Rico, Oskar i głębocienie

Bardzo lubię.

Bardzo lubię.

Powieść o głęboko utalentowanym chłopaku, któremu w swobodnym funkcjonowaniu przeszkadzają kule turlające się w głowie. Utrudniają mu myślenie, zwłaszcza gdy pojawia się jakiś skomplikowany problem. Są to oczywiście kule czysto metaforyczne, niemniej jednak powodują, iż zorientowanie się, która strona jest prawa, a która lewa urasta do kategorii rzeczy niemożebnych. Wydawałoby się, że książka o niepełnosprawności powinna być smutna, przygnębiająca. Nie w tym przypadku. Jest pełna emocji. Zagadkowa - tak, główny bohater musi rozwiązać sprawę kryminalną. A przede wszystkim jest zabawna. I naturalna. Dobrze bawiłyśmy się podczas lektury, zarówno lektor, jak i młody słuchacz. Polecam. 

Powieść o głęboko utalentowanym chłopaku, któremu w swobodnym funkcjonowaniu przeszkadzają kule turlające się w głowie. Utrudniają mu myślenie, zwłaszcza gdy pojawia się jakiś skomplikowany problem. Są to oczywiście kule czysto metaforyczne, niemniej jednak powodują, iż zorientowanie się, która strona jest prawa, a która lewa urasta do kategorii rzeczy niemożebnych....

Teoretycznie taka dla dzieci, ale tak jak napisał poniżej, wbrew pozorom i dla dorosłych bardzo pasująca.
Uwielbiam ją, przeczytana za dzieciaka, ale wciąż doceniana już po 18-tce.
Jej cały klimat, mniej oczywiste motywy i język bardzo tworzą ją nietypową i ciekawą. Postacie też bajeranckie.
Bardzo szkoda ze na polski przetłumaczone są tylko trzy części, bo jest ich więcej.
Ale warto przeczytać przynajmniej to co możliwe. Ogólnie polecam bardzo 😊

Teoretycznie taka dla dzieci, ale tak jak napisał poniżej, wbrew pozorom i dla dorosłych bardzo pasująca.
Uwielbiam ją, przeczytana za dzieciaka, ale wciąż doceniana już po 18-tce.
Jej cały klimat, mniej oczywiste motywy i język bardzo tworzą ją nietypową i ciekawą. Postacie też bajeranckie.
Bardzo szkoda ze na polski przetłumaczone są tylko trzy części, bo jest ich...

Świetna, najlepsza z serii. Nie jestem dzieckiem (choć moi znajomi niekoniecznie by się z tym zgodzili) i z mojej perspektywy jest to książka dla dorosłych, pełna humoru, głębokiej refleksji i absurdu. Trochę jak "Pora na przygodę" imo nie dla dzieci. Ale co ja tam wiem.
Czytajcie to dzieciom, mamom i dziadkom, a najlepiej na wycieczce do Belina

Świetna, najlepsza z serii. Nie jestem dzieckiem (choć moi znajomi niekoniecznie by się z tym zgodzili) i z mojej perspektywy jest to książka dla dorosłych, pełna humoru, głębokiej refleksji i absurdu. Trochę jak "Pora na przygodę" imo nie dla dzieci. Ale co ja tam wiem.
Czytajcie to dzieciom, mamom i dziadkom, a najlepiej na wycieczce do Belina

Rico, Oscar i głębocienie to niemal klasyczna detektywistyczna przygodówka dla dzieci. Mamy trochę humoru, nową przyjaźń i tajemnicę (a może nawet kilka),którą trzeba rozwikłać. Dlaczego więc “niemal”? Bohaterowie nie są klasyczni. Pozornie zwykłe dzieciaki, a jednak nie-zwykłe. Wyjątkowe.

Andreas Steinhöfel głównym bohaterem uczynił “głęboko utalentowanego” Rico. Chłopiec, sam tak lubi o sobie mówić. Nauczyła go tego mama. Nie lubi jednak, gdy mawiają o nim upośledzony, głupek, świr, wariat. Mam trochę problem z tym “głęboko utalentowanym”, bo choć wprowadza odrobinę humoru i oznacza pewną autoironię bohatera, to jednak coś mnie w tym kłuje. W zasadzie to też dobry powód, by z tak mówiącego o sobie Rico, również się nieco podśmiewać.
[...]
całość:
https://www.speculatio.pl/rico-oskar-i-glebocienie/

Rico, Oscar i głębocienie to niemal klasyczna detektywistyczna przygodówka dla dzieci. Mamy trochę humoru, nową przyjaźń i tajemnicę (a może nawet kilka),którą trzeba rozwikłać. Dlaczego więc “niemal”? Bohaterowie nie są klasyczni. Pozornie zwykłe dzieciaki, a jednak nie-zwykłe. Wyjątkowe.

Andreas Steinhöfel głównym bohaterem uczynił “głęboko utalentowanego” Rico....

Spodziewałem się czegoś lepszego, w każdym razie książka mnie nie zachwyciła. Jest to książka o chłopcu, który nazywa się Rico i nie zna róży wiatrów. Ale pewnego dnia chłopcu do ręki wpada makaron i chłopiec, który ukrywa swoją twarz z przenikliwe zielonymi oczami za kaskiem.... To od tego wszystkiego zaczyna się historia Rica, Oskara i głębocieni.

Spodziewałem się czegoś lepszego, w każdym razie książka mnie nie zachwyciła. Jest to książka o chłopcu, który nazywa się Rico i nie zna róży wiatrów. Ale pewnego dnia chłopcu do ręki wpada makaron i chłopiec, który ukrywa swoją twarz z przenikliwe zielonymi oczami za kaskiem.... To od tego wszystkiego zaczyna się historia Rica, Oskara i głębocieni.

Rico mieszka w bloku, na początku przedstawia nam swoich sąsiadów.
Jego mama pracuje w klubie nocnym.
On jest niezwykłym dzieckiem, bo trochę nie ogarnia rzeczywistości.
Poznaje Oskara, którego uważa za swojego przyjaciela, a który wkrótce zostaje porwany przez kidnapera. Rico rusza mu na ratunek.

Na pewno jest inna, specyficzna.
Czy dla dzieci? Hmm... nie wiem, czy się spodoba.
Mi trochę przypominała Niziurskiego.
Szybko się czyta, końcówka w sumie wciągnęła, ale czy sięgnę po kolejne części? Chyba już jestem na to za stara, mimo wielu pozytywnych opinii dorosłych ;)
Plus za okładkę!

Rico mieszka w bloku, na początku przedstawia nam swoich sąsiadów.
Jego mama pracuje w klubie nocnym.
On jest niezwykłym dzieckiem, bo trochę nie ogarnia rzeczywistości.
Poznaje Oskara, którego uważa za swojego przyjaciela, a który wkrótce zostaje porwany przez kidnapera. Rico rusza mu na ratunek.

Na pewno jest inna, specyficzna.
Czy dla dzieci? Hmm... nie wiem, czy się...

Moja opinia przy tomie trzecim.

Moja opinia przy tomie trzecim.

Książka..Książka którą trzeba zrozumieć, książka nie napisana prostym językiem. Jest tak niespotykana, tak inna, tak niezwykła. Polecam każdemu komu brakuje "nieprzystosowanych" powieści

Książka..Książka którą trzeba zrozumieć, książka nie napisana prostym językiem. Jest tak niespotykana, tak inna, tak niezwykła. Polecam każdemu komu brakuje "nieprzystosowanych" powieści

Przepozytywny czas spędzony z Arturem Barcisiem w roli dwóch mało rozgarniętych chłopaków i złowrogich głębocieni.

Sam lektor mówi o tej książce, że: „Czytanie tej książki było wielką rozkoszą. Uwielbiam książki, które są inne niż wszystkie”.

Otóż: czy ta książka jest inna niż wszystkie? Chyba nie, jednak fakt, że czyta ją pan Artur sprawia, że taką właśnie się staje.

Oto historia chłopca, który zaprzyjaźnia się z innym chłopcem. Razem doznają niezrozumienia ze strony otaczającego ich świata. To nie książka o bogatych i pięknych i próżnych. To książka, której akcja mogłaby się toczyć w Polsce i Ameryce i w Rosji. W bloku, kamienicy, na ulicy. Wśród przechodniów, filmów w TV, podróży do pracy i lokalnych czy krajowych wiadomości.

Mój zachwyt polega na tym, że moja niechęć do niemieckich nazw i imion mija niezauważenie szybko i pochłania mnie pozytywna a nawet przepozytywna energia tryskająca z książki, mimo że nie wszystkie postacie są takie.

Głębocienie. Zostaje jeszcze wyjaśnić co to są tytułowe Głębocienie. Otóż są to…. nie nie. Zapraszam do lektury. Ja nic nie zdradzę.

Warto czasem zajść do katolickich księgarni. Właśnie w jednej z nich wypatrzyłem pozycję o małym Rico. Szukałem czegoś nastawiającego pozytywnie do życia. Czegoś co przywróci wiarę w człowieka. Zachęcony opisem nabyłem tę książkę mówioną i odłożyłem do „poczekalni”, gdzie czekała na swoją kolejkę w odtwarzaczu. Gdy to nastąpiło, żałowałem, że nie zrobiłem tego wcześniej.

Teraz pisząc tę recenzję odkryłem, że na rynku jest więcej pozycji o małym Oskarze i Rico. Na pewno je nabędę, zwłaszcza, że lektorem pozostaje Pan Artur (czapki z głów) Barciś.



pozdrawiam,

audiobookowy mol

Przepozytywny czas spędzony z Arturem Barcisiem w roli dwóch mało rozgarniętych chłopaków i złowrogich głębocieni.

Sam lektor mówi o tej książce, że: „Czytanie tej książki było wielką rozkoszą. Uwielbiam książki, które są inne niż wszystkie”.

Otóż: czy ta książka jest inna niż wszystkie? Chyba nie, jednak fakt, że czyta ją pan Artur sprawia, że taką właśnie się...