War of the Wolf

Audiobook, czytał Filip Kosior.
Najsłabszy z dotychczasowych tomów. Może formuła się wyczerpuje, może mam już przesyt, może nowy anturaż uhtredowych przygód nie przemawia do wyobraźni jak poprzedni. Na pewno antagoniści są bardziej miałcy. Oby w następnych tomach polityczne fikoły się unormowały i p. Cornwell wróci na dobre tory.

Audiobook jakościowo świetny. Mnie zaczynają męczyć liczne powtórzenia (jak to, jakiego oręża używać w murze tarcz, czy to, że Uhtred potrafi czytać i w jakich okolicznościach się nauczył, ściąganie ozdób ze statków na przyjaznych wodach itp. itd.). A p. Kosior czyta to z werwą, jakby to robił po raz pierwszy. Wiem, że to jego praca, ale i tak robi wrażenie.

Audiobook, czytał Filip Kosior.
Najsłabszy z dotychczasowych tomów. Może formuła się wyczerpuje, może mam już przesyt, może nowy anturaż uhtredowych przygód nie przemawia do wyobraźni jak poprzedni. Na pewno antagoniści są bardziej miałcy. Oby w następnych tomach polityczne fikoły się unormowały i p. Cornwell wróci na dobre tory.

Audiobook jakościowo świetny. Mnie...

Kolejna część sporej dawki adrenaliny i co tu dużo pisać wspaniałej historii. Ten cykl od samego początku mnie zachwyca i bije na głowę inne pozycje z tego gatunku i czasu akcji . Wojny wikingów to wspaniała podróż historyczno przygodowa , która powoli kroczy ku swojemu końcowi.

Kolejna część sporej dawki adrenaliny i co tu dużo pisać wspaniałej historii. Ten cykl od samego początku mnie zachwyca i bije na głowę inne pozycje z tego gatunku i czasu akcji . Wojny wikingów to wspaniała podróż historyczno przygodowa , która powoli kroczy ku swojemu końcowi.

28/2026 (audiobook 25/2026)
Pochłonąłem jedenasty tom sagi o Uhtredzie z Bebbanburga.
I zachodzę w głowę: cóż mógłbym napisać o tym cyklu, czego nie napisałem już dziesięć razy wcześniej?

Że to bodaj najlepsza historyczna seria powieściowa, która miałem w rękach? Było.
Że to połączenie literackiej fikcji z prawdą historyczną nie ma sobie równych? Było.
Że Autor jest mistrzem snucia ciekawej fabuły i arcymistrzem literackiej batalistyki? Też było.
Że Cornwell powinien znaleźć się na liście Światowego Dziedzictwa Kultury? A jakże, było.
Że Uhtred się starzeje a my razem z nim? Tak. Też było.
Że nota historyczna w każdym tomie jest równie fascynująca co poprzedzająca ją opowieść? No a jak! Było.

Dodam tylko, że tych, którzy nie odpadli po drodze i dotarli z Uhtredem aż tutaj – czeka nielichy fabularny twist.
Tymczasem idę naostrzyć miecz i wyklepać tarczę, szykując się do dwunastego tomu sagi.

Lektor: Filip Kosior

28/2026 (audiobook 25/2026)
Pochłonąłem jedenasty tom sagi o Uhtredzie z Bebbanburga.
I zachodzę w głowę: cóż mógłbym napisać o tym cyklu, czego nie napisałem już dziesięć razy wcześniej?

Że to bodaj najlepsza historyczna seria powieściowa, która miałem w rękach? Było.
Że to połączenie literackiej fikcji z prawdą historyczną nie ma sobie równych? Było.
Że Autor jest...

To mój ulubiony autor, tego gatunku literackiego.
Zawsze uwielbiałem beletrystykę historyczną.
Ostatnio kupiłem na Allegro serię o przygodach Sharpe'a.
Jestem w trakcie czytania.
Szkoda, że w Polsce nie została wydana cała seria.
Wszystkie książki tego pisarza: POLECAM !!!

To mój ulubiony autor, tego gatunku literackiego.
Zawsze uwielbiałem beletrystykę historyczną.
Ostatnio kupiłem na Allegro serię o przygodach Sharpe'a.
Jestem w trakcie czytania.
Szkoda, że w Polsce nie została wydana cała seria.
Wszystkie książki tego pisarza: POLECAM !!!

Kolejny tom przygód Uhtreda i dla mnie pierwszy wyraźny spadek formy. Książka odtwarza wiele zagran z poprzednich tomów, szczególnie próby wywiedzenia w pole głównego bohatera, co oczywiście nikomu finalnie się nie udaje. Postać Skölla jest chyba największym rozczarowaniem, bo nie wyróżnia się niczym na tle pozostałych antagonistów serii. Największą bolączką powieści jest jednak brak ulubionych postaci drugoplanowych i zastąpienie ich nowymi, równie interesującymi jak Sköll. Szkoda, bo kilka śmierci z poprzednich tomów było niepotrzebnych, a nowi bohaterowie są często naprędce wprowadzani i nie czuje się do nich przywiązania.
Sama fabuła jest dość przewidywalna, ale dostarcza czytelnikowi odpowiednią ilość frajdy, więc na nudę nie można narzekać. Szkoda tylko, że początkowe tomy były bardziej ambitne z historycznego punktu widzenia, podczas gdy te ostatnie bardzo się z nią rozjeżdżają, co potwierdza sam autor w nocie historycznej.
Mimo to polecam ten tom, jak i całą sagę.

Kolejny tom przygód Uhtreda i dla mnie pierwszy wyraźny spadek formy. Książka odtwarza wiele zagran z poprzednich tomów, szczególnie próby wywiedzenia w pole głównego bohatera, co oczywiście nikomu finalnie się nie udaje. Postać Skölla jest chyba największym rozczarowaniem, bo nie wyróżnia się niczym na tle pozostałych antagonistów serii. Największą bolączką powieści jest...

Walka, wojna, walka wojna, zdrady i fortele, podstępy i chęć zysku kościoła oraz władzy. Każdy tom staje się taki sam, tylko okoliczności inne wojny i walki.

Nie wiem dokąd to zmierza, na razie nadal jest ciekawie i ma wiele dobrych tekstów. Jak choćby do kiedy będą trwać wojny na świecie. Do czasu chęci posiadania więcej niż inni, oraz do czasu aż ktoś będzie twierdził że jego wymyślony Bóg jest lepszy niż cudzy.

Walka, wojna, walka wojna, zdrady i fortele, podstępy i chęć zysku kościoła oraz władzy. Każdy tom staje się taki sam, tylko okoliczności inne wojny i walki.

Nie wiem dokąd to zmierza, na razie nadal jest ciekawie i ma wiele dobrych tekstów. Jak choćby do kiedy będą trwać wojny na świecie. Do czasu chęci posiadania więcej niż inni, oraz do czasu aż ktoś będzie twierdził że...

Jak zawsze super

Jak zawsze super

Nieustanna wojna

Nic co osiągniemy nie jest zdobyte lub dane raz na zawsze. Owszem istnieją dłuższe lub krótsze okresy względnego spokoju, lecz jak pokazuje historia zawsze przerywane są niepokojem, strachem a w końcu wojną. Współcześni lubią się szczycić swą cywilizacją, społeczeństwem, bardziej światłym podejściem do praw człowieka, itp. Jednak patrząc na światowe wydarzenia łatwo można dojść do wniosku, że pomimo takiego dorobku jakim jest historia ludzkości nadal jesteśmy w swych motywacjach oraz zamiarach tacy sami jak nasi przodkowie, jedynie okoliczności oraz środki się zmieniły. Natura ludzka jest niezmienna. Być może urok powieści historycznych tkwi w tym, że patrząc w przeszłość tak naprawdę patrzymy na nas samych.

Jeśli ktoś dotarł do jedenastego tomu cyklu „Wojny Wikingów” Bernarda Cornwella, nie należy do osób, które trzeba przekonywać co do kunsztu literackiego autora. Przez tyle tomów dał się poznać jako twórca niezapomnianych scen bitewnych, opisów odmalowujących wspaniałe obrazy miejsc, postaci oraz wydarzeń, ale przede wszystkim pasjonującej historii wciągającej od samego początku. Wraz z kolejnym tomem pozwala wrócić do dziesięciowiecznej Anglii, a raczej początków jej państwowości, do pól bitewnych skąpanych krwią wojów oraz zakulisowych spisków możnowładców. Choć jedenasty tom w porównaniu do poprzedniego nie zaskakuje niczym nowym oraz fabularnie praktycznie nic nie zmienia, wręcz można zarzucić mu brak oczekiwanej świeżości bądź też odmiany, lecz nadal stanowi kawał dobrej literatury. W końcu wracamy do naszych ulubionych bohaterów oraz ich przygód.

Uhtred odzyskał ziemie o granicach starannie oznaczonych kamieniami i groblami, dębami i jesionem, mokradłami i morskim brzegiem. Odzyskał Bebbanburg. Odzyskał dom. Starzy wrogowie nie dają jednak za wygarną. Zjawiają się też nowi – armia wojowników przekonanych, że są wilkami, i gotowych zabić każdego, kto stanie im na drodze. Dowodzi nimi brutalny Sköll, który zamierza zostać królem Northumbrii. Uhtred musi wykorzystać wszystkie swoje umiejętności, by przeżyć.

Wraz z nastaniem ostatniego zdania dziesiątego tomu wydawać by się mogło, że padło ostatnie słowo w historii Uhtreda z Bebbanburga. Życiowy cel, który znaliśmy już od pierwszego tomu został wreszcie osiągnięty, czyli nasz bohater odzyskał rodową twierdzę. Jeśli ktoś sądził, że wraz ze zdobyciem Bebbanburga Uhtred rozpocznie czas względnego spokoju i panowania to Bernard Cornwell szybko rozwiewa wszelkie wątpliwości. Nie pozostawił jeszcze ostatniej kropki w opowiadanej historii. Skończył się jeden główny cel całego cyklu, ale pozostał jeszcze drugi, czyli bitwa o Anglię.

Początkowe tomy opisywały barwne potyczki między Sasami a wikingami, którzy zagarniali kolejne ziemie dawnej Brytanii, w pewnym momencie doprowadzając do zdobycia prawie wszystkich ziem oprócz ostatniego na wpół zdobytego królestwa. Wraz z kolejnymi tomami obserwowaliśmy powolny proces odzyskiwania tego co utracone, często okupione krwią wojowników. Jednak nadszedł moment przełomowy i to Sasi przejęli inicjatywę odzyskując dawne królestwa i scalając je w jeden byt, który w przyszłości stanie się Anglią. Od jakiś dwóch, trzech tomów wikingowie nie stanowią takiego zagrożenia a ciężar fabularny przeniósł się na walkę o wpływy na dworze królewskim, gdzie intrygi i spiski są na porządku dziennym. Choć zagrożenie ze strony wikingów nie zanikło o czym co rusz przekonuje się Uhtred stając w szranki z kolejnymi osławionymi wojownikami to ten początkowy impet podbojów i wielkich bitew przygasł.

W tomie jedenastym podobnie jak w kilku poprzednich możemy wyróżnić dwa zasadnicze wątki. Pierwszy dotyczy walki o schedę, czyli o koronę po ewentualnej śmierci aktualnego monarchy, czyli króla Edwarda. Drugi wątek zgodnie ze schematem dotyczy potyczki Uhtreda z kolejnym nowym przeciwnikiem, tym razem norweskim brutalnym wojownikiem Skǿllem, którego celem jest podporządkowanie sobie ostatniego królestwa rządzonego przez Duńczyków, czyli Northumbrii, gdzie swe ziemie posiada Uhtred a jego zięć jest królem omawianego królestwa.

Po przeczytaniu całego tomu i próbie jego streszczenia można dojść do wniosku, że w porównaniu do niektórych poprzednich nie dzieje się w nim dużo. Nie ma w nim zbyt wielu krwawych potyczek jak w innych tomach, większy akcent został położony na spiski, intrygi, formowanie sojuszy oraz stronnictw próbujących przejąć władzę po śmierci króla. Oczywiście tak jak zawsze, główna potyczka ma miejsce pod koniec powieści, lecz brak jej rozmachu bitew znanych z tych bardziej walecznych tomów. Może wynika to z faktu, że w całości wraz z głównym adwersarzem jest jedynie wymysłem autora. Bernard Cornwell jak zawsze w posłowiu opisuje, które wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości, a które były czystą fikcją literacką. W jedenastym tomie tej fikcji jest znacznie więcej. Choć nie jest tak dobry jak poprzedni tom, lecz nie należy odmówić mu pewnego zaskoczenia fabularnego odnośnie jednej postaci, które serwuje autor, to „Wojna Wilka” nadal stanowi kawał wciągającej lektury, w końcu to Cornwell.

Podsumowując, jedenasty tom świetnej sagi historyczno-przygodowej „Wojny Wikingów” dla wiernych czytelników może dawać oznaki zmęczenia materiału, lecz jest kolejnym krokiem w stronę ostatecznego celu jaki od samego początku postawił autor, czyli pełnego opisu powstania kraju, znanego pod nazwą Anglia.

Nieustanna wojna

Nic co osiągniemy nie jest zdobyte lub dane raz na zawsze. Owszem istnieją dłuższe lub krótsze okresy względnego spokoju, lecz jak pokazuje historia zawsze przerywane są niepokojem, strachem a w końcu wojną. Współcześni lubią się szczycić swą cywilizacją, społeczeństwem, bardziej światłym podejściem do praw człowieka, itp. Jednak patrząc na światowe...

Królowa Mercji Aethelflaed umiera, Edward realizuje plan Alfreda i scala kolejne ziemie, w oddali pozostaje nadal niezdobyta Northumbria. Coraz częściej spekuluje się na temat następcy tronu Wessexu i losów północnych ziem. W bitwie pod Heahburh-Whitley Castle, Uhtred wraz z Sigtryggriem pokonują okrutnego Skölla, mszcząc się w ten sposób za śmierć ukochanej Stiorry. Polityczna zawierucha trwa.
Niestety powoli zmierzam do końca sagi, muszę przyznać że Autor w opisie pojedynków czy bitew doszedł do perfekcji. Polecam, warto przeczytać.

Królowa Mercji Aethelflaed umiera, Edward realizuje plan Alfreda i scala kolejne ziemie, w oddali pozostaje nadal niezdobyta Northumbria. Coraz częściej spekuluje się na temat następcy tronu Wessexu i losów północnych ziem. W bitwie pod Heahburh-Whitley Castle, Uhtred wraz z Sigtryggriem pokonują okrutnego Skölla, mszcząc się w ten sposób za śmierć ukochanej Stiorry....

Jest znów ciekawie. Akcja wraca do wartkiej, Uhtred mimo upływu wieku, ciągle w formie. Świetnie się czyta i z przyjemnością sięgnę po kolejny tom.

Jest znów ciekawie. Akcja wraca do wartkiej, Uhtred mimo upływu wieku, ciągle w formie. Świetnie się czyta i z przyjemnością sięgnę po kolejny tom.