Brak tchu

Powieść z 1938 nadal jest aktualna. Czy można powrócić do krainy dzieciństwa? Wyraziste opisy mogłyby współcześnie nie przejść obecnej formy cenzury.

Powieść z 1938 nadal jest aktualna. Czy można powrócić do krainy dzieciństwa? Wyraziste opisy mogłyby współcześnie nie przejść obecnej formy cenzury.

Absolutnie zachwyciła mnie ta książka. Mam słabość do powieści stylizowanych na wspomnienia z dzieciństwa, sama nie wiem dlaczego. Ta pozycja kupiła mnie już pierwszym zdaniem i pozostałam w nieco falującym zachwycie. Wspaniały humor, błyskotliwe uwagi - cudowna rzecz. Trzeba zdecydowanie więcej mówić o tej książce.

Absolutnie zachwyciła mnie ta książka. Mam słabość do powieści stylizowanych na wspomnienia z dzieciństwa, sama nie wiem dlaczego. Ta pozycja kupiła mnie już pierwszym zdaniem i pozostałam w nieco falującym zachwycie. Wspaniały humor, błyskotliwe uwagi - cudowna rzecz. Trzeba zdecydowanie więcej mówić o tej książce.

Wyjątkowa, momentami zabawna i nostalgiczna.
Niby nic nadzwyczajnego, jednak skłania do refleksji. Po jej lekturze sama zaczęłam zastanawiać się, jakie miejsca zapadły mi w pamięć z czasów dzieciństwa i jak bardzo musiały się zmienić od tego czasu.

Wyjątkowa, momentami zabawna i nostalgiczna.
Niby nic nadzwyczajnego, jednak skłania do refleksji. Po jej lekturze sama zaczęłam zastanawiać się, jakie miejsca zapadły mi w pamięć z czasów dzieciństwa i jak bardzo musiały się zmienić od tego czasu.

Pierwsze kilkadziesiąt stron ciężko się przebić. Oczy czasem same mi się zamykały. Potem jak zaczynamy śledzić przeszłość/wspominki Bowlinga, pozwala samemu zacząć zastanawiać się nad własnym "sielankowym" czasem młodości. Książka raczej trafi do ludzi powyżej 30. Uważam, że to rozprawa o sentymencie i chęci powrotu do pewnego rodzaju bezkarności młodości i utkwieniu w przekonaniu kiedyś to było, do momentu zmierzenia się z tym. Powrót do teraźniejszości pozwala podjąć decyzję czytelnikowi czy warto żyć przeszłościa, czy może jednak być wdzięczny na teraźniejszość jakaby ona nie była.

Pierwsze kilkadziesiąt stron ciężko się przebić. Oczy czasem same mi się zamykały. Potem jak zaczynamy śledzić przeszłość/wspominki Bowlinga, pozwala samemu zacząć zastanawiać się nad własnym "sielankowym" czasem młodości. Książka raczej trafi do ludzi powyżej 30. Uważam, że to rozprawa o sentymencie i chęci powrotu do pewnego rodzaju bezkarności młodości i utkwieniu w...

To jedna z tych książek, które są tak dobre, jak mocno z Tobą zarezonują. Czyta się to (nomen omen) jednym tchem, ale dla mnie było to oglądanie cudzego życia przez szybę. I to po mimo niebezpiecznie podobnych obaw głównego bohatera wobec nadciągającej wojny do tych, jakie możemy mieć dzisiaj my. Myślę, że to pozycja, do której dobrze wrócić kiedy jest się starszym – jej sentymentalny ton powinien być wtedy bardziej ujmujący i znajomy.

To jedna z tych książek, które są tak dobre, jak mocno z Tobą zarezonują. Czyta się to (nomen omen) jednym tchem, ale dla mnie było to oglądanie cudzego życia przez szybę. I to po mimo niebezpiecznie podobnych obaw głównego bohatera wobec nadciągającej wojny do tych, jakie możemy mieć dzisiaj my. Myślę, że to pozycja, do której dobrze wrócić kiedy jest się starszym – jej...

Wspaniała!

Wspaniała!

Przez fabułę książki Czytelnik zostaje przeprowadzony dwutorowo. Jedną oś powieści stanowi jaźń głównego bohatera, która komentuje i wyraża oczekiwania, natomiast druga to jaźń doświadczająca. W niewielu momentach życia George'a Bowlinga obie te jaźnie są zgodne. Ta pierwsza dodaje mu otuchy i sprawia, że wciąż żywi nadzieję, natomiast druga w sposób bezceremonialny sprowadza go na ziemię - w przenośni i dosłownie - często już mu obcą.

Przez fabułę książki Czytelnik zostaje przeprowadzony dwutorowo. Jedną oś powieści stanowi jaźń głównego bohatera, która komentuje i wyraża oczekiwania, natomiast druga to jaźń doświadczająca. W niewielu momentach życia George'a Bowlinga obie te jaźnie są zgodne. Ta pierwsza dodaje mu otuchy i sprawia, że wciąż żywi nadzieję, natomiast druga w sposób bezceremonialny...

Przeczytane wszystko Orwella. Kocham Folwark, resztę twórczości bardzo lubię, ale ta książka to po prostu niesamowicie trafiony i bolesny poemat filozoficzny, napisany przyjemnym jezykiem. Orwell jest mistrzem w kategorii książek " o niczym i o wszystkim co dotyczy życia". Pomimo tylu lat od premiery, książka przerażająco aktualna.

Przeczytane wszystko Orwella. Kocham Folwark, resztę twórczości bardzo lubię, ale ta książka to po prostu niesamowicie trafiony i bolesny poemat filozoficzny, napisany przyjemnym jezykiem. Orwell jest mistrzem w kategorii książek " o niczym i o wszystkim co dotyczy życia". Pomimo tylu lat od premiery, książka przerażająco aktualna.

Przeczytana w tym roku książka nr 100 godnie reprezentowana przez Orwella. Większość ludzi czytających zna tego autora z jego dwu książek, które stały się już kultowymi klasykami: "Folwark zwierzęcy" i "Rok 1984".
To jednak był dość płodny pisarz i chciałam przeczytać inną jego książkę.
Padło na wybrany z własnej biblioteczki "Brak tchu".
I dobrze, zo to zupełnie odmienna pozycja: obyczajowa, spokojna, nostalgiczna.

Pełno tu rozważań na temat przemijania, nieudana próba powrotu do krainy dzieciństwa.
Wątki autobiograficzne tylko dodają prawdziwości tej relacji. Jest trochę nawiązań do polityki, ale bardziej są to obawy przeciętnego obywatela, który przeżył już jedną wojnę, a tu na horyzoncie wisi kolejna.
Książka pełna jest filozoficznych rozważań i zadumy przeciętnego człowieka, a pisarz wielokrotnie podkreśla jego pospolitość i brak lepszego wykształcenia. Nie przeszkadza mu to jednak ciągle rozmyślać, roztrząsać, wspominać, obawiać się i próbować przetrwać.

Polecam spróbować czegoś innego, bo to zawsze ciekawe doświadczenie.

Przeczytana w tym roku książka nr 100 godnie reprezentowana przez Orwella. Większość ludzi czytających zna tego autora z jego dwu książek, które stały się już kultowymi klasykami: "Folwark zwierzęcy" i "Rok 1984".
To jednak był dość płodny pisarz i chciałam przeczytać inną jego książkę.
Padło na wybrany z własnej biblioteczki "Brak tchu".
I dobrze, zo to zupełnie odmienna...

Jedno wielkie "kiedyś to było, a tera to ni ma" - edycja przedwojenna.

Jedno wielkie "kiedyś to było, a tera to ni ma" - edycja przedwojenna.