Bezcenny

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Książkę czyta się łatwo, jest napisana prostym językiem. Można się z niej dużo dowiedzieć o sztuce i zaginionych podczas II Wojny Światowej dziełach. To tyle jeśli chodzi o jej plusy.
Minusów niestety jest więcej. W powieści jest nagromadzenie postaci, oprócz czwórki głównych bohaterów, autor co chwilę wprowadza kolejnych, którzy nie wnoszą za dużo do fabuły (no może oprócz komplikacji). Jeśli chodzi o samą fabułę,to dzieje się w niej aż za dużo. Coraz to nowe wątki oraz ich wyjaśnienia pełne są absurdów i niedociągnięć. Elementy sensacyjne (zamach, pościgi) jakoś szczególnie nie trzymają w napięciu, są męczące, a książka dzięki nim nie zyskuje. Powieść jest niespójna, momentami komiczna. Zdarzało mi się przerywać lekturę z myślą 'serio?' albo 'wtf?!' wypisaną na twarzy.

Gdy zaczynałam czytać tę książkę, byłam do niej pozytywnie nastawiona. Niestety zawiodłam się na Miłoszewskim. Jest to moja pierwsza przeczytana książka tego autora i od razu rozczarowanie.
Słyszałam opinie, że powieść ta bardzo przypomina 'Kod Leonarda da Vinci' Brown'a. Co prawda Brown'a czytałam jakieś 10 lat temu, ale z tego co kojarzę, lektura była bardzo przyjemna i do końca trzymała w napięciu. 'Bezcennego' skończyłam tylko dlatego, że nie lubię porzucać lektury w połowie :) Prawdopodobnie gdyby to była moja pierwsza 'przygoda' z literaturą sensacyjną czy kryminalną byłabym zachwycona tą powieścią - jest wręcz przeciwnie.

Książkę czyta się łatwo, jest napisana prostym językiem. Można się z niej dużo dowiedzieć o sztuce i zaginionych podczas II Wojny Światowej dziełach. To tyle jeśli chodzi o jej plusy.
Minusów niestety jest więcej. W powieści jest nagromadzenie postaci, oprócz czwórki głównych bohaterów, autor co chwilę wprowadza kolejnych, którzy nie wnoszą za dużo do fabuły (no może oprócz...

Jest intryga, jest akcja ale czegos mi brakowało.

Jest intryga, jest akcja ale czegos mi brakowało.

Uwielbiam tematykę zaginionych i odzyskanych dzieł sztuki. Fabuła osadzona jest we współczesnych realiach i ma wartkie tempo, a zaskakujące zakończenie zostaje w pamięci.

Uwielbiam tematykę zaginionych i odzyskanych dzieł sztuki. Fabuła osadzona jest we współczesnych realiach i ma wartkie tempo, a zaskakujące zakończenie zostaje w pamięci.

Świetna pozycja! Ciekawie napisana i bardzo wciągająca dzięki mnogości perspektyw i krótkim rozdziałom. Miłoszewski Danem Brownem polskiego podwórka!

Świetna pozycja! Ciekawie napisana i bardzo wciągająca dzięki mnogości perspektyw i krótkim rozdziałom. Miłoszewski Danem Brownem polskiego podwórka!

7,5

7,5

Szydercy mogą rzucić "Jaki kraj, taki Forsyth", ale kto by się nimi przejmował, wyszło super. Szybko wciąga, momentami może i jest nawet za bardzo po bandzie, przez co fabuła trochę traci na realizmie. Fascynują za to ciekawostki o zagrabionych dziełach sztuki i podsycają apetyt by pokopać głębiej. Bardzo zgrabne połączenie sensacyjnej rozrywki z historycznym tłem, no i zakończenie też dowiozło.

Szydercy mogą rzucić "Jaki kraj, taki Forsyth", ale kto by się nimi przejmował, wyszło super. Szybko wciąga, momentami może i jest nawet za bardzo po bandzie, przez co fabuła trochę traci na realizmie. Fascynują za to ciekawostki o zagrabionych dziełach sztuki i podsycają apetyt by pokopać głębiej. Bardzo zgrabne połączenie sensacyjnej rozrywki z historycznym tłem, no i...

O tym, że poszukiwanie skarbów to śmiertelnie niebezpieczne zajęcie.
Urzędniczka, pracująca przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych w dziale zajmującym się odzyskiwaniem utraconych w czasie wojny dzieł sztuki, otrzymuje informację o tym, gdzie znajduje się prawdopodobnie najsłynniejszy z zaginionych obrazów - "Portret młodzieńca" Rafaela. Wraz z trzema pomocnikami wyrusza w szaleńczą podróż przez Amerykę i pół Europy, która szybko zmienia się w fabułę dla filmu sensacyjnego, pełną pościgów i strzelanin.
Historie tego typu - w których grupa ludzi dąży do jakiegoś wspólnego celu - zazwyczaj bardzo polegają na postaciach, dlatego ważne jest, żeby ekipa była zgrana i łatwo budziła sympatię. Tutaj to trochę szwankuje. Bohaterowie za bardzo się nie lubią ani nawet nie znają, współpracują z sobą w zasadzie z przypadku, nie ma pomiędzy nimi zbyt wielu interesujących interakcji - i dlatego chwile, w których znajdują się w poważnym niebezpieczeństwie albo któryś z nich okazuje się nie do końca lojalny nie wybrzmiewają tak mocno jak powinny, bo nie mamy zbudowanej z nimi silnej więzi emocjonalnej. Paradoksalnie, bardziej od odkrywania zawikłanej tajemnicy podobały mi się właśnie te nieliczne momenty obyczajowe, kiedy bohaterowie mieli okazję porobić razem coś, co nie było wprost związane z ich misją, ale pozwalało im lepiej się poznać. Brakowało mi też tutaj takiej wiodącej charyzmatycznej postaci na miarę Teodora Szackiego.
Mam też wrażenie, że książka cierpi trochę na nadmiar researchu. Dobrze jest, kiedy autor wie, o czym pisze i nie sadzi oczywistych bzdur, ale czasem kiedy tych informacji zbierze za dużo, nie może oprzeć się pokusie, żeby je wszystkie władować do książki (bo inaczej się przecież zmarnują) i miejscami zamiast powieści wychodzi mu wykład, a to jednak nie do końca to samo. Poza tym książka jest tak napakowana nazwiskami, wątkami i powiązaniami, że bardzo trudno jest się w tym wszystkim połapać i za tym nadążać.
No i to niestety kolejna książka z bardzo niechlujnie wykonaną korektą.
Ma to swoje dobre momenty, ale cykl o Szackim podobał mi się zdecydowanie bardziej.

O tym, że poszukiwanie skarbów to śmiertelnie niebezpieczne zajęcie.
Urzędniczka, pracująca przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych w dziale zajmującym się odzyskiwaniem utraconych w czasie wojny dzieł sztuki, otrzymuje informację o tym, gdzie znajduje się prawdopodobnie najsłynniejszy z zaginionych obrazów - "Portret młodzieńca" Rafaela. Wraz z trzema pomocnikami wyrusza w...

Nie uważam, by „Bezcenny” podbił moje serce, ale wiem, że Miłoszewski wypisał sobie w moim życiu specyficzne miejsce. Albo inaczej – w trakcie zapoznawania się z pierwszą, jak i drugą częścią o doktor Zofii Lorenz towarzyszyła mi z jednej strony ogromna ciekawość, a z drugiej ogromna irytacja.

Akcja przyciągała mnie do stron tylko po to, by za moment mnie odepchnąć, co zapewne związane jest z gawędziarskim tonem Miłoszewskiego. Odniosłam wrażenie, że momentami atakuje nas przesyt informacji, które wprowadzone zostają w konwencji „krótkiej lekcji o sztuce” prowadzonej przez zapaloną Zofię Lorenz. Zamiar w porządku, finalny efekt? Z wartkiej akcji, często dotyczącej zawirowań emocjonalnych bohaterów (których nie brakuje),wchodzimy w patetyczną mowę rozgrzaną do czerwoności przez napływ informacji. Wiele wątków pojawia się i znika, tworząc przestrzeń na rozważania autora, a nie tworzonych przez niego bohaterów.

Niekiedy tej akcji jest za dużo – przez powieść przewija się mnogość nazwisk, nie sposób jest ułożyć i zapamiętać wszystkich. Następnie przychodzi czas na dodatkowe informacje tworzące bałagan, a nie wnoszące do historii zbyt wiele. Kwestią, która również nie do końca mnie przekonała, jest prawdziwa magia towarzysząca bohaterom. Wszystko przychodzi im stosunkowo łatwo. Oczywiście, nie odnajdują wszystkiego od razu, nie odnoszą sukcesu już przy pierwszym podejściu, a jednocześnie przechodzą z akcji do akcji stosunkowo gładko.

Muszę jednak oddać Miłoszewskiemu szacunek za fantastyczne kadry godne filmów akcji – myślę, że to do nich mam taką słabość.

Kreacja bohaterów? Trudno mi powiedzieć. Z jednej strony – okej. Z drugiej – nie wiem, czy czułam do któregokolwiek z bohaterów taką czystą sympatię, w której nie kryła się nuta irytacji. To jednak jest coś, o czym mogłabym długo dyskutować, bo w końcu w książkach, jak i w prawdziwym życiu, nie zawsze wszystkich musimy lubić i nie zawsze nawet z tymi, których lubimy, musimy się zgadzać.

A puenta? Dla puenty warto jest przeczytać „Bezcennego”.

Nie uważam, by „Bezcenny” podbił moje serce, ale wiem, że Miłoszewski wypisał sobie w moim życiu specyficzne miejsce. Albo inaczej – w trakcie zapoznawania się z pierwszą, jak i drugą częścią o doktor Zofii Lorenz towarzyszyła mi z jednej strony ogromna ciekawość, a z drugiej ogromna irytacja.

Akcja przyciągała mnie do stron tylko po to, by za moment mnie odepchnąć, co...

Bardzo ciekawa powieść sensacyjna: dobrze przemyślana, bezbłędnie opisana, akcja, która płynie tak, że chce się tę książkę przeczytać po prostu naraz. Świetna, jeżeli chcesz zatopić się w lekturze i zapomnieć o bożym świecie.

Bardzo ciekawa powieść sensacyjna: dobrze przemyślana, bezbłędnie opisana, akcja, która płynie tak, że chce się tę książkę przeczytać po prostu naraz. Świetna, jeżeli chcesz zatopić się w lekturze i zapomnieć o bożym świecie.