Profil użytkownika: Anna

książka, której główna bohaterka jest stalkerką, nie może być romantyczna.

książka, której główna bohaterka jest stalkerką, nie może być romantyczna.

Po przeczytaniu tej cudownej (mozaiki? zbioru opowiadań? literackiego eksperymentu?) pozostał mi duży niedosyt. Niby wszystko zamknięte, dopowiedziane, ale z bólem odłożyłam książkę na półkę i pomyślałam: "To już? Skończyła się moja podróż z "Atlasem...", najlepszą książką, jaką w tym roku przeczytałam?"

SKUPIENIE. Podczas zagłębiania się w tą powieść jest potrzebne 150% uwagi, aby nie pominąć żadnego tchnienia. Słowa, którymi karmi nas autor są użyte precyzyjne, nieprzypadkowo i nawet najmniejsze ominięcie może sporo kosztować.

MOTYWY. Mitchell podjął się dużego ryzyka, żonglując konwencjami tak różnymi od siebie, a jednocześnie tak sobie bliskimi. Z początku subtelne niuanse, które łączyły ze sobą opowieści, później stały się wyraziste, a swój punkt kulminacyjny osiągnęły na ostatnich stronach, które są w sumie także puentą dla wszystkich 6 historii.

UCZUCIA. One wręcz wylewają się z kartek niczym przypływy i odpływy. Miłość, nienawiść, zazdrość, humor, ironia, dezorientacja, suspens, nadzieja, żal, smutek, radość, szczęście... Wszystko było wyraziste i ludzkie. Doznania odmieniają bohaterów, wystawiają na próbę ich własne słabości. Dzięki nim można zobaczyć zawarte w powieści piękno.

Nie jest to książka dla każdego. Niejednego czytelnika może nudzić, trudny język przygnieść, a przesłanie wydawać się błahe. Ale warto spróbować. Możliwe, że odnajdziecie w "Atlasie..." to, czego szukacie w literaturze.

Po przeczytaniu tej cudownej (mozaiki? zbioru opowiadań? literackiego eksperymentu?) pozostał mi duży niedosyt. Niby wszystko zamknięte, dopowiedziane, ale z bólem odłożyłam książkę na półkę i pomyślałam: "To już? Skończyła się moja podróż z "Atlasem...", najlepszą książką, jaką w tym roku przeczytałam?"

SKUPIENIE. Podczas zagłębiania się w tą powieść jest potrzebne 150%...

Już dawno nie czytało mi się tak dobrze! Pan Łukjanienko i jego intryga wciągnęły mnie na dobre!

W tej książce jest zdecydowanie "to coś", może nie w pełni wykorzystane. Powieść to właściwie dwie historie - jedna to ta, której opis znajduje się na okładce, druga, czyli ta, która niemal wyskakuje z kapelusza, jest zupełnie nieoczekiwanym zwrotem akcji. Obie jednak mają w sobie te irytujące luki, fabuła nie jest płynna, zbyt dużo pytań zostaje bez odpowiedzi. Autor nie kreuje w pełni świata, który ma w sobie naprawdę spory potencjał!

Można powiedzieć, że pan Łukjanienko w pewnym stopniu mną zmanipulował. Mimo że dostrzegłam rażące minusy, to i tak brnęłam dalej, błyskawicznie przewracając kartki. Te nieścisłości w "scenariuszu" jakoś nie zrobiły na mnie wrażenia podczas czytania.

Pewnie przez ten styl. Lektura po prostu sprawia przyjemność i nie męczy. Może i zawiera w sobie masę "tanich refleksji", nie wymaga szczególnego myślenia, a czasem popada w patos, to jest świetna na wolne popołudnie. Nie można w końcu czytać tylko powieści z najwyższej półki - czasami w naszej biblioteczce powinno znaleźć się coś lżejszego niż Szekspir, Orwell czy Camus.

Już dawno nie czytało mi się tak dobrze! Pan Łukjanienko i jego intryga wciągnęły mnie na dobre!

W tej książce jest zdecydowanie "to coś", może nie w pełni wykorzystane. Powieść to właściwie dwie historie - jedna to ta, której opis znajduje się na okładce, druga, czyli ta, która niemal wyskakuje z kapelusza, jest zupełnie nieoczekiwanym zwrotem akcji. Obie jednak mają w...