Lady Audley's Secret

Wspaniała! Arcydzieło! Fenomenalnie napisana i wbrew pozorom miejscami bardzo zaskakująca.
Powieść w znacznej mierze detektywistyczna, trochę psychologiczna.

Jestem zachwycona!

Wspaniała! Arcydzieło! Fenomenalnie napisana i wbrew pozorom miejscami bardzo zaskakująca.
Powieść w znacznej mierze detektywistyczna, trochę psychologiczna.

Jestem zachwycona!

Od początku, gdy tylko sięgnęłam po tę książkę, pomyślałam, że to coś dla mnie. Nie zawiodłam się.
Powieść wiktoriańska, do tego powieść sensacyjna, dość obszerna, ale czyta się szybko. Wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała w napięciu do końca. Trzeba przyznać, że autorka umiała prowadzić akcję i operowała literackim, przystępnym językiem. Długie dygresje wcale nie były męczące, ale zawsze umieszczone w odpowiednim momencie, doskonale wplatały się w fabułę.
Bardzo ciekawym problemem poruszonym w tej książce jest szaleństwo, dokładniej studium szaleństwa i pytanie o to, gdzie przebiega granica między normalnością a obłędem.
Polecam.

Od początku, gdy tylko sięgnęłam po tę książkę, pomyślałam, że to coś dla mnie. Nie zawiodłam się.
Powieść wiktoriańska, do tego powieść sensacyjna, dość obszerna, ale czyta się szybko. Wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała w napięciu do końca. Trzeba przyznać, że autorka umiała prowadzić akcję i operowała literackim, przystępnym językiem. Długie dygresje wcale nie...

Przy lekturze tej książki towarzyszyło mi odczucie, że to powieść mocno zainspirowana twórczością Wilkiego Collinsa; po dobrnięciu do końca stwierdzam, że koło Collinsa to nawet nie stało. Fabularnie jest dość ciekawie, chociaż intryga nie jest specjalnie skomplikowana, ale zdarzenia ewidentnie wyczerpują się po 200 stronach; pozostałe 300+ to nudne męczenie buły, kiedy dokładnie wiadomo, co się stało, jak się stało i dlaczego się stało; a nawet możemy się domyślić, jaki będzie finał zdarzeń. Trudno powiedzieć, czemu służy to rozwlekłe zmierzanie do końca, bo nawet dylematy bohatera nie są zbyt odkrywcze; ani absorbujące, skoro niespecjalnie się on waha w kwestii tego, jak należy postąpić. Właściwie tym, co najbardziej mnie intrygowało, to niesamowity upór, z jakim narracja nazywa przyjaźnią relację głównego bohatera z obiektem jego najgorętszych uczuć. Na plus również język, bo co by nie mówić, to rzecz napisana literacko. Ale książka zyskałaby wiele, gdyby ją o połowę skrócić.

Przy lekturze tej książki towarzyszyło mi odczucie, że to powieść mocno zainspirowana twórczością Wilkiego Collinsa; po dobrnięciu do końca stwierdzam, że koło Collinsa to nawet nie stało. Fabularnie jest dość ciekawie, chociaż intryga nie jest specjalnie skomplikowana, ale zdarzenia ewidentnie wyczerpują się po 200 stronach; pozostałe 300+ to nudne męczenie buły, kiedy...

Książka okazała się niezawodną klasyką i pomogła w czytelniczym zastoju. Skomplikowana intryga i mroczny nastrój wiktoriańskiej powieści sensacyjnej okazały się lekturą w sam raz na zimne i deszczowe wieczory. Jeśli lubicie ten gatunek powieści, ze skrupulatnie budowanymi wątkami i dość wolną (nie mylić z nudną) narracją, to może być książka dla Was.

Książka okazała się niezawodną klasyką i pomogła w czytelniczym zastoju. Skomplikowana intryga i mroczny nastrój wiktoriańskiej powieści sensacyjnej okazały się lekturą w sam raz na zimne i deszczowe wieczory. Jeśli lubicie ten gatunek powieści, ze skrupulatnie budowanymi wątkami i dość wolną (nie mylić z nudną) narracją, to może być książka dla Was.

Nie jest to Jane Austen,ale dobrze się czyta.

Nie jest to Jane Austen,ale dobrze się czyta.

Powieść zapowiadała się dobrze, ale gdzieś po drodze poczułam wielkie znużenie, i znudzenie.
Lubię obszerne książki, ale nie tak przegadane jak powieść Braddon.
Trzeba się przyzwyczaić do specyficznego, nieco staroświeckiego jezyka i sposobu narracji.
Bohater jest sympatyczny, ale akcja nie powala.
Średni zachwyt.

Powieść zapowiadała się dobrze, ale gdzieś po drodze poczułam wielkie znużenie, i znudzenie.
Lubię obszerne książki, ale nie tak przegadane jak powieść Braddon.
Trzeba się przyzwyczaić do specyficznego, nieco staroświeckiego jezyka i sposobu narracji.
Bohater jest sympatyczny, ale akcja nie powala.
Średni zachwyt.

Niby lubię takie klimaty, ale ta powieść mnie zmęczyła. Sensacja z tego słaba.

Niby lubię takie klimaty, ale ta powieść mnie zmęczyła. Sensacja z tego słaba.

Opowieść obyczajowa z wątkami kryminalnymi. Autorka stworzyła ciekawe postacie, nikogo nie czyniąc bohaterem bez skazy. Każdaz postaci w któryms momencie popełnia bład który ma poważne konsekwencje. Przyznaje że czarny charakter nie wzbudził mojej niechęci, rozumiałam pobudki, którymi postać się kierowała. Może nie była najsympatyczniejsza i miała wady, ale zarazem była bardzo ludzka w swoich pragnieniach i motywach. Nie miałam za to za grosz współczucia dla ofiar. W najlepszym razie określiłam bym je jako irytujace. W czasie lektury przyszło mi na myśl ze wiele powieści opowiadajacych o tragicznych losach kobieta, która pragnęły uwolnić sie z nieudanego i niesatysfakcjonujacego małzenstwa (jak w "Annie Kareninie" czy "Pani Bovary") sa juz tylko opisem przeszlosci. W czasach rozwodow, do wielu zbrodni i nieszczesc juz nie dochodzi.

Opowieść obyczajowa z wątkami kryminalnymi. Autorka stworzyła ciekawe postacie, nikogo nie czyniąc bohaterem bez skazy. Każdaz postaci w któryms momencie popełnia bład który ma poważne konsekwencje. Przyznaje że czarny charakter nie wzbudził mojej niechęci, rozumiałam pobudki, którymi postać się kierowała. Może nie była najsympatyczniejsza i miała wady, ale zarazem była...

Zaskakująco współczesna powieść, nieznanej polskiemu czytelnikowi autorki. Jest to na poły kryminalna na poły obyczajowa historia zbrodni i jej konsekwencji. Sama intryga, od początku przewidywalna, ma tak naprawdę, jak dla mnie, drugorzędne znaczenie. Osią całej historii są bowiem dwie postacie- Milady i Robert Audley. To poprzez ich dzieje i ich portrety autorka porusza wiele naprawdę ważnych kwestii społecznych, które w ówczesnej literaturze były skrzętnie pomijane. Mamy tutaj poruszony problem depresji poporodowej z lubością przez mężczyzn lekarzy określaną mianem obłędu. Mamy tragiczną historię kobiety, która chcąc wyrwać się z koszmarnej biedy posuwa się do okropnych rzeczy i mamy też związek homoseksualny, opisany w nieco zawoalowany sposób ale dla współczesnego czytelnika jasny. Autorka wskazuje też na niesprawiedliwość społeczną wykluczającą sporą grupę ludzi poza nawias tylko z racji biedy bądź braku "wysokiego urodzenia". Ludziom z tzw. nizin społecznych odmawiano nawet prawa do wyższych uczuć-chociażby wrażliwości czy współczucia. Stali jedynie szczebel wyżej niż zwierzęta. Podobnie przedstawiała się sytuacja kobiet, które jako taką swobodę miały w granicach wyznaczających im rolę potulnych, nieco przewrażliwionych głupiutkich istotek, którym należy pobłażać i nie traktować,broń Boże, poważnie. Wszelkie przejawy niezależności należało tępić w zarodku a wobec wyjątkowo upartych istot zawsze był w zanadrzu dom dla obłąkanych gdzie takie biedaczki mąż czy ojciec mógł bez trudu zamknąć na całe życie. Bardzo ciekawa powieść. Czyta się ją znakomicie również z racji języka, który nie brzmi tak jak w powieściach chociażby Wilkie Collinsa. Polecam, świetna rozrywka, która skłania również do przemyślenia kilku kwestii.

Zaskakująco współczesna powieść, nieznanej polskiemu czytelnikowi autorki. Jest to na poły kryminalna na poły obyczajowa historia zbrodni i jej konsekwencji. Sama intryga, od początku przewidywalna, ma tak naprawdę, jak dla mnie, drugorzędne znaczenie. Osią całej historii są bowiem dwie postacie- Milady i Robert Audley. To poprzez ich dzieje i ich portrety autorka porusza...

Wiktoriański kryminał, z nutką szaleństwa w tle... cóż, po ciężkim roku szkolnym sięgałam po "Tajemnicę Lady Audley" z nadzieją, że pozwoli mi odreagować i przenieść się do epoki, która bezpowrotnie minęła. Nie zawiodłam się, a co więcej, moja lista "Książkowych miłości wszech czasów" zyskała jednego, cudownego członka.

Zacznijmy jednak od początku. Tytułow Lucy Audley to na pozór urocza i nieco naiwna młoda żona sir Michaela Audleya. Na pierwszy rzut oka, jej jedyną fanaberię stanowi otaczanie się przesadnym przepychem. Nie dajcie się jednak zwieść, bowiem przeszłość Lucy kryje wiele niechlubnych tajemnic. Za jedną z nich ktoś będzie musiał przypłacić życiem.

Naturalnie, polecam tę klasykę każdemu, kto tylko stanie na mojej drodze. Jeśli jednak "Tajemnica (...)" wpadnie już w wasze łapki, pamiętajcie o jednym: powieść liczy sobie ładnych "parę" lat, toteż styl, obyczajność i reszta klimatycznych elementów, może na początku wydać wam się cokolwiek zaskakująca.

Wiktoriański kryminał, z nutką szaleństwa w tle... cóż, po ciężkim roku szkolnym sięgałam po "Tajemnicę Lady Audley" z nadzieją, że pozwoli mi odreagować i przenieść się do epoki, która bezpowrotnie minęła. Nie zawiodłam się, a co więcej, moja lista "Książkowych miłości wszech czasów" zyskała jednego, cudownego członka.

Zacznijmy jednak od początku. Tytułow Lucy Audley to...