Pokora

Kutz mówił o ślonskiej dupowatości, Twardoch nazywa to pokorą. i coś w tym jest, bo Alois'a tak  właśnie można scharakteryzować: zbyt dupowaty, zbyt pokorny żeby oddać, postawić na swoim, walnąć pięścią w stół, nawet gdy odezwą się pieprzone nożyce i podetną skrzydła. 

nie będę pisał o czym jest ta książka, bo zrobił to prawie każdy tutaj. napiszę jedynie, że to ważna ksiazka dla Ślonzoków. Polacy pewnie nie poczują klimatu, ale może zrozumieją, choć będą to dla nich jedynie suche powojenne fakty z życia Niemców. "Bo wy, tam na tym Śląsku, to wszyscy Niemcy jesteście" - ile razy słyszałem takie bzdurne słowa w Generalnej Guberni. najważniejsze, że my Ślonzocy nie czujemy się Niemcami i rozumiemy każde słowo z listów Alois'a, rozumiemy jego ambiwalentną osobowość, szanujemy wartości.

czytelnicy zachwycają się stylem autora, a dla mnie styl jest nijaki. środki stylistyczne takie jak metafory prawie nie występują. i może dlatego tę powieść pomimo opasłości czyta się szybko i sprawnie. wg. mnie zakończenie jest otwarte. mam nadzieję, że szczepan twardoch dopisze drugą część. z ciekawości przeczytam jeszcze "berlin alexanderplatz" Alfreda Döblina i sprawdzę jak to było u Twardocha z inspiracją. 

Kutz mówił o ślonskiej dupowatości, Twardoch nazywa to pokorą. i coś w tym jest, bo Alois'a tak  właśnie można scharakteryzować: zbyt dupowaty, zbyt pokorny żeby oddać, postawić na swoim, walnąć pięścią w stół, nawet gdy odezwą się pieprzone nożyce i podetną skrzydła. 

nie będę pisał o czym jest ta książka, bo zrobił to prawie każdy tutaj. napiszę jedynie, że to ważna...

Uwielbiam styl Twardocha.

Uwielbiam styl Twardocha.

Szczerze polecam, szczególnie jeśli ktoś jest ze Śląska lub okolic.

Szczerze polecam, szczególnie jeśli ktoś jest ze Śląska lub okolic.

Pisanie
Skończyłam tę książkę z poczuciem, że to naprawdę wyjątkowa literatura. Jak dotąd to najlepsza powieść Szczepana Twardocha, jaką miałam okazję przeczytać.
To nie jest lekka lektura. Wymaga skupienia i czasu, ale właśnie dzięki temu zostaje w głowie na długo. Zachwycił mnie język – dopracowany, gęsty, momentami wręcz hipnotyzujący. Widać, jak bardzo autor dba o każdą warstwę tej historii.
Najmocniej poruszyła mnie opowieść o tożsamości. O dorastaniu gdzieś pomiędzy niemieckością, polskością i śląskością. O próbie odnalezienia siebie między światem inteligencji a ciężką, codzienną pracą górnika.
To piękna, poruszająca i bardzo mądra książka. Jedna z tych, które czyta się wolniej, ale które zostają z czytelnikiem na długo.

Pisanie
Skończyłam tę książkę z poczuciem, że to naprawdę wyjątkowa literatura. Jak dotąd to najlepsza powieść Szczepana Twardocha, jaką miałam okazję przeczytać.
To nie jest lekka lektura. Wymaga skupienia i czasu, ale właśnie dzięki temu zostaje w głowie na długo. Zachwycił mnie język – dopracowany, gęsty, momentami wręcz hipnotyzujący. Widać, jak bardzo autor dba o każdą...

Nie jest to najlepsza książka Twardocha. Ale jest to zdecydowanie Twardoch! Czuć tu styl i typowe dla autora rozterki. Nie rozpisując się zbytnio - bawiłem się dobrze. Miałem ochotę poczytać Twardocha i go dostałem 🙂 bardzo dobry audiobook!

Nie jest to najlepsza książka Twardocha. Ale jest to zdecydowanie Twardoch! Czuć tu styl i typowe dla autora rozterki. Nie rozpisując się zbytnio - bawiłem się dobrze. Miałem ochotę poczytać Twardocha i go dostałem 🙂 bardzo dobry audiobook!

Tak wiele emocji się pojawiło w trakcie lektury. Tak dużo napięcia, tyle złości, niezgody i wreszcie zrozumienie. A gdy już wydaje się, że się udało, że będzie lepiej, przychodzi zakończenie. Wdeptuje mnie w ziemię i zostawia oniemiałą.

Tak wiele emocji się pojawiło w trakcie lektury. Tak dużo napięcia, tyle złości, niezgody i wreszcie zrozumienie. A gdy już wydaje się, że się udało, że będzie lepiej, przychodzi zakończenie. Wdeptuje mnie w ziemię i zostawia oniemiałą.

Pokora to powieść o tożsamości, ambicji i upokorzeniu, osadzona w burzliwych latach po I wojnie światowej.

Pokora to powieść o tożsamości, ambicji i upokorzeniu, osadzona w burzliwych latach po I wojnie światowej.

Postaci bardzo żywe, prawdziwe, łatwo identyfikowalam się z bohaterem, szybko stał się bliski jako człowiek. Osadzone w ciekawym okresie i miejscu. Dodatkowo bliska mi opowieść, bo moi przodkowie żyli tak jak przodkowie bohatera. Jakbym weszła przez zaczarowane lustro do tamtych miejsc. Pięknie wszystko opisane, bardzo obrazowo. Przemyślenia też ciekawe, nie nużą. Pierwsza przeczytana powieść Twardocha, strzał w 10kę. Ciekawe czy zachwyci mnie bardziej w innych swoich powieściach.

Postaci bardzo żywe, prawdziwe, łatwo identyfikowalam się z bohaterem, szybko stał się bliski jako człowiek. Osadzone w ciekawym okresie i miejscu. Dodatkowo bliska mi opowieść, bo moi przodkowie żyli tak jak przodkowie bohatera. Jakbym weszła przez zaczarowane lustro do tamtych miejsc. Pięknie wszystko opisane, bardzo obrazowo. Przemyślenia też ciekawe, nie nużą. Pierwsza...

Chyba najprzystępniejsza książka Twardocha. W porównaniu z "Drachem" czy "Królem" można powiedzieć, że lekkostrawna przez brak latających kaszalotów czy ciągłych podróży w czasie.
Rdzeniem opowieści jest to co znamy z innych książek autora - monolog głównej postaci przerywany zdawkowymi dialogami, głęboki nihilizm, bohaterowie rozdarci wewnętrznie w wiecznym poszukiwaniu własnej tożsamości, akcja umieszczona na Górnym Śląsku w rodzinie górniczej z dialogami w godce. Twardoch ma swój niepodrabialny styl, więc pisze wciąż ten sam utwór zmieniając tylko wystrój sceny i aktorów. Tym razem padło na zrewolucjonizowany Berlin w listopadzie 1918 roku.

Twardoch pokazuje jak koła historii mielą zwykłych ludzi, a idealizm musi ustąpić moralnej szarości.

Chyba najprzystępniejsza książka Twardocha. W porównaniu z "Drachem" czy "Królem" można powiedzieć, że lekkostrawna przez brak latających kaszalotów czy ciągłych podróży w czasie.
Rdzeniem opowieści jest to co znamy z innych książek autora - monolog głównej postaci przerywany zdawkowymi dialogami, głęboki nihilizm, bohaterowie rozdarci wewnętrznie w wiecznym poszukiwaniu...

Wszystko pięknie, ale żaden bohater nie był tak irytujący jak Lojzik. Wow...

Wszystko pięknie, ale żaden bohater nie był tak irytujący jak Lojzik. Wow...