Papugi z placu d’Arezzo

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Niesamowite przejście przez ludzkie problemy, pragnienia, grzechy i potrzeby, które głęboko skryte uzewnętrzniają się poprzez jeden gest. W książce jest wiele do odkrycia, myślę, że każdy czytelnik znalazłby choć w pewnym stopniu odpowiednik, którymś z jej bohaterów. Zdecydowanie książka godna polecenia i zostawienia na półce.

Niesamowite przejście przez ludzkie problemy, pragnienia, grzechy i potrzeby, które głęboko skryte uzewnętrzniają się poprzez jeden gest. W książce jest wiele do odkrycia, myślę, że każdy czytelnik znalazłby choć w pewnym stopniu odpowiednik, którymś z jej bohaterów. Zdecydowanie książka godna polecenia i zostawienia na półce.

Świetnie napisana komedia z odrobiną intrygi

Świetnie napisana komedia z odrobiną intrygi

Papugi z placu d’Arezzo to wciągająca mozaika postaci i historii, które pokazują szerokie spektrum emocjonalności: od gorącego pożądania, przez lęk, wstyd, samotność, po desperacką potrzebę bliskości. Schmitt obserwuje bohaterów z reporterską, wręcz fotograficzną precyzją: wnikliwie portretuje ich środowiska, wybory i pułapki, w jakie wpadają. Styl jest klarowny, ale głęboki emocjonalnie — jak fotografia, która ujmuje moment, ale też ujawnia światło i cień uczuć.
To książka o seksie jako narzędziu maskowania emocjonalnej pustki, o namiętnościach, które mylone są z miłością, o pragnieniu bycia dostrzeżonym. Mnogość postaci może niektórych przytłoczyć. Kilkaset stron, na których co chwila poznajemy zupełnie nowych ludzi. Ale ten kto potrafi się zanurzyć w tę wielowątkowość, będzie wynagrodzony bogactwem psychologicznych portretów.

Papugi z placu d’Arezzo to wciągająca mozaika postaci i historii, które pokazują szerokie spektrum emocjonalności: od gorącego pożądania, przez lęk, wstyd, samotność, po desperacką potrzebę bliskości. Schmitt obserwuje bohaterów z reporterską, wręcz fotograficzną precyzją: wnikliwie portretuje ich środowiska, wybory i pułapki, w jakie wpadają. Styl jest klarowny, ale...

Przeczytałam powieść po raz drugi po kilku latach. Już wtedy wiedziałam, że przeczytam raz jeszcze, bo skończyła się zbyt szybko. A właściwie została przerwana. Jest to doskonała opowieść o miłości.

Przeczytałam powieść po raz drugi po kilku latach. Już wtedy wiedziałam, że przeczytam raz jeszcze, bo skończyła się zbyt szybko. A właściwie została przerwana. Jest to doskonała opowieść o miłości.

Nie dokończyłam...

Nie dokończyłam...

Nie byłam w stanie dojechać nawet do 100.. strony. Książka, jakich wiele. Postacie trochę płytkie, kompletnie niewiarygodne psychologicznie. Jakoś to się wszystko nie kleiło...

Nie byłam w stanie dojechać nawet do 100.. strony. Książka, jakich wiele. Postacie trochę płytkie, kompletnie niewiarygodne psychologicznie. Jakoś to się wszystko nie kleiło...

Nigdy nie odgadłbym, że tę książkę napisał E.E. Schmitt, gdybym musiał go wytypować, poznawszy treść. Świetne spektrum ludzkich zachowań seksualnych. Książka bezpruderyjna, nie do końca poprawna politycznie - to są 2 mocne atuty dla mnie. Dobrze mi się ją czytało.

Nigdy nie odgadłbym, że tę książkę napisał E.E. Schmitt, gdybym musiał go wytypować, poznawszy treść. Świetne spektrum ludzkich zachowań seksualnych. Książka bezpruderyjna, nie do końca poprawna politycznie - to są 2 mocne atuty dla mnie. Dobrze mi się ją czytało.

NF - 150 stron
Drażni mnie narracja niedpowiedzeń, spłaszczenia bohatera, wybuchana seksualność każdego człowieka. Nie jest mi po drodze z takim spojrzeniem na świat.

NF - 150 stron
Drażni mnie narracja niedpowiedzeń, spłaszczenia bohatera, wybuchana seksualność każdego człowieka. Nie jest mi po drodze z takim spojrzeniem na świat.

Nie wiem co sie porobiło ze Schmittem, który u mnie siedział sobie wygodnie na piedestale. Napisał powieść, w której wykreował o wiele za wielu bohaterów. Połapac się nie można. Pourywal wątki. W dodatku przez ponad 700 stron próbuje mi wmówic z uporem maniaka, że człowiek niby jest istotą złożoną, ale w sumie da się ją zredukowac do seksualności i jej wszelkich odmian. No i mnie nie przekonal.

Nie wiem co sie porobiło ze Schmittem, który u mnie siedział sobie wygodnie na piedestale. Napisał powieść, w której wykreował o wiele za wielu bohaterów. Połapac się nie można. Pourywal wątki. W dodatku przez ponad 700 stron próbuje mi wmówic z uporem maniaka, że człowiek niby jest istotą złożoną, ale w sumie da się ją zredukowac do seksualności i jej wszelkich odmian. No...