Profil użytkownika: xRed

Oglądałam dwie ekranizacje "Znachora", więc był to idealny moment, by w końcu nadrobić pierwowzór literacki. Myślałam, że znajomość filmu wpłynie na lekturę , ale nic bardziej mylnego. Pomimo znajomości zakończenia i pewnych rozwiązań fabularnych książkę pochłonęłam wprost urzeczona. Styl pisania Dołęgi-Mostowicza to jakaś magia. Wszystko jest takie plastyczne, bohaterowi wyraziści, fabuła wciągająca. Relacja Kosiby/Wilczura z Marysią była bardzo wzruszająca. Przepiękna książka. I tylko żałuję, że tak późno ją poznałam.

Oglądałam dwie ekranizacje "Znachora", więc był to idealny moment, by w końcu nadrobić pierwowzór literacki. Myślałam, że znajomość filmu wpłynie na lekturę , ale nic bardziej mylnego. Pomimo znajomości zakończenia i pewnych rozwiązań fabularnych książkę pochłonęłam wprost urzeczona. Styl pisania Dołęgi-Mostowicza to jakaś magia. Wszystko jest takie plastyczne, bohaterowi...

Przecież to jest najzwyczajniejsze w świecie romansidło! Gdyby bohaterką była przypadkowa, wymyślona kobieta, to byłaby to wyjątkowo słaba pozycja. Osoba Marii Skłodowskiej wprowadza smaczku, jako że przytaczane są momenty z jej życia, opatrzone cytatami z listów, co było ciekawe i mi się spodobało. Ale te egzaltowane opisy uczuć bardzo szybko mnie znudziły... Pozostaje też niesmak sprowadzić uczoną do zakochanej trzpiotki.

Przecież to jest najzwyczajniejsze w świecie romansidło! Gdyby bohaterką była przypadkowa, wymyślona kobieta, to byłaby to wyjątkowo słaba pozycja. Osoba Marii Skłodowskiej wprowadza smaczku, jako że przytaczane są momenty z jej życia, opatrzone cytatami z listów, co było ciekawe i mi się spodobało. Ale te egzaltowane opisy uczuć bardzo szybko mnie znudziły... Pozostaje też...

Najchętniej wycięłabym wszystkie rozdziały traktujące o prowadzonej przez prawników sprawie, a zostawiła tylko te obyczajowe dotyczące związku Zordona i Chyłki oraz ich oczekiwań na nasciturusa, tudzież pasożyta. Naprawdę pokochałam tych bohaterów i ich wspólne przeżycia, zakochanie, a tu już spodziewają się dziecka... Może i ckliwie to brzmi, ale tak czuję. :) Dialogi jak zawsze zadziorne i zabawne, jak na ten duet przystało.
Podejrzewam, że prawniczy wątek nawiązywał do sprawy Tomasza Komendy i podobnych, o czym zresztą autor wspomina w posłowiu. Mnie się nie spodobał. Do tego jak zwykle porwania, szantaże bla bla, stały chyłkowy zestaw.

Najchętniej wycięłabym wszystkie rozdziały traktujące o prowadzonej przez prawników sprawie, a zostawiła tylko te obyczajowe dotyczące związku Zordona i Chyłki oraz ich oczekiwań na nasciturusa, tudzież pasożyta. Naprawdę pokochałam tych bohaterów i ich wspólne przeżycia, zakochanie, a tu już spodziewają się dziecka... Może i ckliwie to brzmi, ale tak czuję. :) Dialogi jak...