Moja wojna

Szok, ale to najnudniejsza z książek Orwella, które do tej pory przeczytałem. Żałuję bo dzienniki prowadzone z "folwarku" czy wojna domowa Hiszpanii bardzo mi się podobały. Szkoda, że dziennik urywa się też w 1942 roku po wejściu Aliantow do Afryki. Rozdział Home Guard pominąłem bo zupełnie mnie nie zainteresowały przygotowania do prelekcji. Pominąłem też Sprawy Polskie, bo czytałem je w poprzedniej książce "Jak wam się podoba".

Szok, ale to najnudniejsza z książek Orwella, które do tej pory przeczytałem. Żałuję bo dzienniki prowadzone z "folwarku" czy wojna domowa Hiszpanii bardzo mi się podobały. Szkoda, że dziennik urywa się też w 1942 roku po wejściu Aliantow do Afryki. Rozdział Home Guard pominąłem bo zupełnie mnie nie zainteresowały przygotowania do prelekcji. Pominąłem też Sprawy Polskie,...

Raczej nie gustuję w pamiętnikach i dziennikach. Powód tego jest dosyć banalny - taka twórczość przedstawia bowiem jedynie pogląd autora z mocno ograniczonym wpływem kontekstów i środowiska. Sporą część "Mojej wojny" zajmuje właśnie dziennik Orwella. Ponadto znajdziemy tu również notatki przygotowujące do szkoleń Home Guard (odpowiednik polskiego WOTu),pogadanki radiowe, a także, co według mnie najbardziej ciekawe, relacje dziennikarskie z kilku krajów odwiedzonych przez autora w końcowym etapie II Wojny Światowej (m.in. Francji, Niemiec). No to pokrótce - pamiętnik ukazuje Anglię czasu wojny. Naloty, obawa inwazji ze strony faszystowskich Niemiec, schrony i tego typu tematyka. Czymś ciekawym jest obserwacja Orwella przekroju społeczeństwa Londynu - płynące z tego wnioski są dosyć interesujące - jak jednak wspominałem Dziennik jest mocno subiektywny. Następna część - szkolenia Home Guard - dla Czytelnika niemającego nic wspólnego z militariami mogą być dosyć nużące. Takie były i dla mnie. Natomiast te relacje i pogadanki są czymś w co warto głęboko się zagłębić. Same audycje radiowe - kierowane na "rynek" Wschodni tj. Indie, Indochiny itd. mogą być nieco trudne w odbiorze dla współczesnego Czytelnika - bo trudno mi uwierzyć, że teraźniejszy Czytelnik zna realia tych czasów i tamtych stron. Clue książki zdają się być relacje dziennikarskie. Orwell precyzyjnie nakreśla nastroje panujące we Francji po wyzwoleniu, a także w Niemczech w przededniu zakończenia wojny. Dla ciekawskich powiem, że autor w kilku relacjach pokusił się o komentarz do spraw polskich m.in. Powstania Warszawskiego czy słynnego moskiewskiego procesu polskiego podziemia.
Reasumując - tak jak wspominałem książka jest zbiorem złożonym z kilku twórczości literackich. Dzienniki - dla osób niezainteresowanych wojną mogą wydać się nudnawe. Podobnie sprawy związane z Home Guard. Największej wartości upatrywałbym w pogadankach i relacjach. Na koniec chciałbym się podzielić czymś, co urzeka mnie w Orwellu. Jest bezkompromisowy jeżeli chodzi o poglądy. Nie udaje, nie koloryzuje i nazywa rzeczy po imieniu. Orwell był zdeklarowanym lewicowcem - socjalistą. Nie należy mylić i porównywać go do lewicy obecnych czasów. TO NIE JEST TO SAMO. Sądzę, że porównanie poglądów Orwella do obecnie panującej "mody lewicowej" ze wszystkimi jej aktywistami byłoby ogromnie krzywdzące. Szanuję autora, że swoje poglądy polityczne potrafił przenieść w dosadny, aczkolwiek szanujący innych sposób.

Raczej nie gustuję w pamiętnikach i dziennikach. Powód tego jest dosyć banalny - taka twórczość przedstawia bowiem jedynie pogląd autora z mocno ograniczonym wpływem kontekstów i środowiska. Sporą część "Mojej wojny" zajmuje właśnie dziennik Orwella. Ponadto znajdziemy tu również notatki przygotowujące do szkoleń Home Guard (odpowiednik polskiego WOTu),pogadanki radiowe, a...

Osobliwa pozycja, nieco hermetyczna dla polskiego czytelnika jednak pouczająca. Jedno co się nie zmieniło od czasów Orwella to obecność chaosu informacyjnego i taniej propagandy. Akcent położony na stosunki brytyjsko- indyjskie odkrywczy, Polska nie była centrum świata dla obywatela Imperium. Na mnie osobiście wielkie wrażenie zrobiła tabelka rzezi - w które wierzy prawica i w które wierzy lewica - ponury paradoks- wszystkie miały miejsce

Osobliwa pozycja, nieco hermetyczna dla polskiego czytelnika jednak pouczająca. Jedno co się nie zmieniło od czasów Orwella to obecność chaosu informacyjnego i taniej propagandy. Akcent położony na stosunki brytyjsko- indyjskie odkrywczy, Polska nie była centrum świata dla obywatela Imperium. Na mnie osobiście wielkie wrażenie zrobiła tabelka rzezi - w które wierzy prawica...

Myślałem że kroniki będą bardziej wciągające ale niestety trochę się zawiodłem ,całościowo nie najgorsza pozycja można się dowiedzieć jakie autor miał w danym momencie wojny przemyślenia tego co się w jego otoczeniu działo.

Myślałem że kroniki będą bardziej wciągające ale niestety trochę się zawiodłem ,całościowo nie najgorsza pozycja można się dowiedzieć jakie autor miał w danym momencie wojny przemyślenia tego co się w jego otoczeniu działo.

Miks różnych tekstów Orwella pisanych w czasie II WŚ, przy czym w większości nie jest to publicystyka tylko w różnych celach pisane notatki.

Mniej więcej połowę zajmuje dziennik (a raczej dwa dzienniki) - te są naprawdę ciekawe i to z kilku względów. Raz, że pokazują życie londyńczyków w czasie wojny od strony "nizin". Jak wyglądały schrony, jaka była sytuacja żywnościowa, jakie były nastroje. To jest intrygujące widzieć jak Anglicy, w sumie nie będąc jakimiś zaciekłymi wrogami Niemców, jednak nie zaczęli myśleć o układaniu się a raczej ich to utwardzało. Druga sprawa - pokazuje dość otwarcie jakie były poglądy Orwella, np. w kwestii Żydów ale nie tylko. Jednak mnie najbardziej zaintrygowało, że on, i nie tylko on, spodziewał się, że w Wielkiej Brytanii nastąpi rewolucja społeczna (a to był 1940-1941 rok). Choć w sumie nie jest to takie może zaskakujące bo ta rewolucja, nawet jeśli częściowa i "krocząca", nastąpiła tuż po zakończeniu wojny. Pojawiają się tam również oceny co do przyszłej roli Wielkiej Brytanii na jakie nie było chyba stać ówczesnych polskich polityków - np. to, że wojenne zasługi poszczególnych krajów nie będą miały znaczenia po wojnie a liczyć się będzie jedynie ich twarda siła na zakończenie. Bolesne, ale jakże okazało się prawdziwe, zarówno co do Wielkiej Brytanii jak i co do Polski.

Teksty pogadanek wygłaszanych w sekcji indyjskiej BBC są już dla mnie zupełnym odkryciem, bo niejako w zwierciadle odbijają się tam poglądy mieszkańców Indii. Dopiero teraz poznałem takiego człowieka jak Chandra Bose i zorientowałem się, jak dużym zagrożeniem dla Brytanii (a pewnie i dla Świata) była możliwość, że Hindusi sprzymierzą się z Hitlerem. Wcale nie było to niemożliwe bo jak wiadomo nic tak nie łączy jak wspólny wróg.

Konspekty szkoleniowe przygotowujące do walk miejskich, oparte w dużej mierze na doświadczeniach z Hiszpanii to jest rewelacja!

Na koniec kilka tekstów odnoszących się do Polaków i do Powstania Warszawskiego, które już znałem z innych książek, więc nie były zaskoczeniem ale beznamiętna celność ocen Orwella jest naprawdę urzekająca.

[Audiobook, czyta Bartosz Głogowski, 10 godzin]

Miks różnych tekstów Orwella pisanych w czasie II WŚ, przy czym w większości nie jest to publicystyka tylko w różnych celach pisane notatki.

Mniej więcej połowę zajmuje dziennik (a raczej dwa dzienniki) - te są naprawdę ciekawe i to z kilku względów. Raz, że pokazują życie londyńczyków w czasie wojny od strony "nizin". Jak wyglądały schrony, jaka była sytuacja...

"Moja wojna" George'a Orwella to poruszająca opowieść, która odkrywa przed czytelnikiem głęboko ukryte emocje i doświadczenia autora. Książka, która jest kompilacją jego osobistych wspomnień i refleksji, pozwala nam zanurzyć się w myśli i uczucia Orwella, stając się świadkami jego niezwykłego życia.

Jednym z głównych punktów książki jest niezwykła szczerość Orwella. Nie ukrywa on swoich wątpliwości, obaw i momentów słabości. Dzięki temu czytelnik otrzymuje pełen obraz zarówno bohatera, jak i samej wojny. Jego język jest prosty, ale niezwykle sugestywny, co pozwala nam zanurzyć się w atmosferę tamtych czasów.

Autentyczność i empatia, które towarzyszą relacjom Orwella, zmuszają nas do zastanowienia się nad szaleństwem wojny i jej destrukcyjnym wpływem na ludzką psychikę. Czytając tę książkę, odczuwamy ból, cierpienie i zagubienie, jakie towarzyszyły autorowi podczas jego wojennych przeżyć.

Jednak "Moja wojna" nie jest tylko opowieścią o tragedii wojennej; to również wnikliwa analiza politycznych realiów tamtego czasu. Orwell poddaje krytycznej ocenie różne ideologie, które zderzały się podczas konfliktu w Hiszpanii. Jego spostrzeżenia na temat walki klasowej, totalitaryzmu i manipulacji są nadal aktualne i wciąż pobudzają do refleksji.

"Moja wojna" to wzruszająca książka, która przenosi czytelnika w czasie i przestrzeni. Orwell udowadnia swoje niezwykłe umiejętności jako pisarz, podając historię swojego życia w sposób, który zapada w pamięć. Ta opowieść z pewnością pozostanie w sercu każdego czytelnika na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Współpraca recenzencka.

"Moja wojna" George'a Orwella to poruszająca opowieść, która odkrywa przed czytelnikiem głęboko ukryte emocje i doświadczenia autora. Książka, która jest kompilacją jego osobistych wspomnień i refleksji, pozwala nam zanurzyć się w myśli i uczucia Orwella, stając się świadkami jego niezwykłego życia.

Jednym z głównych punktów książki jest niezwykła szczerość Orwella. Nie...

Ciekawe spojrzenie na wojnę światową z perspektywy brytyjczyka, mieszkańca starego imperium.

Ciekawe spojrzenie na wojnę światową z perspektywy brytyjczyka, mieszkańca starego imperium.