Księżycowy kamień

Ta książka to po prostu cudo.

Przeczytałem w internecie, że "Księżycowy kamień" jest uznawany za jeden z pierwszych kryminałów i jeden z najlepszych na świecie. Po przeczytaniu "Nawiedzonego hotelu" i nieudanej próbie przebrnięcia przez "Kobietę w bieli" zdecydowałem się rzucić wyzwanie (prawdopodobnie) najsłynniejszemu dziełu Collinsa.

Początkowo bałem się, że "Kamień księżycowy" okaże się być leniwym kryminałem - czymś w stylu opowiadań Arthura Conana Doyle'a, gdzie zostajemy wprowadzeni na miejsce zbrodni i Sherlock Holmes genialnie rozwiązuje zagadkę. Zostałem jednak przyjemnie zaskoczony; Collins korzysta tutaj z formuły, za którą tak kocham Agathę Christie, mianowicie rozrzuca wiele wskazówek, które nie wystarczą czytelnikowi, żeby odkryć sprawcę, ale jednocześnie pomagają nam odkryć tyle elementów, że ujawnienie antagonisty jest dla nas momentem eureki.

Jedną z najlepszych rzeczy w tej książce jest kilkoro różnych narratorów i to, jak oni wszyscy są nierzetelni i niegodni zaufania. W większości przypadków jest to subtelne, ale widoczne - oni wszyscy pomijają niewygodne fakty albo narzucają swoją interpretację czytelnikowi. Warto jednak zauważyć, że żadne z nich nie kłamie. Rozbijmy to na kawałki:

- Gabriel Betteredge jest uprzedzony wobec wszystkich nowinek i sam przyznaje, że jest odporny na logikę. Pozwala innym myśleć za niego i ma mocno uproszczony obraz świata. Przykład: przedstawia Rosannę Spearman jako prostą złodziejkę, a od sierżanta Cuffa dowiadujemy się, że wcale takim drobnym przestępcą wcale nie była.
- Drusilla Clack jest fanatyczką religijną, która ma się za lepszą od wszystkich dookoła. W jej opinii Godfrey Ablewhite jest dobry, a reszta - zła albo głupia. Fakty nie wpływają na jej sposób postrzegania świata, chociaż trzeba jej przyznać, że zawsze odnotowuje sytuacje takie, jak były.
- Pan Bruff jest dokładnym przeciwieństwem Betteredge'a - jest więźniem logiki. Odrzuca wszystkie teorie, których nie można od razu udowodnić (np. Ezrę Jennings i opium),a także ocenia ludzi na podstawie ich profesji (np. gardzi lichwiarzem Septimusem Lukerem za jego "prostackie" zachowanie, ale ignoruje fakt, że jest on ewidentnie straumatyzowany i przerażony Braminami).
- Franklin Blake w większości przypadków mówi prawdę, ale umniejsza swoje wady i cały czas usprawiedliwia swoje złe zachowania (np. ignorowanie Rosanny i walki z wierzycielami).

Żaden z narratorów nie mówi zatem czystej prawdy - tak, ich relacje są faktami, ale czytelnikom narzucają już swoje interpretacje. Zostawia to szerokie pole do alternatywnego rozpatrzenia zachowań pewnych postaci - zwłaszcza Rosanny Spearman, która albo jest tragiczną postacią dręczoną za błędy przeszłości, albo kłamliwą oszustką z obsesją na punkcie Franklina.

Część relacji narratorów można by uznać za irytującą, gdyby nie była taka zabawna. Zwłaszcza zachowania Betteredge'a i Clack są tak absurdalne, że nie mogłem przestać się uśmiechać. Generalnie nie lubię tego typu postaci, ale tutaj Collins mistrzowsko mnie nimi rozbawił.

Podsumowując - gorąco polecam tę książkę. Intryga jest bardzo złożona, i chociaż niektóre elementy wydaja się być wymuszone lub wynikające z braku pomysłów, to jednak jest to tak mistrzowsko wykonane, że stawiam tę książkę na poziomie kryminałów Christie (chociaż nie tak wysoko jak "I nie było już nikogo").

Ta książka to po prostu cudo.

Przeczytałem w internecie, że "Księżycowy kamień" jest uznawany za jeden z pierwszych kryminałów i jeden z najlepszych na świecie. Po przeczytaniu "Nawiedzonego hotelu" i nieudanej próbie przebrnięcia przez "Kobietę w bieli" zdecydowałem się rzucić wyzwanie (prawdopodobnie) najsłynniejszemu dziełu Collinsa.

Początkowo bałem się, że "Kamień...

Wilkie Collins to angielski powieściopisarz, którego książki zaliczane są do klasyki. Tworzył w XIX wieku, jednak nawet obecnie jego utwory uznawane są za warte uwagi. Książkę - ,,Księżycowy Kamień”, uważam za jedną z lepszych pozycji detektywistycznych tej epoki.

Klasyka to inny rodzaj literatury, który czytam od czasu do czasu, gdyż uważam, że od niczego nie można stronić. Muszę przyznać, że autor doskonale stopniował napięcie, co chwilę wychodziły na jaw nowe fakty, które rzucały nowe światło na prawdopodobnego złoczyńcę.

Sama powieść jest obszerna ze względu na liczne przemyślenia, wtrącenia bohaterów niedotyczące śledztwa. Język utworu przez pierwsze kilkanaście stron nastręczał mi pewną trudność w czytaniu, jednak bardzo szybko zniknęła.

,,Księżycowy Kamień” to ciekawa detektywistyczna powieść klasyczna, której można poświęcić swój czas. Tym samym od czasu do czasu, można przeczytać coś z innej półki.

Wilkie Collins to angielski powieściopisarz, którego książki zaliczane są do klasyki. Tworzył w XIX wieku, jednak nawet obecnie jego utwory uznawane są za warte uwagi. Książkę - ,,Księżycowy Kamień”, uważam za jedną z lepszych pozycji detektywistycznych tej epoki.

Klasyka to inny rodzaj literatury, który czytam od czasu do czasu, gdyż uważam, że od niczego nie można...

Bardzo ciekawa opowieść. Autor stosuje tutaj wyjątkową narrację tzn. historia złożona jest z relacji różnych osób i dzięki temu możemy spojrzeć na wszystko obiektywnie i samodzielnie wyciągnąć wnioski. Polecam

Bardzo ciekawa opowieść. Autor stosuje tutaj wyjątkową narrację tzn. historia złożona jest z relacji różnych osób i dzięki temu możemy spojrzeć na wszystko obiektywnie i samodzielnie wyciągnąć wnioski. Polecam

Moja opinia w wersji video.

Moja opinia w wersji video.

Fabuła idiotycznie niewiarygodna, choć czyta się całkiem przyjemnie. Za to wielki plus za ciekawą konstrukcję narracji.

Fabuła idiotycznie niewiarygodna, choć czyta się całkiem przyjemnie. Za to wielki plus za ciekawą konstrukcję narracji.

Jestem wielkim miłośnikiem kryminałów, a ta powieść uznawana jest za pierwszą tego gatunku napisaną w Anglii. Siłą rzeczy, prędzej czy później, musiałem po to sięgnąć. Od początku fabuła była bardzo ciekawie zarysowana i wciągająca. Wykradziony podczas plądrowania Indii przez angielskiego żołnierza drogocenny diament po wielu latach zostaje zapisany jego siostrzenicy. Jednak zostaje on wykradziony w tajemniczych okolicznościach i zaczyna się śledztwo, w którym uczestniczy kilka osób. Fabuła przedstawiona jest z kilku perspektyw przez różne postaci, co jak na tamte lata uważam za bardzo nowatorski zabieg. Za główną narrację odpowiedzialny był rodzinny sługa, który był zakochany w powieści "Robinson Crusoe" i który przypominał mi nieco Ignacego Rzeckiego z "Lalki". Natomiast przez jakiś czas śledztwem zajmował się sierżant policji, który to akurat mógł służyć jako prototyp postaci słynnego Herkulesa Poirot. Książka, śledztwo i losy diamentu były bardzo ciekawe, pisarz operował wysublimowanym i dystyngowanym językiem, było tu wszystko czego można oczekiwać od klasycznego kryminału. Powieść długa, dopracowana, wymagająca poświęcenia czasu, ale zdecydowanie tego warta. To klasyka angielskiej literatury i pozycja obowiązkowa dla miłośników gatunku.

Jestem wielkim miłośnikiem kryminałów, a ta powieść uznawana jest za pierwszą tego gatunku napisaną w Anglii. Siłą rzeczy, prędzej czy później, musiałem po to sięgnąć. Od początku fabuła była bardzo ciekawie zarysowana i wciągająca. Wykradziony podczas plądrowania Indii przez angielskiego żołnierza drogocenny diament po wielu latach zostaje zapisany jego siostrzenicy....

Kiedy ugasisz płomień żądz duszę mą trawiących? Najdroższa! Ileż stuleci czekać mam na twój pocałunek?

Kiedy ugasisz płomień żądz duszę mą trawiących? Najdroższa! Ileż stuleci czekać mam na twój pocałunek?

Bardzo przyjemna powieść przygodowa. Napisana pięknym językiem, który z lekkością prowadzi czytelnika przez kolejne intrygi. Co więcej, mamy tu kilku narratorów, a autor wyraźnie rozróżnia ich sposób wypowiadania i prowadzenia opowieści w zależności z jakiej warstwy społecznej się wywodzą. Sama fabuła jest zgrabnie poprowadzona i choć nie brak w niej dygresji czy szczegółowych wyjaśnień czyta się tę książkę z wielką przyjemnością.

Bardzo przyjemna powieść przygodowa. Napisana pięknym językiem, który z lekkością prowadzi czytelnika przez kolejne intrygi. Co więcej, mamy tu kilku narratorów, a autor wyraźnie rozróżnia ich sposób wypowiadania i prowadzenia opowieści w zależności z jakiej warstwy społecznej się wywodzą. Sama fabuła jest zgrabnie poprowadzona i choć nie brak w niej dygresji czy...

Książka zdecydowanie przegadana. Wiele razy miałem wrażenie, że czytam ten sam rozdział kolejny raz. Historia całkiem ciekawa, ale fabuła bardzo powoli posuwa się na przód. Książki nie czyta się też lekko ze względu na styl autora. W wyniku bardzo mi się ona dłużyła i na pewno nie polecę jej nikomu do przeczytania.

Książka zdecydowanie przegadana. Wiele razy miałem wrażenie, że czytam ten sam rozdział kolejny raz. Historia całkiem ciekawa, ale fabuła bardzo powoli posuwa się na przód. Książki nie czyta się też lekko ze względu na styl autora. W wyniku bardzo mi się ona dłużyła i na pewno nie polecę jej nikomu do przeczytania.

Bardzo, bardzo dobra proza! Wspaniała i jako rozrywka, i jako studium charakterów ludzkich i przemian obyczajowych, i jako materiał do badań nad powieścią dziewiętnastowieczną! Gdyby tylko wydawca nie pakował Collinsa w okładki sugerujące powieść tzw. kobiecą, jak (niestety, to obraża kobiety) ostatnio określa się prozę lekką, łatwą i przyjemną, bo to wysokich lotów literatura, i przystoi ją czytać obu płciom, zarówno miłośnikom dobrej prozy, jak i intelektualistom wszelkiej maści. Satysfakcja gwarantowana!

Bardzo, bardzo dobra proza! Wspaniała i jako rozrywka, i jako studium charakterów ludzkich i przemian obyczajowych, i jako materiał do badań nad powieścią dziewiętnastowieczną! Gdyby tylko wydawca nie pakował Collinsa w okładki sugerujące powieść tzw. kobiecą, jak (niestety, to obraża kobiety) ostatnio określa się prozę lekką, łatwą i przyjemną, bo to wysokich lotów...