Książka, którą warto przeczytać. To nie tylko opis przeżyć wojennych, ale i drogi powrotnej do domu. Trzecia część jest zwłaszcza ciekawa, właśnie w niej można znaleźć najwięcej niezwykłych refleksji autora.

Książka, którą warto przeczytać. To nie tylko opis przeżyć wojennych, ale i drogi powrotnej do domu. Trzecia część jest zwłaszcza ciekawa, właśnie w niej można znaleźć najwięcej niezwykłych refleksji autora.

Tak wiele emocji się pojawiło w trakcie lektury. Tak dużo napięcia, tyle złości, niezgody i wreszcie zrozumienie. A gdy już wydaje się, że się udało, że będzie lepiej, przychodzi zakończenie. Wdeptuje mnie w ziemię i zostawia oniemiałą.

Tak wiele emocji się pojawiło w trakcie lektury. Tak dużo napięcia, tyle złości, niezgody i wreszcie zrozumienie. A gdy już wydaje się, że się udało, że będzie lepiej, przychodzi zakończenie. Wdeptuje mnie w ziemię i zostawia oniemiałą.

Książka dość powierzchowna, napisana prostym językiem, trochę chaotyczna. A jednak doceniam odwagę powrotu do tych wszystkich wspomnień.

Książka dość powierzchowna, napisana prostym językiem, trochę chaotyczna. A jednak doceniam odwagę powrotu do tych wszystkich wspomnień.

Trudna, mocna, czasem niezrozumiała. Zbyt przygnębiająca.

Trudna, mocna, czasem niezrozumiała. Zbyt przygnębiająca.

Bardzo dobre i wnikliwe opracowanie. Jedyny minus to korekta - literówki, powtórzenia, a w jednym miejscu nawet powtórzony fragment rozdziału z innej strony. Błędów nie ma wiele, ale na tyle dużo, że przeszkadzają w odbiorze.

Bardzo dobre i wnikliwe opracowanie. Jedyny minus to korekta - literówki, powtórzenia, a w jednym miejscu nawet powtórzony fragment rozdziału z innej strony. Błędów nie ma wiele, ale na tyle dużo, że przeszkadzają w odbiorze.

Przedziwna historia o samotności, stracie i smutku. Trudna, ale piękna.

Przedziwna historia o samotności, stracie i smutku. Trudna, ale piękna.

Książka sama w sobie jest dobra, ale to nie jest biografia obrazu Leonarda da Vinci. Tytuł jest mylący, jestem więc trochę rozczarowana treścią.

Książka sama w sobie jest dobra, ale to nie jest biografia obrazu Leonarda da Vinci. Tytuł jest mylący, jestem więc trochę rozczarowana treścią.

Bardzo dobre opracowanie, wnikliwe i uporządkowane. Autor chronologicznie krok po kroku opisuje działalność obozów, od ich początków aż po czasy powojenne.
Smutna i niezwykle trudna lektura.

Bardzo dobre opracowanie, wnikliwe i uporządkowane. Autor chronologicznie krok po kroku opisuje działalność obozów, od ich początków aż po czasy powojenne.
Smutna i niezwykle trudna lektura.

„Baczyński uszlachetnia” jest mylącym tytułem, bo dopiero na samym końcu, w epilogu, autor wreszcie jasno określa, w jaki sposób uszlachetnia Baczyński.
Czego więc można dowiedzieć się wcześniej, zanim dotrze się do epilogu? Że walczyć czy nie walczyć to odwieczne pytanie tchórzy; że „wielu mężnych i utalentowanych ludzi zginęło, a ci, co przeżyli, wylęknieni tym wszystkim, co się stało, płodzili i wychowywali równie wylęknionych synów”; że „g…. prawda” i „do d…”; że autor odmawia nazywania niektórych ludzi ludźmi i woli określenia bestie, kanalie, degeneraci.
A co poza tym? Insynuacje, złośliwości, podejrzenia spisków, gdybanie. Budzyński nie raz puszcza wodze fantazji tak daleko, że niejeden bajkopisarz mógłby mu pozazdrościć weny.
Całość jest chaotyczna i emocjonalna, autor w kolejnych rozdziałach nieraz powiela te same zdania. Czasem używa skrótów myślowych i wplata historie, które, jak sam przyznaje, nie mają związku z książką. Jego opinie są stronnicze, źródeł jest niewiele. W niektórych miejscach Budzyński pisze, że już jakiś temat poruszał, więc nie będzie go rozwijał, ale gdzie konkretnie, nie podaje.
Jest sporo rzeczy dla mnie niezrozumiałych, irytujących, a wręcz szokujących. Nie wiem, jaki jest sens zastanawiania się, że gdyby Baczyński przeżył wojnę, to nowa władza by go znalazła i zamęczyła i prawdopodobnie zmarłby w męczarniach. Dlaczego według Budzyńskiego Baczyński dokonał wyboru i poszedł walczyć, ale innym prawa wyboru odmawia i nazywa ich tchórzami? Dlaczego innym zarzuca, że tworzą potworki językowe: „to nie jest język Baczyńskiego, Mickiewicza czy Schulza… To nowomowa okradająca nas z uroków i walorów polszczyzny”, a sam nie stroni od wulgaryzmów i niewybrednych epitetów? Dlaczego nawet dziś autor tak mocno walczy o oddzielenie żydowskiego pochodzenia matki od życia i poezji Baczyńskiego?
Wiesław Budzyński określany jest jako biograf i znawca poezji Baczyńskiego, czego tutaj nie widać. Publikacja jest słaba, bazuje na emocjach i złośliwych komentarzach. Z pewnością nie jest rzetelna.

„Baczyński uszlachetnia” jest mylącym tytułem, bo dopiero na samym końcu, w epilogu, autor wreszcie jasno określa, w jaki sposób uszlachetnia Baczyński.
Czego więc można dowiedzieć się wcześniej, zanim dotrze się do epilogu? Że walczyć czy nie walczyć to odwieczne pytanie tchórzy; że „wielu mężnych i utalentowanych ludzi zginęło, a ci, co przeżyli, wylęknieni tym...

Świetna synteza. Poruszanie każdego aspektu II wojny światowej, nawet jeśli tylko skrótowo, pozwala inaczej spojrzeć na tę wojnę. A trafne spostrzeżenia autora dodatkowo podwyższają wartość książki.
Jedno z ostatnich zdań jest idealnym podsumowaniem - historia się powtarza, bo niczego się nie uczymy.

Świetna synteza. Poruszanie każdego aspektu II wojny światowej, nawet jeśli tylko skrótowo, pozwala inaczej spojrzeć na tę wojnę. A trafne spostrzeżenia autora dodatkowo podwyższają wartość książki.
Jedno z ostatnich zdań jest idealnym podsumowaniem - historia się powtarza, bo niczego się nie uczymy.

Opowiadania o ludziach i ich dramatach, zbiór, który tworzy całość. Pięknie opisane, bardzo metaforyczne historie. Jedna z najsmutniejszych książek Małeckiego.

Opowiadania o ludziach i ich dramatach, zbiór, który tworzy całość. Pięknie opisane, bardzo metaforyczne historie. Jedna z najsmutniejszych książek Małeckiego.

Powieść napisana w niezwykły sposób. A przy tym dosadna, brutalna i szokująca. Mocna, nawet jak na Orbitowskiego.

Powieść napisana w niezwykły sposób. A przy tym dosadna, brutalna i szokująca. Mocna, nawet jak na Orbitowskiego.

Pamiętnik chaotyczny i często trudny w zrozumieniu, z czego sam autor zdawał sobie sprawę. I tak wiele mówiący o samym Korczaku. Odważny człowiek, który wyprzedzał swoje czasy.

Pamiętnik chaotyczny i często trudny w zrozumieniu, z czego sam autor zdawał sobie sprawę. I tak wiele mówiący o samym Korczaku. Odważny człowiek, który wyprzedzał swoje czasy.

Piękna opowieść. Trochę poetycka, niejednoznaczna. Zostaje w pamięci.

Piękna opowieść. Trochę poetycka, niejednoznaczna. Zostaje w pamięci.

Getto w Krakowie jako miejsce, w którym obok głodu i śmierci jest zabawa i ciastka w kawiarni. Zaskakująca i przygnębiająca lektura.

Getto w Krakowie jako miejsce, w którym obok głodu i śmierci jest zabawa i ciastka w kawiarni. Zaskakująca i przygnębiająca lektura.

Fascynujące historie. Dobrze się je czytało. Natomiast te emocjonalne komentarze autorki uważam za zbędne, tylko przeszkadzały. No i te błędy językowe, które popełnia autorka, będąc absolwentką filologii polskiej, a które w dodatku zostały przepuszczone przez redakcję. Może i nieliczne, ale rażące.

Fascynujące historie. Dobrze się je czytało. Natomiast te emocjonalne komentarze autorki uważam za zbędne, tylko przeszkadzały. No i te błędy językowe, które popełnia autorka, będąc absolwentką filologii polskiej, a które w dodatku zostały przepuszczone przez redakcję. Może i nieliczne, ale rażące.

Tak trudny temat, a tak dobrze przez Remarque'a opisany. Piękna książka.

Tak trudny temat, a tak dobrze przez Remarque'a opisany. Piękna książka.

Bardzo dobra książka. Trudny początek, bo komuś, kto nie zna Warszawy, łatwo się zgubić w tych wszystkich porównaniach wtedy do dziś (choć dla samych warszawiaków to mogą być ciekawe szczegóły). Duża część książki to jednak dzienniki i wspomnienia, które szczegółowo opisują, jak wyglądało życie w getcie, a te mocno oddziałują na wyobraźnię. Zdecydowanie warta przeczytania.

Bardzo dobra książka. Trudny początek, bo komuś, kto nie zna Warszawy, łatwo się zgubić w tych wszystkich porównaniach wtedy do dziś (choć dla samych warszawiaków to mogą być ciekawe szczegóły). Duża część książki to jednak dzienniki i wspomnienia, które szczegółowo opisują, jak wyglądało życie w getcie, a te mocno oddziałują na wyobraźnię. Zdecydowanie warta przeczytania.