Najnowsze artykuły
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej
LubimyCzytać1
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty
LubimyCzytać2
ArtykułyCzytelnicy wybrali Książki Roku 2025. Oto zwycięzcy
LubimyCzytać97
ArtykułyCzytamy w weekend. 13 marca 2026
LubimyCzytać512
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Jerzy Stelmach

Znany jako: Jerzy Stelmach
Jerzy Stelmach autor książki Szkice z filozofii głupoty w kategorii filozofia, etyka.
Skontaktuj się z Bibliotekarzami serwisu, jeśli chcesz uzupełnić opis autora.
Skontaktuj się z Bibliotekarzami serwisu, jeśli chcesz uzupełnić opis autora.
6,4/10średnia ocena książek autora
454 przeczytało książki autora
710 chce przeczytać książki autora
4fanów autora
Zostań fanem autoraSprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
Psychologia potoczna w myśleniu prawniczym
Jerzy Stelmach, Łukasz Kurek
6,5 z 2 ocen
7 czytelników 0 opinii
2022
Kolekcja, kolekcjoner, kolekcjonowanie
Jerzy Stelmach, Maria Anna Potocka
5,3 z 3 ocen
8 czytelników 0 opinii
2021
Szkice z filozofii głupoty
Jerzy Stelmach, Michał Heller
6,4 z 160 ocen
367 czytelników 25 opinii
2020
The Emergence of Normative Orders
Jerzy Stelmach, Tomasz Żuradzki
9,0 z 1 ocen
2 czytelników 0 opinii
2016
Naturalizm prawniczy. Stanowiska
Jerzy Stelmach, Bartosz Brożek
6,0 z 2 ocen
5 czytelników 0 opinii
2015
Państwo prawa i prawo karne. Księga jubileuszowa profesora Andrzeja Zolla
3,5 z 2 ocen
4 czytelników 0 opinii
2012
Sztuka negocjacji prawniczych
Jerzy Stelmach, Bartosz Brożek
6,3 z 15 ocen
49 czytelników 4 opinie
2010
Najnowsze opinie o książkach autora
Szkice z filozofii głupoty Jerzy Stelmach 
6,4

Ta krótka książeczka jest zbiorem dwudziestu szkiców napisanych przez trzech autorów. Łączy je wspólna tematyka, którą jest głupota, dzieli sposób pisania i perspektywy poruszane przez autorów.
Pierwszym jest Jerzy Stelmach, autor 10 szkiców zawartych w książce pisze o głupocie expressis verbis. Opisuje głupotę jako nieznajomość lub lekceważenie podstawowych zasad komunikacji językowej, jako dystansowanie się od wiedzy, minimalizm poznawczy, brak poczucia humoru, dystansu do siebie, słowem obnaża przejawy głupoty w naszym najbliższym otoczeniu. Kończy szkicem o głupocie bytów zbiorowych, prowadząc obserwacje z perspektywy socjologicznej.
Kolejnym autorem jest Michał Heller, przygląda się on głupocie z perspektywy filozoficznej sensu stricto. Pyta więc „jak głupota jest możliwa?”, zastanawia się, czy jest zaraźliwa, analizuje proces Sokratesa, obnażając czynniki, które doprowadziły do jego śmierci, wprost oskarżając o to głupotę. Wszystko to okraszone niebywałą erudycją.
Last, but not least; Bartosz Brożek. Ten autor skupił się na metodologii głupoty. Obnaża ją z pozycji autorytarnej, pisząc jaki pływ na rozprzestrzenianie się głupoty mają autorytety, wzorce społeczne. Z jednej strony atakuje filozofię postmodernistyczną reprezentowaną przez takie postacie jak Derrida, Lacan czy Zizek, bezpardonowo obnażając mechanizmy działania oraz narzędzia, którymi powyżsi autorzy się posługują, by sprawnie sprzedawać wyprodukowany przez siebie bełkot jako mądrość. Z drugiej zaś zastanawia się, czy jego krytyka postmodernizmu nie jest wynikiem głupoty, wpływu środowiska naukowego, czy nie jest ona elementem myślenia stadnego, ufundowanego na z góry przyjętych paradygmatach.
Podsumowując; bardzo ciekawa pozycja, aczkolwiek czuć niedosyt, chciałoby się bardziej rozwinąć wiele kwestii. Niestety szkicowy charakter tej pozycji nie pozwala jej traktować jako książkę, a co dopiero traktat filozoficzny. Razi też trochę niespójność całej kompozycji, dysonanse tematyczne i różny poziom pisarstwa autorów. Jest to raczej dziełko do przeczytania raz w życiu, bez przemożnej chęci powrotu po latach jak to bywa z wartościową literaturą.
Spór o rozumienie Jerzy Stelmach 
6,3

Pierwsza z kilku książek napisanych przez trio Heller - Brożek - Stelmach. Pojedynczy temat, trzy różne podejścia i końcowa dyskusja. Na segment księdza Hellera okazałem się za głupi, nie wiem czy kiedykolwiek będę umiał myśleć strzałkami, choć co rano próbę podejmuję. Segment Panabrożkowy bardzo ciekawy, także przez bogate odwołania do treści kultury. Segment Panastelmachowy o rozumieniu krytycznym również dobry.
Końcowe rozmowy świetne, dużo humoru, puszczania oka do siebie nawzajem i do czytelnika. Wnioski koniec końców takie, że rozumienie to zjawisko różnorodne i bogate. Fajnie, koniec końców.













































