Oczy uroczne

Książka zaczęła się fajnie, lekko i z dużą dawką humoru. Jednak gdzieś po drodze trochę zniknął ten humor. To nie tak, że całkiem zniknął ale miałem wrażenie iż było go mniej. W pierwszych rozdziałach dużo czasu poświęcone kuzynce Ody Agnieszce, ale potem ona prawie całkowicie znika.
Odniosłem wrażenie, jakby autorka w pewnym momencie zmieniła zdanie o czym będzie ta książka. Jednak motywy ujęte w tej części ciekawe. Tutaj więcej postawione na stworzenia z bestiariusza słowiańskiego.
Postacie jak zawsze ciekawe i ciężko ich nie lubić. Nawet jak wkurzają w pewnym momencie to jednak nie irytują aż tak aby nie chciało się śledzić ich losów.
Największy problem z tą książką miałem taki iż w środku bardzo mi się dłużyła. Wydawało się że akcja w ogólnie nie idzie do przodu.
Jednak po skończeniu tej książki mogę stwierdzić iż nie bawiłem się nie najgorzej.

Książka zaczęła się fajnie, lekko i z dużą dawką humoru. Jednak gdzieś po drodze trochę zniknął ten humor. To nie tak, że całkiem zniknął ale miałem wrażenie iż było go mniej. W pierwszych rozdziałach dużo czasu poświęcone kuzynce Ody Agnieszce, ale potem ona prawie całkowicie znika.
Odniosłem wrażenie, jakby autorka w pewnym momencie zmieniła zdanie o czym będzie ta...

Jak dla mnie autorka wszechczasów 😍😍😍 każda ksiasiażka jest fantastyczna

Jak dla mnie autorka wszechczasów 😍😍😍 każda ksiasiażka jest fantastyczna

Brakowało mi lekkości (i bohaterów) dwóch poprzednich tomów serii, ale wyśmiewanie antyszczepionkowców zawsze na propsie ;)

Brakowało mi lekkości (i bohaterów) dwóch poprzednich tomów serii, ale wyśmiewanie antyszczepionkowców zawsze na propsie ;)

Zwariowana.

Zwariowana.

Tak jak zostało już powiedzine - ta częśc jest dużo mrocznniejsza, bardziej złowieszcza i ma więcej odniesień do folkloru, niż poprzednie 2 tomy serii. Bardziej otwarcie również rozprawia o emocjach i relacjach międzyludzkich, nadal jednak zachowując charakterystyczny język i poczucie humoru.
Muszę jednak przyznać, że brakowało mi lekkości i optymizmu z Dożywocia. O ile Bazyl był ważnym światełkiem tej historii, to jednak książka była cięższa. Myślę, że nie jestem sama w opinii, że w dzisiejszych czasach potrzeba nam więcej Anioła w bamboszach jako "leku na całe zło" i miód na serce, a nie homenu. Pani Marto, może jakiś tomik lub dwa (a najlepiej minimum 5 ) o tym jak tam się wiedzie Konradowi, Tsadkielowi i Lichu z pensjonatem dla Dożywotników?

Tak jak zostało już powiedzine - ta częśc jest dużo mrocznniejsza, bardziej złowieszcza i ma więcej odniesień do folkloru, niż poprzednie 2 tomy serii. Bardziej otwarcie również rozprawia o emocjach i relacjach międzyludzkich, nadal jednak zachowując charakterystyczny język i poczucie humoru.
Muszę jednak przyznać, że brakowało mi lekkości i optymizmu z Dożywocia. O ile...

Są takie miejsca, które przyciągają nas bardziej niż inne. Takie, do których chcemy wracać znów i znów, a za każdym razem serce bije nam mocniej, gdy już się tam znajdziemy.
Oda Kręciszewska także miała takie miejsce. Przyciągnęło ją przez przypadek, a właściwie przez internet w ofercie kupna. Tylko dlaczego właśnie to miejsce ją tak kusiło? Dlaczego zaczęła się zmieniać właśnie tam, kiedy po raz pierwszy mogła nazwać jakieś miejsce swoim domem, swoim miejscem na Ziemi?
Te zmiany były opisane bardzo dobrze. Wyraźnie widać różnicę między wypowiedziami czy aurą, jaką roztacza wokół siebie Oda na początku oraz pod koniec książki. Zmienia się także podejście osób, którymi się otacza, a te relacje ewoluują razem z nią w bardzo naturalny, choć nie zawsze pożądany sposób.
Świat, znany nam już z poprzednich części trylogii, oglądamy z innej perspektywy. To świat, który zamieszkują nie tylko utopce, anioły stróże czy przedwieczni. Możemy tu spotkać stworzenia z legend dawnych Słowian, dowiedzieć się więcej o tym, co chowa się niemal na widoku. Uważam, że świat był tu najbardziej pociągającym elementem i zdecydowanie wartym poznania chociażby dlatego, że kusił tajemnicą, jaką mogą zaoferować tylko dawne wierzenia.
Oczywiście, jak to w książkach Autorki, nie zabrakło ciekawych i charakterystycznych postaci. Koza z tyłozgryzem, choć ciężka w rozmowie, była zdecydowanie najbardziej niezwykła. Niemniej lekarz pediatra, który zajada słodyczami cały stres, jaki wywołują u niego dzieci na szczepieniu albo chłopak, który przez przypadek natrafił na dziwny świat Ody i już w nim pozostał także są warci wspomnienia.
Dbałość o szczegóły, które w następnych etapach opowieści okazują się kluczowe, budowanie postaci tak, by nie odkryć wszystkich kart od razu oraz drobne nawiązania zarówno do poprzednich części, jak i prawdziwych problemów społecznych są jak ogonek przy “ą”.

Są takie miejsca, które przyciągają nas bardziej niż inne. Takie, do których chcemy wracać znów i znów, a za każdym razem serce bije nam mocniej, gdy już się tam znajdziemy.
Oda Kręciszewska także miała takie miejsce. Przyciągnęło ją przez przypadek, a właściwie przez internet w ofercie kupna. Tylko dlaczego właśnie to miejsce ją tak kusiło? Dlaczego zaczęła się zmieniać...

"Oczy uroczne" luźno powiązane z bohaterami Dożywocia skusiły mnie tym, co pokochałam: Lichotką i jej mieszkańcami: Lichem, Krakersem, Szczęsnym, Kondziem i poczuciem humoru. Trochę się rozczarowałam, bo historia Ody Kręciszewskiej nie zachwyciła mnie, aż w takim stopniu jak Konrada Romańczuka, który jest bohaterem wcześniejszych tomów.
Oda Kręciszewska zwana Szaławiłą (to też się wyjaśni),silna, niezależna kobieta po czterdziestce (i po przejściach) lekarka, która po latach spędzonych na zagranicznych misjach wraca. Powrót to wymuszony lecz konieczny (jak na porządne dziecię przystało).
I oto pojawia się ona: POLANA, w wiosce gdzie nawet diabeł nie mówi dobranoc. Ale już czort Bazyl chętnie powie i dobranoc, i dzień dobry. Choć nie bez problemów, bo ma wadę wymowy. Idealne miejsce na dom, choć fakt, że wygląda to licho, nie jest przypadkiem. (Gra słów, przez niezdarne nawiązanie do Lichotki, na której to ruinach budujemy dom - totalnie zamierzone.)
Dowcip pani Marty bardzo współgra z moim. Fragmenty książki przesłuchałam i tutaj muszę przyznać, że interpretacja Hanny Chojnackej nadaje książce dodatkowego smaku. Skusiło mnie to do przesłuchania czytanych (daaaawno temu) Dożywocia i Siły Niższej (jeszcze w pierwszym wydaniu przed wznowieniem).
Ten tom podobnie jak poprzednie nawiązuje do słowiańskich wierzeń, choć takie utopce to ja mogę w wannie gościć.
Lektura jest idealna na poprawę humoru, napisana lekko i przyjemnie, bez głębszych rozważań jednak z gwarancją odprężenia - tego potrzebowałam.

"Oczy uroczne" luźno powiązane z bohaterami Dożywocia skusiły mnie tym, co pokochałam: Lichotką i jej mieszkańcami: Lichem, Krakersem, Szczęsnym, Kondziem i poczuciem humoru. Trochę się rozczarowałam, bo historia Ody Kręciszewskiej nie zachwyciła mnie, aż w takim stopniu jak Konrada Romańczuka, który jest bohaterem wcześniejszych tomów.
Oda Kręciszewska zwana Szaławiłą (to...

Nie spodziewałam się, że historia o kupieniu domku na Allegro rozwinie się w głębokie poszukiwanie siebie, love story i przyjaźń ze znamionami horroru. A jednak!

Kompleksowo wykreowana główna bohaterka z zawiłą historią i głębokim rysem psychologicznym to coś, co lubię w książkach najbardziej. Oda właśnie zakończyła tułaczkę po świecie i chce osiąść w spokojnym miejscu po śmierci matki. Co jednak znamiennie, okazuje się, że ściągnęło ją tu coś zupełnie innego niż tylko zauroczenie piękną działką z fundamentami po spalonym domu. Jej przygody to mieszanka prostej codzienności z wręcz mistycznymi przeżyciami i niezwykłymi spotkaniami, z którego każde wnosi coś nowego do historii.

Jej drogi przecinają się z Rochem, który początkowo pomaga jej doprowadzić działkę do użytku, a z czasem relacja między bohaterami się rozwija i przechodzi przeróżne zawiłości - widzimy zderzenie dwóch zupełnie różnych charakterów, nadające historii ciekawej dynamiki. W życiu Ody pojawia się także zastęp potworów krzyżujący jej plany na spokojną egzystencję, ale jednocześnie wskazujący jej drogę do poznania własnej historii. Wzruszającym momentem było uratowanie psiaka wyrzuconego z samochodu (tak, piesek ma happy end!),a totalnie odklejonym, ale ubarwiającym całokształt - pojawienie się dziwacznego stwora o imieniu Bazyl, który wylazł z piwnicy. Choć osoby, które znają już poprzednie tomy z cyklu o Dożywotnikach, nie powinny być zaskoczone jego przybyciem.

Bardzo doceniam wykorzystanie w książce słowiańskich wierzeń i tradycji oraz ich kultywowanie przez bohaterów. Stanowi to ciekawe zderzenie z zawodem Ody - jest lekarką, jeździła po świecie w ramach programu Lekarze Bez Granic i wierzy głęboko w naukę (nawet próbuje "nawrócić" na nią "foliarzy"). Autorka znalazła sposób, by te dwa światy ze sobą harmonijnie połączyć, utworzyć między nimi symbiozę i zaserwować nam na złotej tacy.

Postacie poboczne są po coś, stworzone intencjonalnie, by popychać fabułę do przodu. Nie ma tu zdarzeń, które nie miałyby sensu - dzięki temu czyta się lekko, lektura jest zwarta i dynamiczna. Kocham panią Gienię, rejestratorkę z przychodni. Jej się nie da nie kochać!

Miejsce akcji jest niby to samo, co w pierwszym tomie cyklu, ale jednak zupełnie inne - stoi tam inny dom, mieszkają inni ludzie i nieludzie, piszą się nowe historie. Mimo wymiany wszystkich bohaterów i zmiany perspektywy, "Oczy uroczne" trzymają poziom dwóch poprzednich książek. Toć i ja utrzymam ocenę 10, bo bawiłam się doskonale.

PS Pojawienie się na sekundkę Konrada z Lichem było przeuroczo niezręczne <3

Nie spodziewałam się, że historia o kupieniu domku na Allegro rozwinie się w głębokie poszukiwanie siebie, love story i przyjaźń ze znamionami horroru. A jednak!

Kompleksowo wykreowana główna bohaterka z zawiłą historią i głębokim rysem psychologicznym to coś, co lubię w książkach najbardziej. Oda właśnie zakończyła tułaczkę po świecie i chce osiąść w spokojnym miejscu po...

Ostatni tom trylogii "Dożywocia" różni się od poprzednich. "Oczy uroczne" nie śledzą już losów Konrada, przy którym wiernie tkwi Licho w puchatych bamboszach, a nowej bohaterki - Ody, która zamieszkała w miejscu, gdzie niegdyś stała Lichotka. I chociaż na samym początku nie byłam zbyt optymistycznie nastawiona do takiej zmiany, to Oda wraz z Bazylem skradli moje serduszko.

"Oczy uroczne" zachowały to, co charakterystyczne dla poprzednich tomów. Było zabawnie, uroczo, intrygująco i miejscami mrocznie, wręcz bardziej niż w "Dożywociu" i "Sile niższej". To szczególnie wyróżniło ten tom i sprawiło, że był wyjątkowy. Bardzo doceniam też liczne akcenty słowiańskie, jakie pojawiają się we właściwej książce i w opowiadaniu "Szaławiła", które ją poprzedza. Co więcej bohaterowie zostali bardzo ciekawie wykreowani! Zarówno Oda, jak i uroczy Bazyl czy Roch. Nie dało się nie zapałać do nich sympatią.

Jeśli zastanawiacie się, czy po tomach o Konradzie warto poznać historię Ody, to tak. Może trochę ich brakować, ale tę książkę warto przeczytać - a już szczególnie polecam wersję audio, lektorka wykonała fenomenalną robotę przy Bazylu! "Oczy uroczne" dostają ode mnie 8/10 i polecam całą serię osobom około 13+

Ostatni tom trylogii "Dożywocia" różni się od poprzednich. "Oczy uroczne" nie śledzą już losów Konrada, przy którym wiernie tkwi Licho w puchatych bamboszach, a nowej bohaterki - Ody, która zamieszkała w miejscu, gdzie niegdyś stała Lichotka. I chociaż na samym początku nie byłam zbyt optymistycznie nastawiona do takiej zmiany, to Oda wraz z Bazylem skradli moje...

Spoko, ale to już nie to samo i brakuje mi Konrada :(

Spoko, ale to już nie to samo i brakuje mi Konrada :(