Czy to jest człowiek

Przerażająca historia ostatnich chwil obozu Auschwitz III Monowitz. Włoski żyd, wykształcony chemik, zostaje aresztowany i wysłany do pracy gdzie również jako doktor chemii pracuje w laboratorium co w pewnym stopniu ratuje mu życie. Krótka książka, opisuje wydarzenia przez rok uwięzienia w obozie do wejścia Rosjan.

Przerażająca historia ostatnich chwil obozu Auschwitz III Monowitz. Włoski żyd, wykształcony chemik, zostaje aresztowany i wysłany do pracy gdzie również jako doktor chemii pracuje w laboratorium co w pewnym stopniu ratuje mu życie. Krótka książka, opisuje wydarzenia przez rok uwięzienia w obozie do wejścia Rosjan.

Jak zwykle przy tego typu literaturze - nie oceniam treści, bo są to realia, które nie podlegają ocenie, natomiast sposób w jaki została napisana książka; nie jest to lekki i przystępny język do jakiego przywykłam, dlatego czytanie szło mi opornie i przeciągało się w czasie jednak uważam, że jest to lektura warta poświęcenia czasu i uwagi.

Jak zwykle przy tego typu literaturze - nie oceniam treści, bo są to realia, które nie podlegają ocenie, natomiast sposób w jaki została napisana książka; nie jest to lekki i przystępny język do jakiego przywykłam, dlatego czytanie szło mi opornie i przeciągało się w czasie jednak uważam, że jest to lektura warta poświęcenia czasu i uwagi.

Jedna z najważniejszych książek o granicach człowieczeństwa. Najbardziej w pamięć zapadnie mi Pannwitzblick, czyli to spojrzenie obozowego chemika, z którego autor wyczytał, że nie widzi on w nim istoty ludzkiej, a jedynie problem, który należy wyeliminować.

Pozostanie dla mnie tajemnicą, dlaczego w zalewie publikacji o Holocauście, które są często niskich lotów, dzieło Leviego, które jest niewątpliwie jedną z najważniejszych książek na ten temat, jest w języku polskim ciężkie do zdobycia.

Jedna z najważniejszych książek o granicach człowieczeństwa. Najbardziej w pamięć zapadnie mi Pannwitzblick, czyli to spojrzenie obozowego chemika, z którego autor wyczytał, że nie widzi on w nim istoty ludzkiej, a jedynie problem, który należy wyeliminować.

Pozostanie dla mnie tajemnicą, dlaczego w zalewie publikacji o Holocauście, które są często niskich lotów, dzieło...

Przeczytałem, bo nie wypada współczesnemu człowiekowi nie znać, zwłaszcza po rewelacyjnym podkaście Normana Naimarka o Ludobójstwie https://www.youtube.com/watch?v=Vrz8YDl9CeA - warto!
Najlepszy cytat z książki: "Nareszcie coś się stało. Z hałasem otwarto wagon, ciemność rozbrzmiała obcymi rozkazami, tym barbarzyńskim szczekaniem komenderujących Niemców, które wydaje się wyzwalać wściekłość nagromadzoną przez wieki."

Przeczytałem, bo nie wypada współczesnemu człowiekowi nie znać, zwłaszcza po rewelacyjnym podkaście Normana Naimarka o Ludobójstwie https://www.youtube.com/watch?v=Vrz8YDl9CeA - warto!
Najlepszy cytat z książki: "Nareszcie coś się stało. Z hałasem otwarto wagon, ciemność rozbrzmiała obcymi rozkazami, tym barbarzyńskim szczekaniem komenderujących Niemców, które wydaje się...

WIele czytałem wspomnień obozowych, ale świadectwo tego Włocha przewyższa chyba wszystkie inne swą przenikliwością i pozornie "zimną" narracją. Chyba udało mu się to, co Borowskiemu w formie literackiej - oddał to, co niewyobrażalne: istotę mechanizmu obozowego odczłowieczenia. Wielka rzecz - zwłaszcza w kontekście żenującej "mody na Auschwitz" w tej pośledniej literaturce, która niestety znajduje bezkrytyczne głosy takze i na LC

WIele czytałem wspomnień obozowych, ale świadectwo tego Włocha przewyższa chyba wszystkie inne swą przenikliwością i pozornie "zimną" narracją. Chyba udało mu się to, co Borowskiemu w formie literackiej - oddał to, co niewyobrażalne: istotę mechanizmu obozowego odczłowieczenia. Wielka rzecz - zwłaszcza w kontekście żenującej "mody na Auschwitz" w tej pośledniej...

Głos, umysł, relacja tego Włocha są nam bardzo potrzebne.
Sposób w jaki opowiedział nam o złu jest unikatowy.
Pośród tysięcy głosów ludzi których także spotkało to jedno z najgorszych miejsc - jego głos brzmi wyjątkowo.

Głos, umysł, relacja tego Włocha są nam bardzo potrzebne.
Sposób w jaki opowiedział nam o złu jest unikatowy.
Pośród tysięcy głosów ludzi których także spotkało to jedno z najgorszych miejsc - jego głos brzmi wyjątkowo.

Obowiązkiem każdego dorosłego człowieka powinni być przeczytanie tej pozycji. Relacja człowieka który zachował jasność umysłu w najciemniejszych czasach.

Obowiązkiem każdego dorosłego człowieka powinni być przeczytanie tej pozycji. Relacja człowieka który zachował jasność umysłu w najciemniejszych czasach.

Drastyczna i zimna ale tak chyba powinna byc.

Drastyczna i zimna ale tak chyba powinna byc.

Niespełna 200 stron żywego bólu, grozy, rozpaczy, strachu i poniżenia istoty ludzkiej. Wyjątkowa relacja z Auschwitz, bo za sprawą wyjątkowej wrażliwości i inteligencji stworzona. Primo Levi wydarzenia, których doświadczył, relacjonuje w sposób zdystansowany i minimalistyczny. Pozornie beznamiętny i oschły. Ale z każdej strony wyłania się bezgraniczne zdumienie, przenikliwość analizy, mistrzostwo ocen i opisów. "Nie staraj się zrozumieć", ktoś ma wydrapane na dnie manierki. Bo nie można zrozumieć Niemców organizujących obozy zagłady, nie można zracjonalizować mechanizmów, reguł, zasad rządzących obozowym życiem. Jedyne co możemy, to zawsze pamiętać. Być czujnym na rodzące się zło, by móc je powstrzymać, gdy jeszcze na to czas.

Niespełna 200 stron żywego bólu, grozy, rozpaczy, strachu i poniżenia istoty ludzkiej. Wyjątkowa relacja z Auschwitz, bo za sprawą wyjątkowej wrażliwości i inteligencji stworzona. Primo Levi wydarzenia, których doświadczył, relacjonuje w sposób zdystansowany i minimalistyczny. Pozornie beznamiętny i oschły. Ale z każdej strony wyłania się bezgraniczne zdumienie,...

Udręka opisana spokojnym, rozsądnym, chłodnym tonem. Tak w skrócie można by opisać książkę Primo Leviego, chemika z zawodu. Autor opisując każdy swój dzień, swoje działania i czyny nie stara się etapować grozą. Z laboratoryjną wręcz precyzją 'tnie' kawałek po kawałku siebie, obóz i ludzi w nim, poddając wszystko rzeczowej analizie z której wynosi zaskakujące wnioski. Wśród więźniów przetrwali tylko ci, którzy albo pracowali jako specjaliści, albo do perfekcji doprowadzili sztukę kombinowania i przebiegłości. Ten, kto starał się ostać zachowując uczciwość i sprawiedliwość, ten szybko kończył swój żywot. W tym trudnym środowisku jeszcze wyraźniej oddziaływała podstawowa zasada natury – przetrwają tylko najsilniejsi. Nie ma natomiast przetrwania w pojedynkę. Potrzeba do tego innych ludzi. Stąd też selekcja innych pod kątem ich przydatności i wykorzystania tego, co oferują. Tak wygląda przyjaźń i człowieczeństwo w obozie. Levi opisuje swój dzień tak realistycznie, że czytelnik czuje się wciągnięty w obóz i poznaje mechanizmy, które mają za zadanie odczłowieczyć.
Książka napisana tuż po wojnie przez długi czas była pomijana. Nie pasowała do narzuconej przez władzę narracji o obozach, co pogłębiało traumę pisarza. Autor dogłębnie odczuwa wstyd wynikający z faktu, że akurat jemu udało się przeżyć. W kontynuacji tej książki pisze o swoim długim powrocie do domu. O powrocie, który nie ma końca. Nie tylko dla niego, ale i dla wszystkich więźniów. Holokaust i wojna nie skończyły się dla więźnia z chwilą wyjścia z obozu. Ten będzie towarzyszył każdemu jak okrutna pamiątka zabrana ze sobą i determinująca resztę życia.
Primo Levi to lektura niełatwa, ale i niezwykle wartościowa i potrzebna. Pokazująca niby to, co już wiemy o obozach, ale w nowy sposób. Czytajcie, bo warto.

Udręka opisana spokojnym, rozsądnym, chłodnym tonem. Tak w skrócie można by opisać książkę Primo Leviego, chemika z zawodu. Autor opisując każdy swój dzień, swoje działania i czyny nie stara się etapować grozą. Z laboratoryjną wręcz precyzją 'tnie' kawałek po kawałku siebie, obóz i ludzi w nim, poddając wszystko rzeczowej analizie z której wynosi zaskakujące wnioski. Wśród...