Totalna historia II wojny światowej

Ostatnie 150 lat historii Węgier odpowiedzianych przez pryzmat tytułowych "ojczulków". Niezwykle cenna pozycja dla kogoś chcącego zrozumieć to, co się dziś dzieje na Węgrzech i tego genezę. Dużo nazwisk, terminów, momentami wzbudzać może pewną dezorientację (brakuje indeksu nazw własnych). Trochę irytują pojawiające się czasem odwołania autora do własnej twórczości. Szkoda, że trochę po macoszemu potraktowano tworzenie "drugich Węgier" za czasów Kadara, wpływ na społeczeństwo; za mało miejsca poświęcono społeczno-ekonomicznym skutkom tamtej epoki.

Książkę przeczytałem z niekłamaną przyjemnością. Dzięki Cezaremu Koryckiemu otrzymuje się niepowtarzalną możliwość spojrzenia na historię Polski z perspektywy historyków wywodzących się z krajów, których losy stykały się na przestrzeni wieków z losami Rzeczypospolitej. Po lekturze pozostaje zasadnicza refleksja, że w większości państw nie przywiązuje się tak dużej wagi do historii i nie przekłada się ona tak intensywnie na bieżącą politykę jak w Polsce. Z drugiej zaś strony, mniej lub bardziej widoczne jest prowadzenie pewnej polityki historycznej przez inne państwa i chęć do przekazywania innym swojego odczytania dziejów. Lektura wywiadów Koryckiego pokazuje trudność, czy wręcz niemożliwość pisania jednej wspólnej historii Europy. Bo to nie był, ani nie będzie jeden organizm polityczny, tylko szereg państw ze swoją historią, doświadczeniem i odmiennością spojrzenia.

6 sierpnia 1945 roku tuż po godzinie 8 rano. Jesteś w Hiroszimie, między jej mieszkańcami. Zaczyna się kolejny, wydawałoby się, zwykły dzień. Ten reportaż jest napisany w taki sposób, że czujesz się jak pełnoprawny uczestnik lub uczestniczka tych wszystkich wydarzeń, jakbyś był lub była między mieszkańcami miasta dokładnie w momencie, kiedy została na nie zrzucona bomba atomowa. Przerażające obrazy spisane w wyjątkowo dobry sposób. I ten stoicki do bólu sposób przyjmowania cierpienia przez Japończyków.

Przyglądając się rynkowi wydawniczemu, trudno nie zauważyć, że publikacji poświęconych dziejom Afryki jest u nas jak na lekarstwo. Jeśli już się pojawiają, zazwyczaj traktują temat pobieżnie lub patrzą na nie przez eurocentryczny pryzmat. Tymczasem dziedzictwo tego kontynentu jest niezwykle bogate i różnorodne, choć dla wielu ludzi wciąż pozostaje białą plamą. Zeinab Badawi podjęła ambitną próbę przełamania stereotypu „barbarzyńskiej” Afryki i moim zdaniem wyszła z tego obronną ręką. „Wszyscy ludzie pochodzą z Afryki, więc ta książka jest dla wszystkich”. Trudno o celniejsze podsumowanie. Autorka daje nam szansę na zmianę perspektywy i spojrzenie na losy kontynentu oczami jego mieszkańców. Razem z nią przemierzamy tysiące kilometrów, odkrywając cywilizacje i postacie, o których próżno szukać wzmianek w tradycyjnych podręcznikach. Jednym z największych plusów publikacji jest styl narracji. Badawi pisze przystępnie, dzięki czemu nawet złożone procesy dziejowe stają się zrozumiałe. Częste przywoływanie relacji tutejszej ludności oraz lokalnych tradycji ustnych sprawia, że opowieść staje się bardziej żywa. Książka stanowi solidne kompendium wiedzy w pigułce. Lekturę zaczynamy od świtu ludzkości, by następnie przejść przez potęgę starożytnego Egiptu, królestwa Kusz i Aksum, aż po bogate państwa Afryki Zachodniej i Południowej. Autorka kładzie duży nacisk na wpływ religii (szczególnie ekspansję islamu),problem niewolnictwa (analizując go od czasów starożytnych i omawiając próby jego zniesienia) i erę kolonializmu (ukazując, jak drastycznie ukształtowała ona współczesne oblicze regionu). Dziennikarka przywraca pamięć o kobietach, które wywierały ogromny wpływ na losy Afryki, a które dotąd były pomijane w większości opracowań. Całość wieńczy podsumowanie dziejów narodów afrykańskich oraz nakreślenie perspektyw na przyszłość. Co ciekawe, autorka patrzy w jutro z dużym optymizmem, przedstawiając nadchodzące lata swojego kontynentu w dość korzystnych barwach. Mimo wielu zalet, pozycja ta nie jest wolna od wad. Przede wszystkim należy pamiętać, że Zeinab Badawi nie jest zawodową historyczką. Momentami brakuje jej krytycznego podejścia do źródeł – książka jest raczej obszerną kompilacją informacji niż naukową analizą, co zmusza czytelnika do samodzielnego weryfikowania niektórych faktów. Drugim mankamentem jest konstrukcja tekstu, która momentami po prostu nudzi. Mnogość opisywanych ludów, regionów i relacji bywa przytłaczająca i trudna do przyswojenia. Odniosłem wrażenie, że publikacja zyskałaby na dynamice, gdyby została skrócona o połowę (jako zwięzłe streszczenie) lub rozbita na kilka tomów, co pozwoliłoby na głębszą analizę tysięcy lat historii. „Afrykańska historia Afryki” to nowoczesne i świeże dzieło. Choć widocznie napisane z myślą o zachodnim odbiorcy, opiera się niemal wyłącznie na źródłach afrykańskich, co nadaje mu unikalny charakter. Cieszę się, że ta książka trafiła na moją półkę – skutecznie poszerzyła moje horyzonty i zmieniła postrzeganie Czarnego Lądu. Mimo wspomnianych wcześniej mankamentów, uważam, że warto po tę pozycję sięgnąć. To idealna lektura dla każdego, kto chce postawić pierwszy krok na drodze do zrozumienia tego niezwykłego kontynentu. Plus stanowi również bogata bibliografia, która stanowi świetny punkt wyjścia do dalszych poszukiwań. Ocena końcowa: 6/10

Długo zajęło mi przebrnięcie przez tę cegłę, nie dlatego, że była nudna, ale dlatego, że mam ograniczoną zdolność do czytania o ludzkiej przemocy. To bardzo dobrze napisana i zrozumiała historia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, bez próby tuszowania którejkolwiek ze stron. Możemy tylko mieć nadzieję, że dzięki współczesnym mediom (internetowi, SoMe) okropne traktowanie Palestyńczyków zostanie ujawnione i w końcu Izrael ugnie się pod presją społeczną innych krajów. W to, że którykolwiek zbrodniarz wojenny z obu stron zostanie pociagnięty do odpowiedzialności niestety wątpię.

Na start zaznaczę, że po "Upadek Robespierre'a" warto sięgnąć, mając w miarę dobrze poukładane w głowie wydarzenia oraz bohaterów Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Ten temat nigdy nie leżał w zakresie moich zainteresowań, o rewolucji ostatnio czytałam w szkole, a było to dość dawno... I po kilkudziesięciu stronach książki Jonesa musiałam ją odłożyć na bok i zgłębić się najpierw w odmętach internetu, by wiedzieć, co i jak, no i nie gubić się w treści książki skupiającej się na jednym konkretnym dniu - przewrocie 9 thermidora (27.07.1794). Przyznam, że zabrakło mi tutaj takiego wprowadzenia historycznego, a także podsumowania wydarzeń z kolejnych lat. Nie to, że ten 9 thermidora jest zawieszony w próżni, bo Jones opowiada trochę o wcześniejszych wydarzeniach, ale po pierwsze skupia się tylko na tych, które mają związek z omawianymi tematami, a po drugie czyni to w sposób dość chaotyczny i niechronologiczny. "Upadek Robespierre'a" opowiada godzina po godzinie o tym dniu i jeśli np. o danej porze miały się rozpocząć protesty, to owszem, autor nagle zgłębiał ich przyczyny i wcześniejsze wydarzenia... by nagle przeskoczyć do innego miejsca 15 minut później i omawiać inny temat. Zatem to była dla mnie największa wada tej książki. Drugi, również spory minus, to nierównomierne przyciąganie zainteresowania czytelników. Pierwsza część "Upadku Robespierre'a", właściwie wszystkie wydarzenia prowadzące do jego aresztowania to głównie mocno przegadana polityka. Bardzo dużo nazwisk i miejsc, które osobie nieznającej francuskiego natychmiast zlewały się w jedno. Myślę, że spokojnie z 1/3 lektury po prostu przemęczyłam, licząc na to, że pojedyncze przebijające się ciekawostki są warte dalszej lektury. Na szczęście potem zaczęło się dziać bardzo dużo, a do tego Jones skupił się już na konkretnych postaciach, które łatwiej było zapamiętać. Nie wiedzieć kiedy zaczęło mi się "Upadek Robespierre'a" czytać coraz lepiej i faktycznie, historia nieudanego przewrotu okazała się dla mnie niezmiernie fascynująca. Zwłaszcza że faktycznie nie wiedziałam o nim nic poza tym, że był i jak skończył się dla samego Robespierre'a. Swoją drogą, "Nieprzekupnego" było w tej książce zaskakująco niewiele - głównie w tej pierwszej, politycznej części. W samym przewrocie jego rola była minimalna, a dopiero jego ścięcie następnego dnia przeszło do historii. Jest to lektura bardzo szczegółowa, choć napisana naprawdę dobrym językiem i w całkiem wciągający sposób - no i fajny miał Jones pomysł z tą godziną po godzinie, choć przydałoby się podsumowanie wcześniejszych i późniejszych wydarzeń. To, ile materiałów z epoki autor musiał przeczytać, by przedstawić upadek Robespierre'a tak, byśmy poznali wydarzenia oczami współczesnych, a nie z naszej perspektywy czasowej, też jest godne podziwu. Myślę, że naprawdę warto sięgnąć po tę lekturę, tylko koniecznie z już usystematyzowaną wiedzą o rewolucji.

Bardzo ciekawa książka opisująca fascynującą, ale też bardzo smutną historię polityczną II RP. Na pewno odbrązawia ten okres w polskiej historii, gdzie oczywiście wiele rzeczy się nam udało, ale chyba jeszcze więcej jednak zawaliliśmy, często na własne życzenie. Dla fanów historii obowiązkowa pozycja.

Czasem przeintelektualizowana. Autor porusza się po historii Kościoła ruchem szachowego skoczka, wybierając fragmenty dziejów chrześcijaństwa i przedstawiając myśli jedynie wybranych postaci (dlaczego właśnie tych?!),przez co "Boże władztwo" jest nieco chaotyczne. Niekiedy brak kontekstu, co sprawia, że poszczególne opowieści są zawieszone jakby w próżni, innym brakuje zakończenia, do niektórych aż prosiłoby się o wyjaśnienie. Tom Holland stara się także jak może omijać tematy kontrowersyjne. Choć oczywiście muszą się pojawić (inkwizycja, przemoc religijna, korupcja, chciwość, opór wobec postępu, walka o władzę itd.),to autor raczej pisze o nich ukradkiem, nie zgłębia się zbytnio. Ale... Pomimo tych wad, myślę że warto po "Boże władztwo. Jak chrześcijański przewrót zmienił oblicze świata" sięgnąć.

Historie jak to Polska składa się w ofierze na ołtarzu świata. Najciekawsze była historia Józefa Poniatowskiego, który zmarł (skacząc) przez Elsterę, a w wcześniej podążył z odsieczą na pomoc Napoleonowi. Centralnym punktem książki jest próba oswojenia tytułowego „nic”. Maciejewski stawia tezę, że większość naszych cierpień wynika z desperackiej ucieczki przed pustką i lęku przed byciem „nikim”. Autor sugeruje, że dopóki boimy się braku znaczenia, jesteśmy niewolnikami cudzych oczekiwań i społecznych ról.

Szczerze mówiąc, nigdy nie byłam pasjonatką historii jako takiej. Jednak ten reportaż wciągnął mnie niczym najlepsza powieść. Kraj za murem. Życie codzienne w NRD to reportaż autorstwa Katji Hoyer. Katja urodzona w NRD jest niemiecko-brytyjską historyczką i myślę, że to dzięki temu ten reportaż nabrał dodatkowej głębi. NRD zawsze kojarzyło się raczej negatywnie, w końcu związane z ZSRR. RFN był tym zachodnim, bardziej pożądanym. Autorka pokazuje jednak też inny obraz Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Nie zapomina oczywiście o faktach, jak zamknięcie granic, cenzura czy STASI. Jednak wspomina również o prawach kobiet czy opieka socjalna. Autorka bardzo rzeczowo i obiektywnie podeszła do tematu, niespełna 40 stron to same przypisy i bibliografia. To naprawdę kawał porządnej wręcz dziennikarsko-historycznej roboty i tę książkę może przeczytać każdy, nie tylko miłośnik historii. Zawsze doceniam zdjęcia w reportażach i tutaj bardzo mi się podobały. Dodatkowo wydrukowane na papierze do fotografii, w kolorze – no cudeńko. Jestem pod wrażeniem. Sam reportaż otworzył mi oczy i ukazał NRD nieco w innym świetle. Jasne, podróże za granicę nie były praktycznie możliwe, ale patrząc na to, co opisała autorka, ludziom nie żyło się aż tak źle, jak można było się spodziewać. Lubię reportaże, które poszerzają horyzonty, pokazują inne aspekty i jestem bardzo zadowolona z tej lektury.

Książka pozwala trochę lepiej zrozumieć, to co się aktualnie dzieje na Bliskim Wschodzie, skąd ta ogromna nienawiść, skutkująca tysiącami ofiar. Pokazująca jak starcie dwóch mocarstw w regionie oddalonym od nich o tysiące kilometrów ukształtowało sytuację polityczną i demograficzną w Palestynie, Syrii czy Libanie. Na pewno warto przeczytać, jeżeli ktoś chciałby zgłębić wiedze w tym temacie, zwłaszcza że jest napisana dość prostym językiem.

Osobom amatorsko interesującym się mediewistyką książka może wydać się ciekawa. Niestety korekta i redakcja wydawcy na niskim poziomie, wręcz niechlujna. Drugie wydanie, jeśli kiedykolwiek nastąpi, powinno ukazać się z wyeliminowanymi błędami edytorskimi i stylistycznymi. Niemniej, książkę przeczytałem z zainteresowaniem.

Takie może bryk w formie z tematu jaki sugeruje tytuł. Dość toporna w formie, połowa ginie gdzieś w tej nienazwanej umysłowej przeprzestrzeni zapomnienia. Suche fakty podane w podręcznikowy sposób, bez żadnego polotu. Przy takich walorach na plus że krótka.

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności !!! POLECAM !!!

Świetna, doskonale napisana książka, która rzuca nowe spojrzenie na skutki wędrówek ludów i podbijania świata. Zazwyczaj obcy przynosili ze sobą śmierć w postaci drobnoustrojów i zarazków, na które tubylcy nie byli odporni. Bywało jednak odwrotnie, czasem najeźdźcy padali jak muchy, gnębieni patogenami. Prym wiodła malaria i żółta febra, które w dalszym ciągu stanowią zagrożenie w wielu regionach świata. Niestety, nie jest to wyrównana walka, bo Europejczykom ostatecznie udawało się osiągnąć swoje cele i podbić ziemie, którymi byli zainteresowani. Dużo w tej książce przemocy, biedy, ale też poczucia, że silniejszy zazwyczaj zwycięża, bo ma ku temu odpowiednie zasoby. Książka warta przeczytania.

„Krótko mówiąc, jeden wyraz przewodzi i przyświeca naszym pracom badawczym: ”zrozumieć”. Marc Bloch Czy da się jednak pojąć niepojęte? Helmut Walser Smith, specjalizujący się w zagadnieniach antysemityzmu i nacjonalizmu, w opracowaniu „Kręgi przemocy” poddał szczegółowej analizie sprawę morderstwa młodego mężczyzny, jakie miało miejsce w 1900 roku w niemieckich wówczas Chojnicach (Konitz w Prusach Zachodnich). Wydarzenie to wywołało ogromną falę antysemickich wystąpień i agresji wobec żydowskich mieszkańców miasteczka, obwinianych o dokonanie rytualnego mordu. Autor rekonstruuje szczegółowo wypadki, opierając się na źródłach je dokumentujących, cytując fragmenty zeznań, zamieszczając zdjęcia i mapki. Pokazuje całą drogę od plotki zasianej w umysłach ludzi przecież inteligentnych, jak dziennikarze czy śledczy, do przemocy, agresji na skalę tak dużą, że odbiła się wyraźnym echem. Do pogromu nie doszło zapewne tylko dlatego, że nie było państwowej aprobaty dla tego rodzaju wystąpień, a ze stolicy przysłano batalion wojska dla zapewnienia spokoju i bezpieczeństwa. Trzeba przyznać, że nie jest to lektura, jaką chcielibyśmy czytać na co dzień, jest jednak konieczna dla uświadomienia sobie zagrożenia, efektu domina, jaki łatwo uzyskać, jeśli ziarno pomówienia rzuci się na odpowiednio wcześniej przygotowane podłoże i będzie się je obficie podlewało jadem. Widać jak na dłoni manipulacje partii i środowisk politycznych (tutaj akurat antysemickich),które postanowiły wykroić przy nadarzającej się okazji kawałek tortu dla siebie i podbić własną popularność, idąc za ciosem i podżegając do zamieszek, podkręcając poziom lęku i wzburzenia w społeczności chrześcijańskiej miasta. W tym miejscu wspomniano także o innych antysemickich nagonkach, niekoniecznie mających miejsce akurat w Niemczech, jak choćby o francuskiej głośnej sprawie Dreyfusa czy też o rytualnym zabójstwie w czeskim mieście Polna. Później wystarczyło już dorzucać stale drewna do rozpalonego ogniska, by padające z niego iskry mogły stać się zarzewiem kolejnych pożarów. Antysemicka prasa doskonale tę szansę wykorzystała, czerpiąc z tworzącej się, coraz barwniejszej miejskiej legendy, z opowieści rozpowszechnianych przez mieszkańców Konitz, do których dokładano coraz to nowe szczegóły. Jak czytamy: „to właśnie ludność miasteczka dostarczyła głównych składników tej historii”. Autor nie ogranicza się do samej relacji z Konitz, umieszcza ją na szerokim społeczno-politycznym tle końca XIX wieku, wskazując na też znaczenie innych konfliktów, jak wojny burskiej, powstania bokserów w Chinach czy też morskiej rywalizacji Wielkiej Brytanii i Niemiec. Wszystkie one przedstawiane są jako napaść „obcych” na niemieckich patriotów, zewnętrzne zagrożenie jedności. Czy to napięta atmosfera, naciski, chęć zaistnienia w społeczności, prywatna niechęć popychają ludzi do zeznawania nieprawdy, być może i oni sami stopniowo zaczynają wierzyć we własne kłamstwa, i w ten sposób stają się one faktami? Wiele tutaj zagadek czysto psychologicznych, nad którymi autor się pochyla. Skąd w ogóle pomysł rytualnego mordu, by zdobyć chrześcijańską krew, od kiedy pokutuje takie niedorzeczne przekonanie – tutaj autor przedstawia pasjonujący rys historyczny, sięgający wieku… XII! Osoby duchownej, walijskiego, wykształconego zakonnika, Tomasza z Monmouth, hagiografa. Później niosła już tę opowieść ludowa historia przez całe millenium, jedynie ubarwiając ją i wzbogacając w przerażające szczegóły. Mamy niebywałą okazję dzięki lekturze „Kręgów przemocy” podążyć jej śladem, coraz bardziej zdumieni ludzką naiwnością, zrozumiałą może w czasach średniowiecznego zabobonu, tyleset lat później po prostu nieprawdopodobną. Magiczne właściwości chrześcijańskiej krwi niezbędnej do żydowskich obrzędów, profanacja hostii – za takimi bezpodstawnymi oskarżeniami idą tortury, pogromy, zamieszki i rozlewająca się wokoło nienawiść, antysemicka pogarda. Niby znamy to wszystko z historii i literatury, jednak skomasowane na 260 stronach poraża. Jest to opracowanie historyczne, rzetelne i poparte źródłami, statystykami, wykorzystujące dostępną wiedzę i metodologię, przytaczające liczne wypowiedzi oraz fragmenty innych monografii na ten temat. Śledzimy wydarzenia w napięciu, niczym niepośledni kryminał, jednocześnie są one dla nas tajemnicze i tak szalone, że pragniemy za autorem zbadać jeszcze inne tropy, przyłożyć do tych wydarzeń teorie psychologiczne i socjologiczne. Sięgamy przy tym w głąb historii, do czasów Inkwizycji, edyktów wypędzających Żydów z terenów, które zamieszkiwali od pokoleń, do pogromów i zamieszek, które po chwilowych okresach spokoju, znowu wzbierały, chętnie podsycane przez rozmaite gremia, mające w tym własny interes lub po prostu lubiące mącić i skłócać społeczeństwo. Konkretne, opisane szczegółowo historie odsłaniają rozmaite, często po prostu osobiste motywacje, skrywane pod płaszczykiem troski o dobro wspólne. „Kręgów przemocy” nie sposób zapomnieć, ale też i trzeba o nich pamiętać, a także przemyśleć poważnie interesującą interpretację przedstawioną przez autora. Powie nam ona wiele o mechanizmach manipulacji, konfabulacjach przeradzających się w prawdę oraz niebezpieczeństwach niesionych przez stereotypy i plotki. Za egzemplarz książki dziękuję: https://sztukater.pl/

Historia lubi się powtarzać. Jak się czyta o tych powstających i obracających się w proch cywilizacjach, w różnych częściach świata, w różnym czasie, to wyraźnie widać wzór, co jako ludzie mamy zakodowane w naszym dna. Wnikliwe opracowanie, mnóstwo konkretnych informacji podanych w przystępny sposób. Bardzo interesująca historia i analiza cywilizacji Wysp Wielkanocnych, Azteków i Inków. Ciekawe gdzie bylibyśmy teraz, gdyby nie ludzkie uwielbienie dla przemocy i dążenie do autodestrukcji.

Bardzo interesujące, nowatorskie, nieco obrazoburcze podejście do początków naszej historii. Pozostaje mi jednak pewien niedosyt. Wiele rzeczy zostało potraktowanych tylko powierzchownie. Autor obala mit o plemieniu Polan i innych plemion z tych ziem, ale nie proponuje nic w zamian. Przytacza i opisuje tekst Dagome iudex, ale w żaden sposób nie odnosi się do teorii, że to było inne imię Mieszka. Piszę o monetach z imieniem Bolesława umieszczonym wspak, ale w ogóle tego nie wyjaśnia. Itp. Na koniec poważny błąd typograficzny wydawcy. Jak można w takiej książce, historycznej rozdzielać akapity pustą linią, jak to się robi praktycznie tylko w mailach??? To było coś absurdalnego.

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

Autorka popełniła feministyczny manifest. Włożyła przysłowiowy kij w mrowisko. Książka dotyczy kobiet wymazanych ze stron historii. Przemierza przez świat w kręgu ważnych dat oddając głos płci żeńskiej. Obala stereotypy krążące od wieków na temat kobiet pogrzebanych "żywcem". Analizuje ich wysiłek i odwagę w przełamaniu ograniczających je barier. To biografie kobiet wygumkowanych, wykreślonych ze stron historii, rozprawa z dysporoporcjami płciowymi i narzuconymi normami. Autorka swą narracją przywróciła życie kobietom ważnym i bystrym. I pamięć o wkładzie jakie wniosły do polityki czy nauki. Ukazuje niesprawiedliwość, dysproporcje nawet w obliczu zniesienia praw, które cementowały nierówność. Pisze o obłudzie i fałszu i nie stosowaniu się do głoszonych prawd przez znanych i podziwianych. Takie książki są mi niezmiernie bliskie. Ukazują siłę kobiet żyjących w niesprzyjających warunkach. Pokazują całą historię świata, a nie tylko budowaną przez patriarchalną połowiczną część męską. Padają tu ważne pytania, o prawdziwe miejsce kobiet w świecie. Jej sporym atutem są ciekawe zdjęcia-choć przez chwilę mogłam towarzyszyć kobietom w niesprawiedliwe, nierówno zbudowanym świecie. Przepełnionym rolami, przemocą, przekłamaniami, pomijaniem, odbieraniem niezależności i sprawczości ze względu na płeć. Polecam! Dla osób, które chcą poznać dwie, a nie jedną stronę tego samego medalu. Ta książka to espresso dla wyobraźni- mała, a stawia na nogi!