Dobranoc wszystkim nieżywym

Czułam sie jakbym czytała jakąś rozszerzoną wersję Wielkiej Improwizacj

Czułam sie jakbym czytała jakąś rozszerzoną wersję Wielkiej Improwizacj

Jak na debiut autorski to naprawdę bardzo dobra książka. Widać duże wyczucie historii i ciekawy pomysł na fabułę. Momentami czuć jeszcze pewną ostrożność w prowadzeniu narracji, ale całość czytało mi się z dużą przyjemnością. Z chęcią sięgnę po kolejne książki tej autora

Jak na debiut autorski to naprawdę bardzo dobra książka. Widać duże wyczucie historii i ciekawy pomysł na fabułę. Momentami czuć jeszcze pewną ostrożność w prowadzeniu narracji, ale całość czytało mi się z dużą przyjemnością. Z chęcią sięgnę po kolejne książki tej autora

Autor rozmawia z Bogiem, zadaje mu dużo pytań, rozmyśla nad życiem itp. Taka bardziej filozoficzna, co by było gdyby. Jak ktoś lubi tego typu klimaty, to się w tym odnajdzie. Dla mnie po przeczytaniu połowy już troszkę się męczyłam, bo 'ile można' xd

Autor rozmawia z Bogiem, zadaje mu dużo pytań, rozmyśla nad życiem itp. Taka bardziej filozoficzna, co by było gdyby. Jak ktoś lubi tego typu klimaty, to się w tym odnajdzie. Dla mnie po przeczytaniu połowy już troszkę się męczyłam, bo 'ile można' xd

[współpraca recenzencka] „Dobranoc wszystkim nieżywym” To monolog zmęczonego człowieka, który rozmaitymi pytaniami do Boga, próbuje doszukać się sensu swojego życia. Na nie wszystkie pytania da się znaleść odpowiedź, co ta książka świetnie pokazuje.
Historia mobilizuje czytelnika aby usiadł i zastanowił się nad swoimi własnymi problemami. Poznajemy skrawki życia starszego mężczyzny, rzadko kiedy zadowolonego z jego przebiegu, w mojej opinii nie jest to bohater do polubienia, ale może do utożsamienia się w niektórych przypadkach (oby nie we wszystkich).
Książka bardzo mi się podobała, jest krótka, a mimo tego czytelnik zdąży się w nią zagłębić. Jest mądra, filozoficzna, skłania do refleksji. Podoba mi się uczucie, jakie towarzyszyło mi czytając myśli bohatera, nie ufałam mu i było to świetne.
Styl pisania autora również jest bardzo dobry, to bogate słownictwo, chociaż niektóre cytaty zdały mi się być nieco „mądre na siłę”.
Polecam wszystkim szukających mroku i problemów egzystencjalnych w literaturze.
7/10

[współpraca recenzencka] „Dobranoc wszystkim nieżywym” To monolog zmęczonego człowieka, który rozmaitymi pytaniami do Boga, próbuje doszukać się sensu swojego życia. Na nie wszystkie pytania da się znaleść odpowiedź, co ta książka świetnie pokazuje.
Historia mobilizuje czytelnika aby usiadł i zastanowił się nad swoimi własnymi problemami. Poznajemy skrawki życia starszego...

Książka, która pobudza do refleksji… nad swoim życiem, przemijaniem, przyjaźnią, relacją z Bogiem, ludźmi i samym sobą. Zawiera mnóstwo wątków, myśli, które po przeczytaniu, długo pracują w głowie zmuszając do autorefleksji nad swoją postawą wobec świata, siebie, swoich oczekiwań, a tym co udało się w życiu dokonać (bądź chciało) a czego nie. Książka obnaża trochę naturę człowieka ukazując to co w większości ludzi nie odważy się wypowiedzieć, kryjąc się pod „ płaszczem” przyzwoitości, tego, że nie wypada, a czego większość jednak w swojej podróży, jaką jest życie, doświadcza. Zobojętnienie, rezygnacja, stagnacja, proces starzenia i emocje jak zazdrość, miłość czy jej pragnienie nie są nikomu obce, lecz przyznanie się do tego bywa trudne. Na pewno wrócę jeszcze do tej książki, póki co odkładam na półkę „ do powtórnego przeczytania”, bo wiele w niej wątków do odkrycia i rozmyślania.

Książka, która pobudza do refleksji… nad swoim życiem, przemijaniem, przyjaźnią, relacją z Bogiem, ludźmi i samym sobą. Zawiera mnóstwo wątków, myśli, które po przeczytaniu, długo pracują w głowie zmuszając do autorefleksji nad swoją postawą wobec świata, siebie, swoich oczekiwań, a tym co udało się w życiu dokonać (bądź chciało) a czego nie. Książka obnaża trochę naturę...

Powieść poruszająca delikatne struny w duszy, schowane gdzieś w jej zakamarkach i często zapomniane. Trudne pytania, które pisarz zadaje Bogu są wciąż aktualne i uniwersalne - wielu z nas te pytania Bogu zadaje lub zadawało. Powieść delikatna i brutalna, podszyta czarnym humorem, świeża a jednocześnie stara, jakby echo dawnych czasów.
Polecam

Powieść poruszająca delikatne struny w duszy, schowane gdzieś w jej zakamarkach i często zapomniane. Trudne pytania, które pisarz zadaje Bogu są wciąż aktualne i uniwersalne - wielu z nas te pytania Bogu zadaje lub zadawało. Powieść delikatna i brutalna, podszyta czarnym humorem, świeża a jednocześnie stara, jakby echo dawnych czasów.
Polecam

Mimo, młodego wieku autora łatwo można zauważyć inspirację Kafką. Miłym zaskoczeniem było załączenie wierszy stworzonych przy pisaniu książki. Serdecznie polecam.

Mimo, młodego wieku autora łatwo można zauważyć inspirację Kafką. Miłym zaskoczeniem było załączenie wierszy stworzonych przy pisaniu książki. Serdecznie polecam.

Książka ciekawa warto przeczytać. Nie codzienny styl jak na młodego autora.

Książka ciekawa warto przeczytać. Nie codzienny styl jak na młodego autora.

Jest to długi monolog skierowany do Boga, ale w gruncie rzeczy to rozmowa z samym sobą. Bohater mówi na głos to, co większość z nas trzyma w głowie, bo nie wypada, bo głupio, bo „tak się nie mówi”. W jego wyznaniach łatwo się przejrzeć - w żalu, zazdrości, strachu przed zmarnowanym życiem. Co ciekawe, dobrze się czyta taką formę monologu, przypomina to obcowanie z czyimś znalezionym po latach pamiętnikiem. Niektóre sceny z tej książki zostają na dłużej w głowie.

Jest to długi monolog skierowany do Boga, ale w gruncie rzeczy to rozmowa z samym sobą. Bohater mówi na głos to, co większość z nas trzyma w głowie, bo nie wypada, bo głupio, bo „tak się nie mówi”. W jego wyznaniach łatwo się przejrzeć - w żalu, zazdrości, strachu przed zmarnowanym życiem. Co ciekawe, dobrze się czyta taką formę monologu, przypomina to obcowanie z czyimś...

Bardzo dziwna książka, szczególnie mnie ciekawi to, dlaczego młody autor bierze się za barki z Bogiem, a nie nawija o imprezach i social mediach jak jego rówieśnicy. Może to typ "starej duszy". Tak czy owak - coś w tej książce jest innego i świadomie niemodnego. Bywają słabsze fragmenty, ale całość się broni. Poza motywami jak z serii "Piła" jest tu sporo ponadczasowych rozkmin i też jakiś podskórny humor (?)

Bardzo dziwna książka, szczególnie mnie ciekawi to, dlaczego młody autor bierze się za barki z Bogiem, a nie nawija o imprezach i social mediach jak jego rówieśnicy. Może to typ "starej duszy". Tak czy owak - coś w tej książce jest innego i świadomie niemodnego. Bywają słabsze fragmenty, ale całość się broni. Poza motywami jak z serii "Piła" jest tu sporo ponadczasowych...