Naciągnięte. Jak Polki uwierzyły, że tylko piękne będą szczęśliwe

Jak wiele osób spodziewałam się więcej historii o medycynie estetycznej, a jej poświęcony jest jeden rozdział.

Książka wciąga i czyta się ją szybko, autorka trafia do osób i źródeł wielu dzisiejszych zjawisk - np.funkcjonowanie magazynów dla pań, mity typu tabletki z tasiemcem. Jednocześnie też czułam zmarnowanie potencjału przez małe zgłębianie historii,oczekiwałam analizy - odpowiedzi napytanie tytułowe - dlaczego taką wagę przywiązujemy do wyglądu.

Chwilami chciałam rzucić tę książkę w kąt, bo jest bardzo przygnębiająca i nakreśla w moim odczuciu życie tych kobiet jako nieszczęśliwe i bezwartościowe, potwierdzając jakby tytuł, że piękne =szczęśliwe. Zaczęłam wręcz myśleć, że mam ogromne szczęście, że nie miałam nigdy problemów z wagą, bo to widać straszne nieszczęście być grubą. Nie sądzę, że autorka miała to na celu.

Wiele historii bez sensu(np.kambo, które nie ma ani puenty ani związku z branżą beuty, pani chyba zapomniała sama chwilami,o czym pisze). Najgorsze dla mnie były te historie w 1.osobie stylizowane na baśnie. Czy to nie mija się z celem reportażu?? Bajka napisana na podstawie czyjejś historii realizująca jakieś poetyckie ambicje autorki? W połączeniu z ciągłym unikaniem nazwisk, by nie narazić się na proces, czyniło to tę książkę bardzo niekonkretną.

Jak wiele osób spodziewałam się więcej historii o medycynie estetycznej, a jej poświęcony jest jeden rozdział.

Książka wciąga i czyta się ją szybko, autorka trafia do osób i źródeł wielu dzisiejszych zjawisk - np.funkcjonowanie magazynów dla pań, mity typu tabletki z tasiemcem. Jednocześnie też czułam zmarnowanie potencjału przez małe zgłębianie historii,oczekiwałam...

Chciałam przeczytać o operacjach plastycznych i zabiegach upiększających twarz... niestety. W książce 80% treści dotyczy odchudzania. Fajny reportaż i mocne treści ale "nie oceniaj książki po okładce".

Chciałam przeczytać o operacjach plastycznych i zabiegach upiększających twarz... niestety. W książce 80% treści dotyczy odchudzania. Fajny reportaż i mocne treści ale "nie oceniaj książki po okładce".

Naciągnięta to zostałam ja – zamiast książki o ofiarach przemysłu beauty dostałam książkę o odchudzaniu. Oprócz braku zgodności z tytułem treść jest napisana fatalnym stylem, a w tekście roi się od literówek, błędów interpunkcyjnych i przede wszystkim karygodnych błędów merytorycznych.

Autorka pisze, że Urszula K., pierwsza Królowa Odchudzania, została w 1993 roku koronowana „na warszawskim Starym Mieście, w pierwszej otwartej w Polsce restauracji wegetariańskiej”. Mowa tu o lokalu Nove Miasto, który został otwarty na przełomie lat 1990/91. W rzeczywistości najstarszą wegetariańską restauracją w naszym kraju jest otwarta w 1987 roku Vega, która znajduje się we Wrocławiu.

Autorka nie sprawdziła nawet nazwy innej restauracji, o której pisze – nie ma czegoś takiego jak „Living Hut”, jest Loving Hut. Stołuje się tam podobno bohaterka, która je na tyle zdrowo, że nawet nie soli i nie słodzi. Ale przecież to jest azjatycki wegański fast food, który stoi na tłuszczu, cukrze i sosie sojowym…

Na stronie 114 mowa o „leczeniu autyzmu” oraz o „dzieciach cierpiących na autyzm”. Autyzm to nie jest choroba, nie da się go wyleczyć. Można oczywiście cierpieć z powodu różnych problemów związanych z autyzmem, ale nie da się cierpieć na autyzm.

W ciele człowieka są WiĘzadła, nie wiązadła, a znana polska aktorka Magdalena ma na nazwisko Różczka, a nie Różdżka…

Drażni brak konkretów. „Znany trener biegania”, „Czarodziej diet, który odchudzał gwiazdy telewizyjne”, „Popularna w internecie specjalistka od fitnessu”, „Pani X”. Rozpoznałam w książce Ewę Chodakowską, Mateusza Jasińskiego, Annę Lewandowską i Konrada Gacę, ale na pewno nie wszystkich. Być autorka nie chciała narazić się na pozew, ale w takim razie nie możemy tu mówić o reportażu, skoro nie poznajemy kluczowych faktów.

Irytuje brak konsekwencji w użyciu feminatywów. Aktorka, agentka, autorka, dziennikarka, trenerka, fryzjerka, sekretarka, piosenkarka, instruktorka. Jest nawet menedżerka, prawniczka, retuszerka i kulturoznawczyni. Ale już pani dietetyk, pani dyrektor, pani psycholog, pani biolog, pani refleksolog, pani ginekolog, pani dermatolog, pani endokrynolog, pani kosmetolog, pani wenerolog. Raz jest lekarka, a raz pani lekarz medycyny estetycznej. Tak samo raz mamy psycholożkę, raz panią psycholog, redaktorkę i panią redaktor, specjalistkę i panią specjalistę.

Strata czasu i pieniędzy, gigantyczne rozczarowanie. Grafomania.

Naciągnięta to zostałam ja – zamiast książki o ofiarach przemysłu beauty dostałam książkę o odchudzaniu. Oprócz braku zgodności z tytułem treść jest napisana fatalnym stylem, a w tekście roi się od literówek, błędów interpunkcyjnych i przede wszystkim karygodnych błędów merytorycznych.

Autorka pisze, że Urszula K., pierwsza Królowa Odchudzania, została w 1993 roku...

Autorka miała dobry pomysł ale zupełnie go nie udźwignęła. Skacze tematami od sasa do lasa, jest bardzo stronnicza, nie ma tu nic ciekawego i nic opiniotwórczego. Nie polecam

Autorka miała dobry pomysł ale zupełnie go nie udźwignęła. Skacze tematami od sasa do lasa, jest bardzo stronnicza, nie ma tu nic ciekawego i nic opiniotwórczego. Nie polecam

Każda kobieta, a zwłaszcza każda młoda dziewczyna powinna przeczytać tę książkę. Ku przestrodze.

Każda kobieta, a zwłaszcza każda młoda dziewczyna powinna przeczytać tę książkę. Ku przestrodze.

Czy można zawierzyć komuś swoje zdrowie i życie? Czy bezgraniczna ufność, że szczęście i radość życia można znaleźć tylko będąc beauty nie jest zgubna?? Jak to jest nie przystawać do ideału piękna, który lansuje dzisiejszy świat? Czy można sobie pozwolić dzisiaj być nieidealną?? Przeczytałam ten cykl reportaży jednym tchem... Cykl o uleganiu konsumpcji i nurtowi, albo wręcz nowej "religii", w której bóstwa powtarzają jak mantrę: keep smile, keep fit, be activ, be happy... Wszystko się zgadza, ale są gdzieś granice. Ktoś próbuje nas "kupić", ograniczyć "oferując" wolność... To książka, która zmusza do refleksji, czy i jak poddaję, poddajemy się nowym trendom i co to ma wspólnego ze zdrowiem? Nie zakładam, że wszyscy, że to trend ogólny, ale przyznaję, że coś niedobrego się dzieje. Rzeczywiście, uratować może nas tylko wiedza. Ta książka skarbnicą wiedzy nie jest, ale wskazówką, że warto jej szukać, by nie zostać... naciągniętą.

Czy można zawierzyć komuś swoje zdrowie i życie? Czy bezgraniczna ufność, że szczęście i radość życia można znaleźć tylko będąc beauty nie jest zgubna?? Jak to jest nie przystawać do ideału piękna, który lansuje dzisiejszy świat? Czy można sobie pozwolić dzisiaj być nieidealną?? Przeczytałam ten cykl reportaży jednym tchem... Cykl o uleganiu konsumpcji i nurtowi, albo wręcz...

Fantastycznie dwuznaczny tytuł! Tematy podejmowane przez autorkę aktualne, przejmujące, potraktowane dosadnie, ale z szacunkiem. Ku przestrodze, ku przemyśleniom.

Fantastycznie dwuznaczny tytuł! Tematy podejmowane przez autorkę aktualne, przejmujące, potraktowane dosadnie, ale z szacunkiem. Ku przestrodze, ku przemyśleniom.

Fajnie napisana, Autorka ma dobry styl tylko treść ma się trochę nijak do tytułu i zapowiedzi. Większość treści koncentruje się raczej na problemach z figurą i otyłością bardzo niewiele o medycynie estetycznej , pięknie czy chirurgii plastycznej.

Fajnie napisana, Autorka ma dobry styl tylko treść ma się trochę nijak do tytułu i zapowiedzi. Większość treści koncentruje się raczej na problemach z figurą i otyłością bardzo niewiele o medycynie estetycznej , pięknie czy chirurgii plastycznej.

Jest dobra, ciekawa, a podejście autorki wydaje mi się rozsądne. Zabrakło mi przykładów niepięknych osób, a szczęśliwych, czegoś co działa lepiej. Wiedza, jak jest źle, nie oznacza wiedzy, jak jest dobrze. Ale czepiam się.

Jest dobra, ciekawa, a podejście autorki wydaje mi się rozsądne. Zabrakło mi przykładów niepięknych osób, a szczęśliwych, czegoś co działa lepiej. Wiedza, jak jest źle, nie oznacza wiedzy, jak jest dobrze. Ale czepiam się.

Potrząsnęła mną ta książka i wywołała gamę przeróżnych uczuć, od zdziwienia albo raczej szoku, że ktoś może ddawać swoje ciało, jedyne które ma w niepewne ręce, bo jest taniej, poprzez współczucie, bo choroby się nie wybiera, aż po złość z powodu tego, co rodzice potrafią zrobić swoim dzieciom, żeby zaspokoić swoje własne pragnienia. Ale może nie powinnam się dziwic. Kapitalizm, konsumpcjonizm, ciało na sprzedaż. Przeczytajcie sami.

Potrząsnęła mną ta książka i wywołała gamę przeróżnych uczuć, od zdziwienia albo raczej szoku, że ktoś może ddawać swoje ciało, jedyne które ma w niepewne ręce, bo jest taniej, poprzez współczucie, bo choroby się nie wybiera, aż po złość z powodu tego, co rodzice potrafią zrobić swoim dzieciom, żeby zaspokoić swoje własne pragnienia. Ale może nie powinnam się dziwic....