Opowiadania zebrane. Tom 1

Bardzo lubię Herberta, więc po opowiadania sięgnąłem z ciekawością. Naprawdę dużo dobrych pomysłów, klimatyczne ale też ciężkie do czytania. Najbardziej podobało mi się opowiadanie o inwazji ,,obcych" przez jego końcówkę. Warto sięgnąć po tę lekturę...

Bardzo lubię Herberta, więc po opowiadania sięgnąłem z ciekawością. Naprawdę dużo dobrych pomysłów, klimatyczne ale też ciężkie do czytania. Najbardziej podobało mi się opowiadanie o inwazji ,,obcych" przez jego końcówkę. Warto sięgnąć po tę lekturę...

Lubicie science-fiction? (Bo w sumie chyba tak można określić gatunek w jakim pisze ten autor) A może lubicie po prostu Franka Herberta?
Wybrałam zbiór opowiadań, bo myślałam, że łatwiej i szybciej, a nawet przyjemniej będzie się go czytać niż kolejny tom Diuny. Jednak jakież było moje zdziwienie, gdy czytając pierwsze z zachwycających i wspaniale napisanych opowiadań kompletnie nie mogłam wgryźć się w treść. A gdy już myślałam, że to nastąpi to okazywało się, że opowiadanie właśnie się skończyło. Postanowiłam dać więc wciągnięciu się przeze mnie w fabułę w drugim opowiadaniu, jednak i tutaj kompletnie to nie wyszło. Stwierdzam więc, że Frank Herbert jest na pewno genialnym i ponadczasowym autorem. Jego opowiadania mają wspaniały klimat i ukazują masę problemów, z którymi my możemy się spotkać obecnie. Także pomimo lat, które przeszły już od momentu ich napisania i ukończenia nadal mogę powiedzieć, że są aktualnymi.
Zdecydowanie to „niepowodzenie” czytelnicze nie zakończy mojej przygody z tym autorem. Także jeśli interesuje was moja opinia o Diunie, bo zapewne skończę niedługo z 2 tomem w mych rękach, to wyczekujcie. Myślę, że niedługo pojawi się recenzja. Mam lekki niedosyt po tej pozycji

Lubicie science-fiction? (Bo w sumie chyba tak można określić gatunek w jakim pisze ten autor) A może lubicie po prostu Franka Herberta?
Wybrałam zbiór opowiadań, bo myślałam, że łatwiej i szybciej, a nawet przyjemniej będzie się go czytać niż kolejny tom Diuny. Jednak jakież było moje zdziwienie, gdy czytając pierwsze z zachwycających i wspaniale napisanych opowiadań...

Nie są to opowiadania ze świata Diuny. To pierwszy tom krótkich form prozatorskich jej autora. Ułożony jest chronologicznie, co pozwala dostrzec jak rozwijał się talent i zainteresowania Franka Herberta, które w końcu zaowocowały stworzeniem uniwersum i sagi o Arrakis. Wszystkie zgromadzone tu teksty utrzymane są w klimacie space opery i wypadają bardzo dobrze, mimo że niektóre są dłuższe w formie inne zaskakująco krótkie. Już w przypadku tego tomu da się poczuć jednak klimat przyszłych dzieł autora, zwłaszcza w opowiadaniach, gdzie głównym bohaterem jest Lewis Orne, które mogą spokojnie uchodzić za mikropowieść w tym zbiorze i które najbardziej przypadły mi do gustu. Z pracami zebranymi i wydawanymi w jednej książce różnych autorów czasami bywa, że są nierówne i nie wszystkie trzymają wysoki poziom, czym zawodzą fanów ich autora czy autorki. Ten przypadek nie dotyczy Franka Herberta. To podróż przez fantastyczne światy i szukanie odpowiedzi na ważne pytania, które autor przybliża we wstępie do tej książki. To znakomita gratka, pokazująca ogrom wyobraźni autora, stanowiąca myślę pozycję obowiązkową dla amatorów jego pisarstwa. Przednio się bawiłem podczas lektury i przypomniało mi się, dlaczego ponad trzydzieści lat temu, uważałem Herberta za mojego ulubionego pisarza science fiction. Dodam, że zdanie to podtrzymuję i biorę się za drugi tom jego opowiadań. Serdecznie polecam!!!

Nie są to opowiadania ze świata Diuny. To pierwszy tom krótkich form prozatorskich jej autora. Ułożony jest chronologicznie, co pozwala dostrzec jak rozwijał się talent i zainteresowania Franka Herberta, które w końcu zaowocowały stworzeniem uniwersum i sagi o Arrakis. Wszystkie zgromadzone tu teksty utrzymane są w klimacie space opery i wypadają bardzo dobrze, mimo że...

Smaczek dla Fanów Herberta. Rozściągłość tematów i spostrzeń ubrania w formie opowiadań.
Najbardziej przemówiło do mnie Przypomnieć siebie i Agencja OKRONA. Przez Kapłani Psi w zasadzie się przeczołgałam.
Ale różnorodność tematów i problemów sprawi, że każdy znajdzie dla siebie smaczek.
Bo co jeżeli nasz świat jest tylko naszą zbiorową halucynacją narzuconą przez inne istoty?
Bo co jeżeli rozbierając język kosmitów na części, zapominamy, że to my utraciliśmy zdolność komunikacji między sobą?
Co jeżeli to my jesteśmy zagrożeniem dla naszych czworonożnych przyjaciół i aby ratować trzeba je wywieźć na inny świat?
Co się stanie gdy powstanie maszyna potrafiąca oddziaływać na naszą podświadomość?
Do jakich kroków można się posunąć by siłą utrzymać pokój?
Jak przybysze z zewnątrz mogą wpłynąć na lud pierwotny i jak to może zaburzyć gospodarkę?
Odpowiedzi znajdziecie w opowiadaniach

Smaczek dla Fanów Herberta. Rozściągłość tematów i spostrzeń ubrania w formie opowiadań.
Najbardziej przemówiło do mnie Przypomnieć siebie i Agencja OKRONA. Przez Kapłani Psi w zasadzie się przeczołgałam.
Ale różnorodność tematów i problemów sprawi, że każdy znajdzie dla siebie smaczek.
Bo co jeżeli nasz świat jest tylko naszą zbiorową halucynacją narzuconą przez inne...

Zbiór jest bardzo nierówny. Większość opowiadań jest średnia lub przeciętna. Wybitnych w zasadzie nie ma. Może poza jednym, w którym Herbert ooisuje trudnodści osiodłsnia pewnego zwierzęcia.

Zbiór jest bardzo nierówny. Większość opowiadań jest średnia lub przeciętna. Wybitnych w zasadzie nie ma. Może poza jednym, w którym Herbert ooisuje trudnodści osiodłsnia pewnego zwierzęcia.

Herbert „kupił” mnie „Diuną”. Opowiadania jednak pozostawiają wiele do życzenia.

Są pisarze, którzy dobrze sprawdzają się w formach długich i krótkich. Świetnym przykładem może być Philip K. Dick czy Ray Bradbury, bo zarówno ich opowieści, jak i opowiadania reprezentują wysoki poziom i za ich pomocą autorzy coś nam ciekawego przekazują. Frank Herbert, przynajmniej po tej próbce, jaką miałam okazję przeczytać, srogo mnie rozczarował, jeżeli o opowiadania chodzi.

W „Opowiadaniach zebranych” historie są jakieś takie banalne, łopatologiczne. Nawet pod kątem naukowym, biorąc pod uwagę dezaktualizację pewnych kwestii od momentu, w którym te dzieła powstawały, ich warstwa jest licha. O ile udziwnione nazwy miały swoje uzasadnienie w cyklu o „Diunie”, gdzie przecież mieliśmy do czynienia z zupełnie odmienną od naszej cywilizacją, tak tutaj, w krótkich formach, nie wiem czy broni się wprowadzanie z piętnastu nowych pojęć na coś, co takiego zabiegu zasadniczo nie wymaga.

Przekombinowana forma przedstawionych historii łączy się z miałkim ich przekazem. Nie wiem czy to miały być głębokie przemyślenia nad ludzką kondycją, jego psychiką, czy jeszcze inną filozofią, ale nie przekonuje mnie żadna z tych rzeczy.

Fanów krótkich form zdecydowanie odsyłam do wspomnianych wcześniej Dicka i Bradbury'ego, którzy dają nam zwięzłe treści, ale ciekawie opakowane, a do tego z bardzo błyskotliwym komentarzem na temat ludzkości.

Herbert „kupił” mnie „Diuną”. Opowiadania jednak pozostawiają wiele do życzenia.

Są pisarze, którzy dobrze sprawdzają się w formach długich i krótkich. Świetnym przykładem może być Philip K. Dick czy Ray Bradbury, bo zarówno ich opowieści, jak i opowiadania reprezentują wysoki poziom i za ich pomocą autorzy coś nam ciekawego przekazują. Frank Herbert, przynajmniej po tej...

Nie każde opowiadanie przypadło mi do gustu, co nie zmienia faktu, że kunszt i literacki geniusz Franka Herberta jest wszechobecny - niczym dusza Leto II Tyrana, w czerwiach Diuny :D Osobiście najbardziej przypadły mi do gustu opowiadania, gdzie ludzkość żyje sobie niczego nieświadoma, a tutaj w sąsiedztwie czają się obcy :) Na pewno kiedyś do tej książki wrócę i przeczytam sobie jeszcze raz te wybrane perełki. Tymczasem biorę się za tom 2

Nie każde opowiadanie przypadło mi do gustu, co nie zmienia faktu, że kunszt i literacki geniusz Franka Herberta jest wszechobecny - niczym dusza Leto II Tyrana, w czerwiach Diuny :D Osobiście najbardziej przypadły mi do gustu opowiadania, gdzie ludzkość żyje sobie niczego nieświadoma, a tutaj w sąsiedztwie czają się obcy :) Na pewno kiedyś do tej książki wrócę i przeczytam...

Zbiór dobry, ale nie zachwycający. Opowiadania dobrane trochę przypadkowo i o różnej jakości.

Zbiór dobry, ale nie zachwycający. Opowiadania dobrane trochę przypadkowo i o różnej jakości.

Bardzo trudno ocenić zbiór opowiadań, których treść - choć utrzymana w jednej konwencji - jest od siebie zupełnie różna. Dlatego w tym wypadku, do oceny przydatna jest matematyka :)
Tom pierwszy zawiera 18 opowiadań, z czego 4 nie porwały mnie zupełnie i zmęczyły zbyt wydumaną fabułą. Nie podam tytułów, ponieważ nie chciałbym nikogo zniechęcać, a to co w mojej opinii było mdłe i słabe, może zostać odebrane dobrze przez innych czytelników ;)
4 opowiadnia to 22% książki więc całość oceniam na 8*
Polecam czytać powoli, jako przerywniki między innymi ksiażkami. Dzięki temu, każde z opowiadań zapada w pamięci i pozwala w pełni nacieszyć sie obrazami, zrodzonymi ze wspaniałej wyobraźni, jaką bez wątpienia obdarzony był Frank Herbert.

Bardzo trudno ocenić zbiór opowiadań, których treść - choć utrzymana w jednej konwencji - jest od siebie zupełnie różna. Dlatego w tym wypadku, do oceny przydatna jest matematyka :)
Tom pierwszy zawiera 18 opowiadań, z czego 4 nie porwały mnie zupełnie i zmęczyły zbyt wydumaną fabułą. Nie podam tytułów, ponieważ nie chciałbym nikogo zniechęcać, a to co w mojej opinii było...

Jako że opowiadania ułożone chronologicznie, można zaobserwować ciekawą ewolucję.

Jako że opowiadania ułożone chronologicznie, można zaobserwować ciekawą ewolucję.