Historia ucieczki

Najsłabsza póki co z całego cyklu, ale całkiem możliwe, że wynika to z ogromnej nienawiści, którą darzę Nina Sarratore'a. Pomijając ten nieco niefortunny (lecz niezbędny) wątek, całość dobrze się czyta - w tomie trzecim odmienne ścieżki bohaterek pozwalają Ferrante na jeszcze szerszy i bogatszy opis Włoch lat 50.

Najsłabsza póki co z całego cyklu, ale całkiem możliwe, że wynika to z ogromnej nienawiści, którą darzę Nina Sarratore'a. Pomijając ten nieco niefortunny (lecz niezbędny) wątek, całość dobrze się czyta - w tomie trzecim odmienne ścieżki bohaterek pozwalają Ferrante na jeszcze szerszy i bogatszy opis Włoch lat 50.

Nieeeeee! Pierwsza połowa ciekawa, porusza więcej tematów przemian kulturowych i jest serio niezła. Ale ten koniec??? W mojej opinii doszło do koszmarnej karykatury zarówno Eleny, jak i Lili. Obie te postaci, z Ninem włącznie, to jakiś bliżej nieokreślony twór łączący zwierzęcą, niepohamowaną pożądliwość, z uwstecznieniem inteligencji i cech. Postać Eleny wyblakła, właściwie całkiem zblazowana i nieobecna. Lila jako wyrachowana psychopatka i Nino jako szczerze? W moich oczach zwykły, puszczalski facet i niewiele więcej. Na pewno sięgnę po ostatnią część, ta z resztą również warta była przeczytania, ale względem poprzednich części, to niby fajnie, ale szczerze nie bardzo.

Nieeeeee! Pierwsza połowa ciekawa, porusza więcej tematów przemian kulturowych i jest serio niezła. Ale ten koniec??? W mojej opinii doszło do koszmarnej karykatury zarówno Eleny, jak i Lili. Obie te postaci, z Ninem włącznie, to jakiś bliżej nieokreślony twór łączący zwierzęcą, niepohamowaną pożądliwość, z uwstecznieniem inteligencji i cech. Postać Eleny wyblakła,...

Według mnie to najsłabsza część całego cyklu neapolitańskiego - ta opinia wynika jednak z mojego nieszczególnego zainteresowania polityką, której jest tu dużo. Nie mogę się pozbyć wrażenia, że Elena nie ma tak naprawdę własnych poglądów i przekonań, lecz przyjmuje światopogląd innych i powtarza modne w jej kręgach hasła (co właściwie jest dość zgodne z jej charakterem, nie zmienia to jednak faktu, że w związku z tym czytanie niektórych jej rozważań i dyskusji z innymi, zwłaszcza z Ninem, trochę mi się dłużyło).

W tej części losy Lili i Eleny na pewien czas się rozchodzą - każda wybiera swoją, zupełnie inną drogę życiową, lecz niekoniecznie jest to wada. Nadal jest to porywająca historia o losach Lili, Lenù i ich znajomych (którzy pojawiają się i znikają w życiu narratorki w najmniej spodziewanych momentach) oraz realistyczny obraz Neapolu.

Według mnie to najsłabsza część całego cyklu neapolitańskiego - ta opinia wynika jednak z mojego nieszczególnego zainteresowania polityką, której jest tu dużo. Nie mogę się pozbyć wrażenia, że Elena nie ma tak naprawdę własnych poglądów i przekonań, lecz przyjmuje światopogląd innych i powtarza modne w jej kręgach hasła (co właściwie jest dość zgodne z jej charakterem, nie...

Dorosła już narratorka, więc i problemy poważniejsze, jednak dla mnie za dużo było tła politycznego, wiele postaci i pobocznych wątków, które nie wniosły zbyt wiele. Co nie zmienia faktu, że czytałam z ogromnym zaciekawieniem, zupełnie nie spodziewając się tego, co przyniesie finał tej części. Już nie mogę się doczekać lektury kolejnej książki z serii...

Dorosła już narratorka, więc i problemy poważniejsze, jednak dla mnie za dużo było tła politycznego, wiele postaci i pobocznych wątków, które nie wniosły zbyt wiele. Co nie zmienia faktu, że czytałam z ogromnym zaciekawieniem, zupełnie nie spodziewając się tego, co przyniesie finał tej części. Już nie mogę się doczekać lektury kolejnej książki z serii...

Najsłabszy z tomów. Za dużo o komunistach, postaci dość płaskie, bez głębi w porównaniu do poprzednich dwóch części.

Najsłabszy z tomów. Za dużo o komunistach, postaci dość płaskie, bez głębi w porównaniu do poprzednich dwóch części.

Z trzech pierwszych części zdecydowanie jak na razie najlepsza

Z trzech pierwszych części zdecydowanie jak na razie najlepsza

Książka prawdziwa. Zwłaszcza w płaszczyźnie emocjonalnej. Możemy nie zgadzać się z wyborami bohaterek ale nie pobrzmiewa tam fałszywa nuta.

Książka prawdziwa. Zwłaszcza w płaszczyźnie emocjonalnej. Możemy nie zgadzać się z wyborami bohaterek ale nie pobrzmiewa tam fałszywa nuta.

Kolejna część "Genialnej przyjaciółki", tym razem mocno skupiona na przemianach społeczno-politycznych we Włoszech - roku 1968, początkach lat 70. i narodzinach terroryzmu. Główne bohaterki to już dorosłe kobiety, zakładające rodziny i próbujące odnaleźć się w nowych czasach. Jest to fascynująca opowieść o tamtym okresie, ale też osobistych wyzwaniach kobiet. Co mi się jednak mniej podobało, to fakt, że losy Lili i Eleny rozjeżdżają się i tworzą oddzielne historie. Mimo wszystko, seria trzyma poziom.

Kolejna część "Genialnej przyjaciółki", tym razem mocno skupiona na przemianach społeczno-politycznych we Włoszech - roku 1968, początkach lat 70. i narodzinach terroryzmu. Główne bohaterki to już dorosłe kobiety, zakładające rodziny i próbujące odnaleźć się w nowych czasach. Jest to fascynująca opowieść o tamtym okresie, ale też osobistych wyzwaniach kobiet. Co mi się...

Trzeci tom i trzeci raz "dziesiątka" (*) za tę serię. Czy dodałem już autorkę do ulubionych pisarzy - oczywiście! (Ad*) - nie dotyczy miłośników książek akcji, kryminałów itp.

Trzeci tom i trzeci raz "dziesiątka" (*) za tę serię. Czy dodałem już autorkę do ulubionych pisarzy - oczywiście! (Ad*) - nie dotyczy miłośników książek akcji, kryminałów itp.

Kolejna część cyklu neapolitańskiego nie rozczarowuje. Autorka koncentruje się przede wszystkim na feministycznej perspektywie, ukazując trudną drogę kobiet do odnalezienia radości i spełnienia we własnym życiu. Niesatysfakcjonujące małżeństwo oraz rozczarowujące doświadczenia macierzyńskie dają do zrozumienia, że pomimo najlepszych chęci nie da się wszystkiego zaplanować. Co więcej, w powieści coraz wyraźniej zaznaczają się wątki polityczne. Szerzący się komunizm oraz walka z faszyzmem trafnie oddają realia tamtych czasów i pogłębiają obraz przedstawionego świata.

Kolejna część cyklu neapolitańskiego nie rozczarowuje. Autorka koncentruje się przede wszystkim na feministycznej perspektywie, ukazując trudną drogę kobiet do odnalezienia radości i spełnienia we własnym życiu. Niesatysfakcjonujące małżeństwo oraz rozczarowujące doświadczenia macierzyńskie dają do zrozumienia, że pomimo najlepszych chęci nie da się wszystkiego zaplanować....