Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele

„Gomora” podejmuje temat bez wątpienia istotny i wciąż żywy – kondycji Kościoła, jego kryzysów oraz potrzeby oczyszczenia i powrotu do źródeł. To książka wpisująca się w szerszy nurt krytycznej refleksji nad instytucją religijną, który w ostatnich latach zyskał na znaczeniu.

Problem polega jednak na formie. Tam, gdzie oczekiwałoby się pogłębionej analizy, precyzyjnego języka i konsekwentnej argumentacji, pojawia się styl zaskakująco uproszczony, momentami wręcz infantylny. Autor operuje skrótami myślowymi i powtórzeniami, przez co wywód traci na sile i nie buduje przekonującej narracji.

W porównaniu z "Sodomą" różnica jest wyraźna. U Martela mamy do czynienia z szeroko zakrojonym, reporterskim projektem, opartym na licznych źródłach i rozmowach, gdzie nawet kontrowersyjne tezy są podane w sposób uporządkowany i metodyczny. „Gomora” sprawia wrażenie książki bardziej publicystycznej, mniej zdyscyplinowanej intelektualnie, jakby inspirowanej „Sodomą”, lecz pozbawionej jej warsztatowej precyzji.

Ostatecznie więc pozostaje poczucie niewykorzystanego potencjału. Temat jest ważny i domaga się poważnego namysłu, jednak forma nie dorasta do ciężaru zagadnienia. To książka, która może skłonić do refleksji, ale nie oferuje narzędzi, by tę refleksję pogłębić.

„Gomora” podejmuje temat bez wątpienia istotny i wciąż żywy – kondycji Kościoła, jego kryzysów oraz potrzeby oczyszczenia i powrotu do źródeł. To książka wpisująca się w szerszy nurt krytycznej refleksji nad instytucją religijną, który w ostatnich latach zyskał na znaczeniu.

Problem polega jednak na formie. Tam, gdzie oczekiwałoby się pogłębionej analizy, precyzyjnego...

Smutne to i straszne jakie gówno się w tym kościele odwala

Smutne to i straszne jakie gówno się w tym kościele odwala

Kościół skrywa wiele tajemnic i nie zawsze są to tajemnice święte, trzeba pamiętać, że z tą instytucją są związani przede wszystkim ludzie, którzy tak jak każdy człowiek popełniają błędy i właśnie ta książka Artura Nowaka i Stanisława Obirka pokazują grzechy główne polskiego kościoła katolickiego.

Kościół skrywa wiele tajemnic i nie zawsze są to tajemnice święte, trzeba pamiętać, że z tą instytucją są związani przede wszystkim ludzie, którzy tak jak każdy człowiek popełniają błędy i właśnie ta książka Artura Nowaka i Stanisława Obirka pokazują grzechy główne polskiego kościoła katolickiego.

Książka napisana nieznośnym, podjudzającym językiem. Przywołuje ciągle błędy polskich monarchów kościoła, wytykając im wszystko co złe, jednocześnie co chwilę podając kościół niemiecki jako wzór do naśladowania.
Do tego cały czas z tekstu przebija się wiara w istnienie jakiegoś ur kościoła, instytucji idealnej do której należy dążyć, chociaż takowa nigdy nie istniała. Wiara w to, że to ludzie są źli ale instytucja już dobra i że wystarczy wymienić ludzi jest dobijająca i wcale nie polepsza jakości całej książki.

Książka napisana nieznośnym, podjudzającym językiem. Przywołuje ciągle błędy polskich monarchów kościoła, wytykając im wszystko co złe, jednocześnie co chwilę podając kościół niemiecki jako wzór do naśladowania.
Do tego cały czas z tekstu przebija się wiara w istnienie jakiegoś ur kościoła, instytucji idealnej do której należy dążyć, chociaż takowa nigdy nie istniała....

Książka zniszczona przez tabloidowy styl pisania rodem z Faktu czy innego Super Expressu.

Książka zniszczona przez tabloidowy styl pisania rodem z Faktu czy innego Super Expressu.

Bardzo ciekawie zarysowany obraz polskiego kościoła, chwilami bardzo trudna

Bardzo ciekawie zarysowany obraz polskiego kościoła, chwilami bardzo trudna

Książka o patologiach Kościoła katolickiego, którego największą patologią wydaje się być jego polski "oddział". Książka pokazuje, że autorzy żałują, że Kościół nie jest inny i pokazują możliwe światełka w tunelu na drodze do odnowy. Odniosłem wrażenie, że książka wynika z troski o to, żeby Kościół w Polsce zechciał być inny.

Książka o patologiach Kościoła katolickiego, którego największą patologią wydaje się być jego polski "oddział". Książka pokazuje, że autorzy żałują, że Kościół nie jest inny i pokazują możliwe światełka w tunelu na drodze do odnowy. Odniosłem wrażenie, że książka wynika z troski o to, żeby Kościół w Polsce zechciał być inny.

Chciałoby się, żeby takie książki nie musiały powstawać, ale dla oddania sprawiedliwości, trzeba ująć problem hierarchicznego kościoła katolickiego w opowieść o wstydliwych i haniebnych faktach duchowego Kościoła nad Wisłą.

Artur Nowak i Stanisław Obirek (teolog i były jezuita) po raz kolejny połączyli siły by tym razem, w reporterskim po części tekście, tej książki „Gomora” przeanalizować znane i dyskutowane publicznie ciemne strony tej struktury Kościoła.

Pieniądze, władza i strach w polskim kościele oskarża, demaskuje, napomina. Biskupi w „Gomorze" są bezkarni, cyniczni, samouzasadnieni, wyjęci spod normalnej prawnej jurysdykcji, zawistni, niemoralni, pazerni. Liczne „wybryki obyczajowe' księży, przy czym homoseksualizm, a szczególnie pedofilia stanowi raczej składnik hipokryzji zderzającej kazanie z ambony dla wiernych z własnym świadectwem celibatu.

Opisany proceder sekciarstwa i „seksualnych modlitw” (str. 205-213) krytych latami przez prowincjała, mocno wspiera przekonania tych, którzy w wierze widzą jeden ze społecznych czynników moralnej ślepoty.

Wiele już napisano, a jeszcze więcej powiedziano, na temat polskiego Kościoła. Zmieniają się księża, zmieniają się biskupi, a patologie w polskim Kościele pozostają. To system jest chory - taką tezę stawiają Stanisław Obirek i Artur Nowak, autorzy książki „Gomora”. Czy polski Kościół jest w ogóle zdolny do reform?

Po raz kolejny ta książka wprawiła mnie w czysty smutek, więc czytam i kiwam głową.
Małą jaskółką i nadzieją w polskim kościele katolickim, może a nawet powinien być Kardynał Grzegorz Ryś – czas pokaże.

Mieszkając w Archidiecezji Gdańskiej mam smutne i przykre przykłady księży m.in.: H. Jankowskiego i S. Głódzia. Ci dwaj, to byli pseudo-kapłani na szczycie hierarchii kościoła katolickiego w Archidiecezji Gdańskiej. Tym samym poniższy fragment z książki poniżej, odnosi się do wszystkich kapłanów czyniących zło.

„Za to, co robili z pedofilią w podległych im diecezjach, do kwietnia 2001 roku biskupi odpowiadali tylko przed Bogiem. No ale Boga nigdy się przecież nie bali” (str. 40)

Odniosę się jeszcze do spowiedzi, otóż uważam i jestem w pełni przekonany, że powinna być uznana tylko i wyłącznie spowiedź powszechna która jest na początku każdej Mszy Świętej. Tym bardziej, że spowiedź nie jest zapisana w naukach Jezusa.

We wczesnych latach chrześcijaństwa była tylko i wyłącznie spowiedź powszechna. Dopiero w VII wieku stała się spowiedzią prywatną. Tym samym kościół katolicki powinien powrócić do korzeni chrześcijaństwa i zrezygnować z obowiązującej praktyki regularnej spowiedzi prywatnej (konfesjonał). Gdyż tam mają używanie księża pedofili - szczególnie chodzi mi o spowiedź dzieci.

Chciałoby się, żeby takie książki nie musiały powstawać, ale dla oddania sprawiedliwości, trzeba ująć problem hierarchicznego kościoła katolickiego w opowieść o wstydliwych i haniebnych faktach duchowego Kościoła nad Wisłą.

Artur Nowak i Stanisław Obirek (teolog i były jezuita) po raz kolejny połączyli siły by tym razem, w reporterskim po części tekście, tej książki...

To książka o patologii, cyniźmie i władzy w polskim kościele. Przeczytamy tu o chciwości, zazdrości, nieczystości i lenistwe hierarchów oraz o mamonie. Autorzy piszą też o działaniach papieża Franciszka oraz o tym dlaczego Polski kościół nie jest zdolny do reform.

To książka o patologii, cyniźmie i władzy w polskim kościele. Przeczytamy tu o chciwości, zazdrości, nieczystości i lenistwe hierarchów oraz o mamonie. Autorzy piszą też o działaniach papieża Franciszka oraz o tym dlaczego Polski kościół nie jest zdolny do reform.

Mało jest w tej książce całych historii. Najczęściej są to krótkie wzmianki o danym wydarzeniu bez pociągnięcia tematu. Czegoś innego się spodziewałem

Mało jest w tej książce całych historii. Najczęściej są to krótkie wzmianki o danym wydarzeniu bez pociągnięcia tematu. Czegoś innego się spodziewałem