Dziedzictwo zła

Jak wszystkie do tej pory bardzo przyjemna część. Czytając, człowiek chce stać się lepszym dla innych. Niekiedy przechodzą dreszcze po plecach, dużo emocji.

Jak wszystkie do tej pory bardzo przyjemna część. Czytając, człowiek chce stać się lepszym dla innych. Niekiedy przechodzą dreszcze po plecach, dużo emocji.

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Wątek trochę rozwleczony w porównaniu do poprzednich tomów

Wątek trochę rozwleczony w porównaniu do poprzednich tomów

Uwielbiam!

Uwielbiam!

Ej to była naprawdę spoko część bez specjalnych absurów romansowych i żadnych innych chociaż w kreacji bohaterów Margit naprawdę miała tendencję do pisania scen, gdzie nam pokazywała jacy to są okropni (patrz Kolgrim i Cornelia),ale potem tłumaczyła, że nie no wcale nie xD
Bardzo mi się podobał wątek kopalni, scena z Dagiem i Mattiasem serio mnie wzruszyła. Bardzo lubię te fragmenty, gdzie nam się opowiada o minionych latach, budzi to ogromną nostalgię i tęsknotę, a to Sandemo naprawdę świetnie rozumie. Trochę nie wiem, skąd się wziął romans Gabrielli, ale i tak bujał, lubię tę parę, końcówka z decyzją Liv i Arego sztos, dodaje głębi bohaterom. Ciemność też, ale to dobrze.

Update kogo nie lubi Margit Sandemo:
1. Grubych ludzi, a szczególnie kobiet.
2. Ładnych kobiet, które nie są z Ludzi Lodu.
3. Gejów, którzy są "zniewieściali" (czyli znów - Margit Sandemo nie lubi kobiet).
4. Ładnych kobiet, które wychodzą za Ludzi Lodu (wyjątek: matka rodu Silje).

Ej to była naprawdę spoko część bez specjalnych absurów romansowych i żadnych innych chociaż w kreacji bohaterów Margit naprawdę miała tendencję do pisania scen, gdzie nam pokazywała jacy to są okropni (patrz Kolgrim i Cornelia),ale potem tłumaczyła, że nie no wcale nie xD
Bardzo mi się podobał wątek kopalni, scena z Dagiem i Mattiasem serio mnie wzruszyła. Bardzo lubię te...

Podziękowania dla Marka Ferensztaina, który czyta audiobooka jako osoba prywatna.

Śmieszne jest to, że autorce stale się mylą postacie o jakich pisze. Już dawno Sol nie żyje, a chodziło o Liv, a raz tą a raz tamtą wymienia. Autorka stałe sobie myli postacie o jakich pisała w drzewach geologicznych.

Jakość literatury bez zmian, proste gazetowe bajeczki Ala harlekino fatastyko obyczajowo prozy życia. Od biedy można słuchać, ale ogólnie płytkie i naiwne.

Podziękowania dla Marka Ferensztaina, który czyta audiobooka jako osoba prywatna.

Śmieszne jest to, że autorce stale się mylą postacie o jakich pisze. Już dawno Sol nie żyje, a chodziło o Liv, a raz tą a raz tamtą wymienia. Autorka stałe sobie myli postacie o jakich pisała w drzewach geologicznych.

Jakość literatury bez zmian, proste gazetowe bajeczki Ala harlekino...

CYKL: "SAGA O LUDZIACH LODU" (TOM 6)

To już szósty tom przygód Ludzi Lodu, z którym się zmierzyłam. W tej części mamy kontynuację wątku Kolgrima, który wieńczył piąty tom ("Grzech śmiertelny"). W szóstej odsłonie tej sagi rodzinnej, mamy podział na dwie części. Pierwsza część ma tytuł "Kolgrim" i opisuje głównie losy tytułowego syna Taralda i Sunnivy i jego brata Mattiasa. Kolgrim jest tu wyraziście nakreśloną postacią. Ma już czternaście lat i wyrósł na bardzo pewnego siebie, zdecydowanego, młodego człowieka. Ma plan i dąży do jego zrealizowania. Niestety ma przy tym niecne zamiary...

Natomiast część druga nosi tytuł "Gabriella" i opowiada o losach córki Cecylii i Alexandra Palladina. Tytułowa Gabriella przeżywa właśnie zawód miłosny i walczy z bardzo niskim poczuciem własnej wartości. Tymczasem w Gråstensholm wiele się dzieje. Liv postanawia otworzyć w posiadłości przytułek dla biednych dzieci z okolicy. W domu pojawiają się więc dzieci o bardzo różnych charakterach...

Jak potoczą się losy Kolgrima? Czy uda się poskromić jego złe dziedzictwo? Czy Gabriella odnajdzie szczęście? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań należy szukać w szósty, tomie "Sagi o Ludziach Lodu".

"Dziedzictwo zła" czyta się szybko. Obfituje w wiele intrygujących wydarzeń. Począwszy od dramaturgii, przez odkrywanie rodzinnych tajemnic, po ładne, uczuciowe sceny, które początkowo nie zdradzają, że będą tak romantyczne. W tym tomie mamy tez zakończenie wojny trzydziestoletniej, a także - jak zazwyczaj - ostatnie strony, które sprawiają u czytelnika chęć sięgnięcia po siódmą część.

Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2025/04/dziedzictwo-za.html

CYKL: "SAGA O LUDZIACH LODU" (TOM 6)

To już szósty tom przygód Ludzi Lodu, z którym się zmierzyłam. W tej części mamy kontynuację wątku Kolgrima, który wieńczył piąty tom ("Grzech śmiertelny"). W szóstej odsłonie tej sagi rodzinnej, mamy podział na dwie części. Pierwsza część ma tytuł "Kolgrim" i opisuje głównie losy tytułowego syna Taralda i Sunnivy i jego brata Mattiasa....

Sylwia Nowiczewska najlepiej czyta książki ze wszystkich ludzi, jakich słyszałam do tej pory (a trochę ich było).

Sylwia Nowiczewska najlepiej czyta książki ze wszystkich ludzi, jakich słyszałam do tej pory (a trochę ich było).

Pozornie wśród Ludzi Lodu zapanował spokój. Tarjei, nadzieja rodu, skończył wreszcie studia medyczne i zaczął praktykę w odległych Niemczech. Obiecał jednak dziadkowi, że skarb Ludzi Lodu - węzełek z tajemnymi medykamentami i cennymi recepturami, nie znajdzie się w rękach Kolgrima. On ma nawet nie wiedzieć o jego istnieniu. Jednak przypadek i niefrasobliwie rzucona uwaga zmienia ustaloną kolej rzeczy. W Kolgrimie budzi się coś, co miało pozostać uśpione i doprowadzi do niejednej tragedii.

,,Dziedzictwo zła" ma zdecydowanie inaczej rozłożone akcenty niż poprzednie tomu. To nie romans czy ckliwa historyjka. Tutaj mocny akcent został położony na sprawy społeczne. Historia Matthiasa i Kaleba to poruszające spojrzenie na dzieci i ich sytuacje. Dotychczas wizja świata w sadze była dosyć sielankowa. Głód i bieda pojawiały się w tle i były raczej udziałem innych. Tutaj to bohaterowie będą musieli zmierzyć się z niewolniczą pracą dzieci oraz, że świat jest mroczny i niebezpieczny poza sielskimi granicami Lipowej Alei i Grastensholm. A na bohaterów mogą czyha także inne niebezpieczeństwa niż rodzinna klątwa. Zainspiruje to jednak bohaterów do działania w nieoczekiwanym obszarze.

Zresztą klątwa także dochodzi do głosu i to bardzo boleśnie. Jej konsekwencje są znaczące i zmienią plany jakie miała rodzina. Będzie dramatycznie i tragicznie. I w pewien sposób historia zatoczy koło powracając do swojego punktu wyjścia.

,,Dziedzictwo zła" jest tomem nierównym. Napięcie rośnie do punktu kulminacyjnego, który jest tak mniej więcej w połowie książki a potem gwałtownie opada. Po tym wszystkim, trudno się pozbierać i dokładnie to samo czuć w książce. Druga połowa jest bardziej monotonna, przewidywalna, zwyczajna i ... nudna. Ale wiem, że to tylko złapanie oddechu przed kolejnymi zwrotami akcji.

Pozornie wśród Ludzi Lodu zapanował spokój. Tarjei, nadzieja rodu, skończył wreszcie studia medyczne i zaczął praktykę w odległych Niemczech. Obiecał jednak dziadkowi, że skarb Ludzi Lodu - węzełek z tajemnymi medykamentami i cennymi recepturami, nie znajdzie się w rękach Kolgrima. On ma nawet nie wiedzieć o jego istnieniu. Jednak przypadek i niefrasobliwie rzucona uwaga...

Najsmutniejszy tom jak dotychczas. Mam nadzieję, że ten ton nie utrzyma się w dalszych częściach. Wątek kopalni - jak dla mnie zbyt depresyjny. Bardzo dużo śmierci, często przedwczesnych, w tym co najmniej jedna bardzo przykra. Młodziutki Mattias to postać skrajnie wyidealizowana, przypomina bohaterki dawnych powieści typu "Słoneczko" Marii Buyno-Arctowej, albo jakiegoś młodego świętego. Duże przeskoki czasowe, lata wręcz śmigają nam przed oczami. Autorka niepotrzebnie serwuje nam spojlery (zresztą nie tylko w tym tomie, ale ostatnio coraz częściej). Jest nadal ckliwie i to się chyba już nie zmieni. Ku mojemu zdumieniu, polubiłam wątek Gabrielli i Kaleba, mimo że jego kiczowatość aż piszczy.

PS. Moja Mama, która czytała "Sagę" w latach 90tych i później do niej nie wracała, do tej pory pamięta, że jej ulubioną postacią (całego cyklu) była Liv. Ja również odczuwam do Liv wielką sympatię.

Najsmutniejszy tom jak dotychczas. Mam nadzieję, że ten ton nie utrzyma się w dalszych częściach. Wątek kopalni - jak dla mnie zbyt depresyjny. Bardzo dużo śmierci, często przedwczesnych, w tym co najmniej jedna bardzo przykra. Młodziutki Mattias to postać skrajnie wyidealizowana, przypomina bohaterki dawnych powieści typu "Słoneczko" Marii Buyno-Arctowej, albo jakiegoś...