Czarna polewka

Jeśli w danej część Jeżycjady skupimy choć odrobinę uwagi na siostrach Pyziak, a szczególnie na Tygrysie to wiadomo, że nie będziemy się nudzić! Tym razem również się to sprawdziło! "Czarna polewka" jak zwykle pełna humoru, ale również chaosu niekoniecznie wynikającego z fabuły, trochę za dużo wątków. Autorka przyzwyczaiła nas do skupienia się na jednej postaci, a w 17 części musimy naszą uwagę rozbić na kilka osób i wątków, trochę to zmienia spojrzenie na historię.

Jeśli w danej część Jeżycjady skupimy choć odrobinę uwagi na siostrach Pyziak, a szczególnie na Tygrysie to wiadomo, że nie będziemy się nudzić! Tym razem również się to sprawdziło! "Czarna polewka" jak zwykle pełna humoru, ale również chaosu niekoniecznie wynikającego z fabuły, trochę za dużo wątków. Autorka przyzwyczaiła nas do skupienia się na jednej postaci, a w 17...

Małgorzata Musierowicz zawsze kojarzyła mi się z dobrym obserwatorem naszej polskiej rzeczywistości. Tutaj trochę mi tego zabrakło.
Sporo w tej części komplikacji miłosnych kilku par z młodego pokolenia rodziny Borejków.
Sęk w tym, że trochę rażą mnie miłosne perypetie 10-latków. Już w "Języku Trolli" można było tego doświadczyć.
Jakoś nie zmierza to w dobrym kierunku.
Morał dobry, że miłość potrafi zwalczyć wszelkie przeciwności i przymknąć oko na kilka wad.

Największy problem mam z postacią seniora rodu - Ignacego Borejki. Co się stało z tym dobrodusznym filozofem i humanistą? Jakim cudem taki człowiek zabił gwoździami balkon Laury, by uniemożliwić jej spotkania z ukochanym? Czyż zabrakło mu argumentów w dyskusji. Toż to była jego dewiza życiowa: rozmawiać i polemizować.
Mam nadzieję, że w przyszłych częściach pisarka naprawi całą tę sytuację.
Z sentymentu daję "6" i czekam na poprawę.

Małgorzata Musierowicz zawsze kojarzyła mi się z dobrym obserwatorem naszej polskiej rzeczywistości. Tutaj trochę mi tego zabrakło.
Sporo w tej części komplikacji miłosnych kilku par z młodego pokolenia rodziny Borejków.
Sęk w tym, że trochę rażą mnie miłosne perypetie 10-latków. Już w "Języku Trolli" można było tego doświadczyć.
Jakoś nie zmierza to w dobrym...

„Czarna polewka” to pełna emocji i humoru opowieść z bestsellerowej serii „Jeżycjada”, która po raz kolejny zachwyca ciepłem, urokiem i autentycznością. Małgorzata Musierowicz w tej części skupia się na dwóch zakochanych parach: Laurze i Wolfim oraz Róży i Fryderyku, których uczucia zostają wystawione na próbę przez życiowe przeciwności.

Głównym wątkiem jest pytanie, czy miłość jest w stanie przetrwać trudności, jakie stawia przed bohaterami życie. Autorka w charakterystyczny dla siebie sposób łączy romantyczną fabułę z refleksjami nad rodziną, relacjami i codziennością. Bohaterowie muszą zmierzyć się z nie tylko swoimi emocjami, ale także z opiniami bliskich i konsekwencjami własnych wyborów.

Musierowicz znakomicie przedstawia dynamikę relacji między postaciami. Laura i Wolfi to para, która próbuje odnaleźć harmonię pomimo różnic w charakterach i przeciwności losu, natomiast Róża i Fryderyk to przykład burzliwego uczucia, pełnego pasji, ale i nieporozumień. Obie historie wzbogacają się wzajemnie, tworząc wielowymiarowy obraz miłości – od jej pięknych, wzniosłych chwil po codzienne wyzwania.

Jednym z kluczowych elementów tej książki jest metaforyczna „czarna polewka,” która symbolizuje odrzucenie lub niepowodzenie. Tytuł odzwierciedla trudności, z jakimi muszą zmierzyć się bohaterowie, ale jednocześnie wprowadza do powieści element humoru i dystansu, charakterystyczny dla twórczości autorki.

Nie można pominąć rodzinnej atmosfery, która jak zawsze jest jednym z filarów Jeżycjady. Borejkowie, pełni ciepła i troski, ponownie stają się punktem odniesienia dla młodych bohaterów, oferując wsparcie i mądrość. Ich obecność w powieści podkreśla znaczenie międzypokoleniowych relacji i wartość rodzinnych więzi.

Musierowicz, dzięki lekkiemu i humorystycznemu stylowi, potrafi wciągnąć czytelnika w świat swoich bohaterów. Dialogi są pełne dowcipu, a opisy codziennych sytuacji oddają zarówno ich zabawne, jak i wzruszające aspekty. Jednocześnie autorka nie unika ważnych tematów, takich jak akceptacja, odpowiedzialność czy odwaga w wyrażaniu uczuć.

„Czarna polewka” to także powieść, która uczy. Pokazuje, że miłość wymaga pracy, kompromisów i zrozumienia, ale jednocześnie jest źródłem radości i siły. To książka, która przypomina, że warto walczyć o swoje szczęście, niezależnie od przeciwności losu.

Podsumowując, „Czarna polewka” to kolejna udana część Jeżycjady, która bawi, wzrusza i skłania do refleksji. To historia o miłości, rodzinie i codziennych perypetiach, która na długo zostaje w sercu czytelnika. Idealna dla fanów serii i nowych czytelników, którzy szukają ciepłej, pełnej uroku opowieści o życiu i relacjach.

„Czarna polewka” to pełna emocji i humoru opowieść z bestsellerowej serii „Jeżycjada”, która po raz kolejny zachwyca ciepłem, urokiem i autentycznością. Małgorzata Musierowicz w tej części skupia się na dwóch zakochanych parach: Laurze i Wolfim oraz Róży i Fryderyku, których uczucia zostają wystawione na próbę przez życiowe przeciwności.

Głównym wątkiem jest pytanie, czy...

Ostatnio zapoznałam się z treścią powieści autorstwa Małgorzaty Musierowicz pod tytułem „Czarna polewka”.
Czy kolejny tom słynnej „Jeżycjady” przypadł mi do gustu?
Zapraszam do przeczytania mojej opinii….
https://taka-jest-agata.blogspot.com/2024/08/magorzata-musierowicz-czarna-polewka.html

Ostatnio zapoznałam się z treścią powieści autorstwa Małgorzaty Musierowicz pod tytułem „Czarna polewka”.
Czy kolejny tom słynnej „Jeżycjady” przypadł mi do gustu?
Zapraszam do przeczytania mojej opinii….
https://taka-jest-agata.blogspot.com/2024/08/magorzata-musierowicz-czarna-polewka.html

Bardzo ciekawa historia,
fajnie, że kontynuacja historii z poprzedniej części.
Uwielbiam postać Piotrka Żeromskiego i Bodzia, który pojawia się niewiadomo skąd😅

Ciekawa jestem jak dalej potoczy się sprawa Laury i Wolfiego.
No i ta czarna polewka, ulubione danie dziadka Borejko😉

Bardzo ciekawa historia,
fajnie, że kontynuacja historii z poprzedniej części.
Uwielbiam postać Piotrka Żeromskiego i Bodzia, który pojawia się niewiadomo skąd😅

Ciekawa jestem jak dalej potoczy się sprawa Laury i Wolfiego.
No i ta czarna polewka, ulubione danie dziadka Borejko😉

No niestety. To już nie jest to. Słabo. Jakby autorka napisała fanfiction samej siebie sprzed lat.

No niestety. To już nie jest to. Słabo. Jakby autorka napisała fanfiction samej siebie sprzed lat.

Mimo tego, że bardzo lubię całą serię. To ta część średnio mi się podobała. Jakoś postać Laury w ogóle nie przypadła mi do gustu od maleńkości. Uwielbiająca robić wszystkim na złość i oczekująca, że wszyscy będą robić wszystko pod jej dyktando. Jest to dość dziwne patrząc na to jak ciepłą i serdeczną rodziną jest rodzina Borejko.
Historia z Żabą też mnie nie urzekła. Dwóch braci robiący sobie na złość i zabiegający o względy jednej dziewczyny, która tak na prawdę nie jest zainteresowana żadnym z nich.
Tak samo Ignacy Grzegorz jego przygody też mi się nie podobały.
Jakaś taka nudna ta część.
Mam nadzieję, że kolejna część okaże się lepsza.

Mimo tego, że bardzo lubię całą serię. To ta część średnio mi się podobała. Jakoś postać Laury w ogóle nie przypadła mi do gustu od maleńkości. Uwielbiająca robić wszystkim na złość i oczekująca, że wszyscy będą robić wszystko pod jej dyktando. Jest to dość dziwne patrząc na to jak ciepłą i serdeczną rodziną jest rodzina Borejko.
Historia z Żabą też mnie nie urzekła....

Nie wciągnęłam się tak do końca. Za dużo postaci, zamieszania, wszystkiego. Bohaterowie średnio mnie zaintrygowali.

Nie wciągnęłam się tak do końca. Za dużo postaci, zamieszania, wszystkiego. Bohaterowie średnio mnie zaintrygowali.

Bardzo dowcipna część. Doceniam po latach od pierwszej lektury.

Bardzo dowcipna część. Doceniam po latach od pierwszej lektury.

Od zawsze lubiłam Jeżycjadę. I choć w pewnym momencie przestałam kupować i czytać kolejne tomy, to dziś z przyjemnością kontynuuję czytanie cyklu.
Tym razem główną bohaterką jest Laura, która wpada w szpony namiętności. Prócz niej śledzimy też perypetie sercowe innych członków rodziny.
Może to tylko z sentymentu, ale czytało mi się z olbrzymią przyjemnością.

Od zawsze lubiłam Jeżycjadę. I choć w pewnym momencie przestałam kupować i czytać kolejne tomy, to dziś z przyjemnością kontynuuję czytanie cyklu.
Tym razem główną bohaterką jest Laura, która wpada w szpony namiętności. Prócz niej śledzimy też perypetie sercowe innych członków rodziny.
Może to tylko z sentymentu, ale czytało mi się z olbrzymią przyjemnością.