Nie-Boska komedia

Można by z tego zrobić całkiem niezłą powieść.

Jako dramat "Nie-boska komedia" Zygmunta Krasińskiego nie jest dziełem nieudanym, ale forma – stosunkowo krótka i dialogowa – siłą rzeczy ogranicza możliwość pełnego rozwinięcia psychologii postaci oraz społecznej panoramy konfliktu. Dramat nie daje bohaterowi przestrzeni, by naprawdę „pulsował” emocjami tak, jak mógłby w powieściowej narracji. A przecież ambicją Krasińskiego było ukazanie wielowymiarowego starcia idei, klas i racji historycznych. W efekcie dramat społeczny, który aż prosi się o pogłębione studium motywacji obu stron, zostaje przedstawiony w sposób skrótowy.

Największy problem mam z rozłożeniem sympatii i z jednoznacznym określeniem, kto w tym dziele jest protagonistą, a kto antagonistą. Współcześnie, po zwrocie ludowym i postkolonialnym, czytanie „Nie-boskiej komedii” siłą rzeczy różni się od odbioru XIX-wiecznego. Dziś akcenty rozkładają się inaczej, a moralne intuicje przesuwają się w stronę tych, którzy w epoce autora byli postrzegani jako klasa niewykształcona, politycznie niema, nie będąca w stanie wytworzyć własnej tożsamości, myśli czy racji.

Konflikt rozgrywa się między szlachtą a rewolucjonistami, w dużej mierze wywodzącymi się z chłopstwa. Hrabia Henryk dostrzega bratobójczy charakter walki i jej destrukcyjny wpływ na naród. Zauważa też niesprawiedliwości systemu: nadużycia władzy, wyzysk, okrucieństwo panów żyjących w luksusie kosztem poddanych. Problem w tym, że to „zrozumienie” ma swoje wyraźne granice. Każde oskarżenie wobec stanu szlacheckiego zostaje natychmiast zrównoważone figurą „dobrego pana” – tego, który pomaga w kryzysie, odbudowuje dom po pożarze, ratuje przed okrutnym zarządcą.

Tylko czy takie zachowanie rzeczywiście jest czymś wyjątkowym? W istocie to jedynie moralne minimum, w dodatku często motywowane pragmatyką: zdrowy i najedzony chłop pracuje wydajniej niż wycieńczony. Moralność staje się tu czymś relatywnym, ocenianym na tle innych, bardziej brutalnych właścicieli.

Hrabia Henryk, świadomy patologii własnej klasy, mimo wszystko opowiada się po stronie szlachty. Wybiera solidarność stanową ponad realną sprawiedliwość społeczną. Zostaje ukształtowany jako bohater tragiczny, cierpiący za winy zbiorowe, lecz jego wybór nie jest pozbawiony alternatywy. Przywódca rewolucjonistów oferuje mu możliwość zachowania majątku w zamian za neutralność. Decyzja Henryka wydaje się więc raczej kwestią dumy i tożsamości klasowej niż dramatycznego braku wyboru.

W tym miejscu ujawnia się ograniczony horyzont emancypacyjny autora. Krasiński dostrzega krzywdy chłopów, przyznaje im prawo do godności, ale nie przekracza granicy systemowej zmiany. Nie postuluje ich rzeczywistej wolności, nie podważa fundamentu pańszczyźnianego porządku – dopuszcza jedynie „łagodniejszą” jego wersję. Chłop ma być traktowany dobrze, lecz wciąż pozostaje podporządkowany.

Co więcej, mimo deklarowanego obiektywizmu autor ostatecznie wyraźnie wartościuje strony konfliktu. Hrabia Henryk zostaje przedstawiony jako moralnie wyższy, natomiast rewolucjoniści, choć posiadają logiczne motywacje i momentami autentyczną szlachetność idei, zyskują również rys fanatyczny. Zrywają z katolicyzmem, popadają w bluźnierstwo, organizują quasi-bachanalia i jawią się jako żądni krwi rzeźnicy, którzy w gruncie rzeczy chcą jedynie zamienić się miejscami z dotychczasowymi ciemiężycielami.

Krasiński wyrasta więc na moralistę o wyraźnych ograniczeniach. Jego wizja, być może odważna jak na epokę, z dzisiejszej perspektywy wydaje się zachowawcza. Autor dostrzega problem, lecz nie jest gotów ponieść konsekwencji radykalnego rozwiązania. Widać to zresztą po samej biografii autora, który był uległym oportunistą, świadomym napięć społecznych, ale funkcjonującym bezpiecznie w obrębie własnych przywilejów.

Mimo tych zastrzeżeń „Nie-boska komedia” pozostaje dziełem ciekawym i wartym lektury, zwłaszcza że jest napisana w dość lekkim i współczesnym stylu. Obecnie wymaga jednak odczytania w zupełnie innym kluczu interpretacyjnym. Ponadto nie jest to utwór na tyle wybitny, by stawiać Krasińskiego na równi z Mickiewiczem czy Słowackim, dlatego osobiście uważam, że kreowanie go na trzeciego wieszcza jest mocno nad wyrost.
Ocean 6/10

Można by z tego zrobić całkiem niezłą powieść.

Jako dramat "Nie-boska komedia" Zygmunta Krasińskiego nie jest dziełem nieudanym, ale forma – stosunkowo krótka i dialogowa – siłą rzeczy ogranicza możliwość pełnego rozwinięcia psychologii postaci oraz społecznej panoramy konfliktu. Dramat nie daje bohaterowi przestrzeni, by naprawdę „pulsował” emocjami tak, jak mógłby w...

poeta, utraciwszy ukochaną żonę i syna, zostaje wrzucony na arenę świata, oskarża, prowadzi, walczy...

pierwszy w Polsce dramat romantyczny o tak rozległej skali i ambicji - przełomowe przedstawienie konfliktu społecznego (rewolucja vs arystokracja)...

pierwszy raz w polskiej literaturze pokazano rewolucję społeczną nie jako jednoznaczne dobro lub zło lecz jako tragiczny konflikt dwóch racji...

Boska Komedia jako droga ku zbawieniu, prowadzona przez Boga --vs-- Nie‑Boska komedia świat bez boskiego ładu, pełen chaosu, błędu, złudzeń i klęski...

poeta, utraciwszy ukochaną żonę i syna, zostaje wrzucony na arenę świata, oskarża, prowadzi, walczy...

pierwszy w Polsce dramat romantyczny o tak rozległej skali i ambicji - przełomowe przedstawienie konfliktu społecznego (rewolucja vs arystokracja)...

pierwszy raz w polskiej literaturze pokazano rewolucję społeczną nie jako jednoznaczne dobro lub zło lecz jako tragiczny...

Wolałbym ocenić siebie jako czytelnika niż książkę. I siebie oceniam na 5. Bo trochę nie ogarniam. Może to jednak sprawa autora, żeby napisał przystępniej? W każdym razie opowieść nieoczywista i dość trudna. Wymaga skupienia, którego nie miałem. Chyba przez tę trudność brakuje czasu na refleksję.

Wolałbym ocenić siebie jako czytelnika niż książkę. I siebie oceniam na 5. Bo trochę nie ogarniam. Może to jednak sprawa autora, żeby napisał przystępniej? W każdym razie opowieść nieoczywista i dość trudna. Wymaga skupienia, którego nie miałem. Chyba przez tę trudność brakuje czasu na refleksję.

🥱

🥱

„Nie-Boska komedia” to dzieło wymagające, ale warte poznania — klasyka romantyzmu z mocnym przesłaniem.

„Nie-Boska komedia” to dzieło wymagające, ale warte poznania — klasyka romantyzmu z mocnym przesłaniem.

Autor to jeden z trzech wieszczów, czyli należy do grona najwybitniejszych przedstawicieli polskiego romantyzmu.
Znany z tego, że jego twórczość przepełniona jest brutalnymi i przerażającymi opisami, miał obsesję na punkcie cierpienia, zagłady i śmierci.
Sławę przyniósł mu opisywany utwór.
Twórczość literacką zaczynał od makabrycznych powieści gotyckich, a skończył na utworach propagujących miłość ewangeliczną.
Opisana w książce rewolucia jest naprawdę piekielna.
Tak sobie myślę, jak to jest możliwe, że tak dojrzały utwór mógł wyjść spod pióra 21 - latka.
Niesamowite !!1
Dzieło autora to dramat filozoficzny ( raczej nie romantyczny, bo krytykuje w nim poezję romantyczną ),który stawia więcej pytań, niż daje odpowiedzi, a jeśli już, to nie są one jednoznaczne.
To utwór pesymistyczny i tragiczny.

Wystraszyłem cię ?
MAM NADZIEJĘ, ŻE ZAINTERESOWAŁEM !!!
TO WIELKA POLSKA LITERATURA !!!
WIELKIEGO POLSKIEGO PISARZA !!!

NIe wypada, nie znać !!!

P.S.
Nie krytykuję osób nierozumiejących stylu, formy, języka utworu, raczej mam pretensję do nauczycieli polonistów, którzy nie byli w stanie wyjaśnić im, że w czasach autora styl, forma i język były inne.

Autor to jeden z trzech wieszczów, czyli należy do grona najwybitniejszych przedstawicieli polskiego romantyzmu.
Znany z tego, że jego twórczość przepełniona jest brutalnymi i przerażającymi opisami, miał obsesję na punkcie cierpienia, zagłady i śmierci.
Sławę przyniósł mu opisywany utwór.
Twórczość literacką zaczynał od makabrycznych powieści gotyckich, a skończył na...

"Nie-Boska komedia" Zygmunta Krasińskiego to dramat, który dla wielu czytelników pozostaje dziełem trudnym i nieprzystępnym. Utwór jest przesiąknięty filozoficznymi rozważaniami na temat historii, społeczeństwa i roli jednostki. Dla osób niezainteresowanych głębokimi analizami, te fragmenty mogą być nużące i niezrozumiałe.
Krasiński przedstawia bardzo pesymistyczną wizję świata, w którym rewolucja prowadzi do chaosu i zniszczenia. Ta mroczna perspektywa może być też mocno przytłaczająca i wręcz demotywująca.
Podsumowując, "Nie-Boska komedia" to dzieło wymagające od czytelnika dużej uwagi i zaangażowania. Dla osób poszukujących lekkiej i przyjemnej lektury, ten dramat może okazać się rozczarowujący.

"Nie-Boska komedia" Zygmunta Krasińskiego to dramat, który dla wielu czytelników pozostaje dziełem trudnym i nieprzystępnym. Utwór jest przesiąknięty filozoficznymi rozważaniami na temat historii, społeczeństwa i roli jednostki. Dla osób niezainteresowanych głębokimi analizami, te fragmenty mogą być nużące i niezrozumiałe.
Krasiński przedstawia bardzo pesymistyczną wizję...

Zapowiadało się dobrze, ale potem Zygmuncik poleciał

Zapowiadało się dobrze, ale potem Zygmuncik poleciał

Dramat Krasińskiego "Nie-boska komedia" jest napisany wyjątkowo czytelnie i, można by rzec, wręcz nowocześnie. Brakuje tam typowych dla dramatów rymów, przypomina to nawet momentami utwór epicki.
Jeżeli chodzi o treść, moim zdaniem dramat ten jest niesamowicie ciekawy i wciągający. Czytając książki, szczególnie tak ważne klasyki jak właśnie "Nie-boska komedia", nie oceniam ich przez pryzmat poglądów podmiotu lirycznego/bohatera czy nawet samego autora, lecz raczej tego jak zostały one przedstawione i napisane. A owe, nie tak typowe zresztą, poglądy w "Nie-boskiej komedii" odgrywają, powiedziałabym, jedną z głównych ról. Krasiński zdecydowanie, eksponując je tak wyraźnie, wykazuje się tu sporą odwagą. Dodaje to jednak tej książce swego rodzaju wyjątkowy klimat i na pewno czyni ją bardziej oryginalną (patrząc na to, że powstała w epoce pełnej tak podobnych do siebie dzieł).
Cała historia jest oczywiście, jak to w romantyźmie często bywało, pełna motywów wręcz typowych dla tej epoki. Oczywiście dostajemy tu motywy wyzwoleńczej walki, okupacji, walki dobra ze złem i wiele, wiele innych. Nawet znany nam wszystkim cierpiący niesamowicie bohater werterowski znajduje tu swoje miejsce. Jednak jest to wszystko podane nam w trochę innej, ale za to jakże intrygującej formie.
Zdecydowanie "Nie-boska komedia" jest książką konieczną do przeczytania w przypadku zapoznawania się z dziełami romantycznymi. Na pewno nie spodoba się każdemu, szczególnie biorąc pod uwagę mocno kontrowersyjne poglądy przewijające się przez nią. Jednak uważam, że trzeba się o tym samemu przekonać, mierząc się z nią pewnego dnia.

Dramat Krasińskiego "Nie-boska komedia" jest napisany wyjątkowo czytelnie i, można by rzec, wręcz nowocześnie. Brakuje tam typowych dla dramatów rymów, przypomina to nawet momentami utwór epicki.
Jeżeli chodzi o treść, moim zdaniem dramat ten jest niesamowicie ciekawy i wciągający. Czytając książki, szczególnie tak ważne klasyki jak właśnie "Nie-boska komedia", nie oceniam...

Nie specjalnie podchodziła mi ta książka w liceum, więc spróbowałem jeszcze raz po wielu latach - moje uczucia się nie zmieniły. Literatura wyższych lotów też może być zrozumiała, ale jak widać na tym przypadku niekoniecznie.

Nie specjalnie podchodziła mi ta książka w liceum, więc spróbowałem jeszcze raz po wielu latach - moje uczucia się nie zmieniły. Literatura wyższych lotów też może być zrozumiała, ale jak widać na tym przypadku niekoniecznie.