𝐜𝐢" to dobry początek mojego romansu z klasycznymi dziełami.
__
"A przecież, gdy mężczyzna patrzy na kobietę wystarczająco długo, zdarza się, że zaczyna ją kochać przynajmniej odrobinę".

Miłość to chyba najchętniej wybierany motyw literacki. Pisarze i poeci od pokoleń biorą ten temat na swój warsztat i trudno się temu dziwić. Wszak miłość ma wiele twarzy. Może być spełniona i niespełniona, duchowa i fizyczna, szczęśliwa i tragiczna, dobrze wpływająca na daną jednostkę, ale i mająca destrukcyjne konsekwencje.

Zespół Wydawnictwa Wielka Litera podjął się...