Stanisław Obirek

Chciałoby się, żeby takie książki nie musiały powstawać, ale dla oddania sprawiedliwości, trzeba ująć problem hierarchicznego kościoła katolickiego w opowieść o wstydliwych i haniebnych faktach duchowego Kościoła nad Wisłą. Artur Nowak i Stanisław Obirek (teolog i były jezuita) po raz kolejny połączyli siły by tym razem, w reporterskim po części tekście, tej książki „Gomora” przeanalizować znane i dyskutowane publicznie ciemne strony tej struktury Kościoła. Pieniądze, władza i strach w polskim kościele oskarża, demaskuje, napomina. Biskupi w „Gomorze" są bezkarni, cyniczni, samouzasadnieni, wyjęci spod normalnej prawnej jurysdykcji, zawistni, niemoralni, pazerni. Liczne „wybryki obyczajowe' księży, przy czym homoseksualizm, a szczególnie pedofilia stanowi raczej składnik hipokryzji zderzającej kazanie z ambony dla wiernych z własnym świadectwem celibatu. Opisany proceder sekciarstwa i „seksualnych modlitw” (str. 205-213) krytych latami przez prowincjała, mocno wspiera przekonania tych, którzy w wierze widzą jeden ze społecznych czynników moralnej ślepoty. Wiele już napisano, a jeszcze więcej powiedziano, na temat polskiego Kościoła. Zmieniają się księża, zmieniają się biskupi, a patologie w polskim Kościele pozostają. To system jest chory - taką tezę stawiają Stanisław Obirek i Artur Nowak, autorzy książki „Gomora”. Czy polski Kościół jest w ogóle zdolny do reform? Po raz kolejny ta książka wprawiła mnie w czysty smutek, więc czytam i kiwam głową. Małą jaskółką i nadzieją w polskim kościele katolickim, może a nawet powinien być Kardynał Grzegorz Ryś – czas pokaże. Mieszkając w Archidiecezji Gdańskiej mam smutne i przykre przykłady księży m.in.: H. Jankowskiego i S. Głódzia. Ci dwaj, to byli pseudo-kapłani na szczycie hierarchii kościoła katolickiego w Archidiecezji Gdańskiej. Tym samym poniższy fragment z książki poniżej, odnosi się do wszystkich kapłanów czyniących zło. „Za to, co robili z pedofilią w podległych im diecezjach, do kwietnia 2001 roku biskupi odpowiadali tylko przed Bogiem. No ale Boga nigdy się przecież nie bali” (str. 40) Odniosę się jeszcze do spowiedzi, otóż uważam i jestem w pełni przekonany, że powinna być uznana tylko i wyłącznie spowiedź powszechna która jest na początku każdej Mszy Świętej. Tym bardziej, że spowiedź nie jest zapisana w naukach Jezusa. We wczesnych latach chrześcijaństwa była tylko i wyłącznie spowiedź powszechna. Dopiero w VII wieku stała się spowiedzią prywatną. Tym samym kościół katolicki powinien powrócić do korzeni chrześcijaństwa i zrezygnować z obowiązującej praktyki regularnej spowiedzi prywatnej (konfesjonał). Gdyż tam mają używanie księża pedofili - szczególnie chodzi mi o spowiedź dzieci.