Sięgałam po tę książkę z pewną dozą nieufności. Hype na "Fourth Wing" był ogromny (i nadal jest!),więc bałam się, że książka nie spełni moich oczekiwań. Spoiler alert! Miałam rację i nie miałam jednocześnie. Nie była tak dobra, jak opisywał ją bookstagram, ale też nie była tak zła, jak się obawiałam.

Jeśli chodzi o wady, to postacie były często stereotypowe, a ich rozwój ograniczony. Romantyczny wątek również wydawał się odrobinę schematyczny. Ale! Świetnie bawiłam się przy lekturze. Są smoki, walka, intrygi, zwroty akcji – wszystko, czego potrzebuję w dobrym fantasy. Więź Violet ze smokami jest niesamowita, a ich przekomarzania były jednymi z moich ulubionych momentów. Tairn jest chyba moją ulubioną postacią w całej książce. Więź Vi z Xadenem też była interesująca, a wiele wątków z ich udziałem, które początkowo wydawały się niejasne, nabrały sensu po przeczytaniu "Iron Flame".

To, co naprawdę warto docenić w tej książce, to świetne użycie feminatywów w polskim tłumaczeniu, a także dużą reprezentację osób queer i osób z niepełnosprawnościami. Dla mnie to bardzo wartościowy aspekt, nawet jeśli książka ma głównie dostarczać rozrywkę. Choć fabuła ma swoje problemy, to przynajmniej nie dotyczą one wykluczenia społecznego, z którym często spotykamy się w rzeczywistości.

Polecam tę książkę jako świetną odskocznię od rzeczywistości. Mimo że opowiada o szkole wojskowej, wojna, w której biorą udział smoczy jeźdźcy, jest na tyle fantastyczna i odrealniona, że czytając bawiłam się przy tym cudownie.

Sięgałam po tę książkę z pewną dozą nieufności. Hype na "Fourth Wing" był ogromny (i nadal jest!),więc bałam się, że książka nie spełni moich oczekiwań. Spoiler alert! Miałam rację i nie miałam jednocześnie. Nie była tak dobra, jak opisywał ją bookstagram, ale też nie była tak zła, jak się obawiałam.

Jeśli chodzi o wady, to postacie były często stereotypowe, a ich rozwój...

Wow, ta książka była niesamowita! Opis dobrze oddaje moje uczucia - drugiego takiego miejsca ze świecą szukać. Dark academy, egzorcyści, demony, walki i poczucie humoru, które uwielbiam - dawka ironii i sarkazmu.

Leaf Young to zwykła dziewczyna z Nowego Jorku, która pewnego dnia trafia do pubu pełnego demonów. Okazuje się, że jest tam coś więcej niż tylko złe duchy. Gdy rano budzi się w zupełnie obcym miejscu, odkrywa, że w jej wnętrzu mieszka demon o imieniu Lore, któremu udało się uniknąć całkowitego opętania.

Falco, bezwzględny egzorcysta, nie wierzy w historię Leaf, ale w końcu decyduje się ją wyszkolić. Leaf trafia do Akademii Black Bird, gdzie inne osoby widzą w niej zagrożenie. Ale to dopiero początek...

Odrobinę bałam się, że książka będzie za długa, ale wciągnęłam się tak szybko, że te 500 stron minęło mi zbyt szybko - nie chciałam rozstawać się jeszcze z Lore, Falco, Zero, Crainem i Leaf.

Lore i Falco to moi ulubieńcy. Jeden sztywny i formalny, drugi sarkastyczny i zabawowy. Zżyłam się z nimi i nie mogę już się doczekać kolejnej części.

Odrobinę za to irytowała mnie Leaf, bo zbyt często uciekała, bała się i była utrapieniem dla innych, ale później zdałam sobie sprawę, że to jest takie realne! Normalna osoba pewnie też by tak zareagowała, więc nie powinniśmy oczekiwać, że nagle stanie się odważna.

Podsumowując polecam z całego serducha. Czytając czeka Was świetna zabawa :)

Wow, ta książka była niesamowita! Opis dobrze oddaje moje uczucia - drugiego takiego miejsca ze świecą szukać. Dark academy, egzorcyści, demony, walki i poczucie humoru, które uwielbiam - dawka ironii i sarkazmu.

Leaf Young to zwykła dziewczyna z Nowego Jorku, która pewnego dnia trafia do pubu pełnego demonów. Okazuje się, że jest tam coś więcej niż tylko złe duchy. Gdy...

"Fourth Wing" było dobre, ale to "Iron Flame" mnie naprawdę zachwyciło! Uważam, że kontynuacja jest znacznie lepsza - bohaterowie są bardziej dojrzali, akcja jest dynamiczna, a nowi bohaterowie wprowadzają nowe emocje, które można pokochać lub znienawidzić. Pierwsza połowa książki była świetnie napisana, wciągająca i naprawdę przyjemna do czytania.

W pewnym momencie fabuła nabrała tempa, a emocje zaczęły dominować. To wtedy chciałam więcej i więcej. Czytałam w każdej wolnej chwili, zarówno w dzień, jak i w nocy. Strony przelatywały, a ja nie mogłam zdecydować, czy chcę już poznać zakończenie, czy nie chcę rozstawać się z bohaterami.

Kiedy dotarłam do końca, moje serce pękło dwa razy. Zakończenie było niewiarygodne i trudne do zrozumienia. Nie mogę sobie wyobrazić, ile będziemy musieli czekać, aby poznać dalsze losy bohaterów.

Relacja Violet z Tairnem i Andarną była w tej części świetnie pokazana. Widać, że ufają sobie bezgranicznie, a Andarna jako "kapryśny nastolatek" rozbrajała mnie :)

Co do wad, relacja Vi i Xadena w pierwszej części była przyjemniejsza, ale przecież życie nie zawsze jest słodkie, prawda? Na pewno nie w Basgiathcie lub na wojnie.

Polecam!!

"Fourth Wing" było dobre, ale to "Iron Flame" mnie naprawdę zachwyciło! Uważam, że kontynuacja jest znacznie lepsza - bohaterowie są bardziej dojrzali, akcja jest dynamiczna, a nowi bohaterowie wprowadzają nowe emocje, które można pokochać lub znienawidzić. Pierwsza połowa książki była świetnie napisana, wciągająca i naprawdę przyjemna do czytania.

W pewnym momencie fabuła...

Sięgałam po tę książkę z pewną dozą nieufności. Hype na "Fourth Wing" był ogromny (i nadal jest!), więc bałam się, że książka nie spełni moich oczekiwań. Spoiler alert! Miałam rację i nie miałam jednocześnie. Nie była tak dobra, jak opisywał ją bookstagram, ale też nie była tak zła, jak się obawiałam.

Jeśli chodzi o wady, to postacie były często stereotypowe, a ich rozwój ograniczony. Romantyczny wątek również wydawał się odrobinę schematyczny. Ale! Świetnie bawiłam się przy lekturze. Są smoki, walka, intrygi, zwroty akcji – wszystko, czego potrzebuję w dobrym fantasy. Więź Violet ze smokami jest niesamowita, a ich przekomarzania były jednymi z moich ulubionych momentów. Tairn jest chyba moją ulubioną postacią w całej książce. Więź Vi z Xadenem też była interesująca, a wiele wątków z ich udziałem, które początkowo wydawały się niejasne, nabrały sensu po przeczytaniu "Iron Flame".

To, co naprawdę warto docenić w tej książce, to świetne użycie feminatywów w polskim tłumaczeniu, a także dużą reprezentację osób queer i osób z niepełnosprawnościami. Dla mnie to bardzo wartościowy aspekt, nawet jeśli książka ma głównie dostarczać rozrywkę. Choć fabuła ma swoje problemy, to przynajmniej nie dotyczą one wykluczenia społecznego, z którym często spotykamy się w rzeczywistości.

Polecam tę książkę jako świetną odskocznię od rzeczywistości. Mimo że opowiada o szkole wojskowej, wojna, w której biorą udział smoczy jeźdźcy, jest na tyle fantastyczna i odrealniona, że czytając bawiłam się przy tym cudownie.

Sięgałam po tę książkę z pewną dozą nieufności. Hype na "Fourth Wing" był ogromny (i nadal jest!), więc bałam się, że książka nie spełni moich oczekiwań. Spoiler alert! Miałam rację i nie miałam jednocześnie. Nie była tak dobra, jak opisywał ją bookstagram, ale też nie była tak zła, jak się obawiałam.

Jeśli chodzi o wady, to postacie były często stereotypowe, a ich rozwój...

"For sure not you" to książka, która wciąga od pierwszych stron, pozostawiając czytelnika z mnóstwem emocji i przemyśleń o ludzkiej naturze i wewnętrznych bólach, które często skrywamy. Autorka świetnie prowadzi nas przez historię Natalie i Blaise'a, dwójki bohaterów, którzy choć na pierwszy rzut oka są różni, mają zaskakująco wiele wspólnego.

Natalie Forbes wydaje się idealną uczennicą i przewodniczącą szkoły, ale w rzeczywistości ukrywa traumę związaną z przemocą domową i presją ze strony rodziny. Jej historia pokazuje, jak łatwo jest założyć maskę i udawać, że wszystko jest w porządku. Blaise Daniels z kolei to typowy buntownik, ale pod twardą skorupą skrywa głębokie uczucia i troski. Jego postać przypomina, że nawet twardziele mogą mieć delikatne wnętrze.

Co wyróżnia tę książkę, to fakt, że autorka nie boi się poruszać trudnych tematów jak przemoc domowa, depresja czy samoakceptacja. Weronika Ancerowicz pokazuje, jak bohaterowie radzą sobie z emocjonalnymi i psychicznymi wyzwaniami, a ich relacja staje się miejscem, gdzie znajdują wsparcie i zrozumienie.

Pomimo niektórych błędów i niedociągnięć styl pisania autorki porusza i sprawia, że czujemy się, jakbyśmy byli obecni w każdej scenie. "For sure not you" to poruszająca i inspirująca książka, która zostaje w pamięci na długo, skłaniając do refleksji nad własnym życiem i relacjami z innymi.

"For sure not you" to książka, która wciąga od pierwszych stron, pozostawiając czytelnika z mnóstwem emocji i przemyśleń o ludzkiej naturze i wewnętrznych bólach, które często skrywamy. Autorka świetnie prowadzi nas przez historię Natalie i Blaise'a, dwójki bohaterów, którzy choć na pierwszy rzut oka są różni, mają zaskakująco wiele wspólnego.

Natalie Forbes wydaje się...

Delia dostaje wiadomość od nieznanego numeru z potwierdzeniem spotkania. Nie dziwi jej to jednak, gdyż jej brat, z którym jest umówiona, często zmienia numery telefonu. Nie spodziewa się, że za tym nieznanym numerem może stać ktoś inny - Zach Hastings.
Pomimo że ta dwójka jedynie ze sobą SMS-uje z czasem stają się dla siebie coraz bliżsi - są dla siebie pierwszą osobą, z którą się witają i ostatnią, której mówią dobranoc.

Przyznam, że nie raz nie dwa parskałam śmiechem przy lekturze. Teksty obojga są równie flirciarskie co zabawne. Właśnie za to polubiłam bohaterów, za ich poczucie humoru.
Zach wydaje się być chłopakiem idealnie w moim guście - inteligentny nerd z poczuciem humoru i urokiem osobistym. Dodatkowo kupuje kózkę dla Delii! Ideał :D

Historia jest lekka, przyjemna, łatwa w odbiorze, a przez to, że sporą część tekstu jest wymiana SMS-owa, to czyta się błyskawicznie.

Dawno tak dobrze nie bawiłam się przy żadnej pozycji. Idealna książka na zastój czytelniczy, który czasem dopada każdego czytelnika.
Nie mogę doczekać się kolejnych części, po które z pewnością sięgnę.

Delia dostaje wiadomość od nieznanego numeru z potwierdzeniem spotkania. Nie dziwi jej to jednak, gdyż jej brat, z którym jest umówiona, często zmienia numery telefonu. Nie spodziewa się, że za tym nieznanym numerem może stać ktoś inny - Zach Hastings.
Pomimo że ta dwójka jedynie ze sobą SMS-uje z czasem stają się dla siebie coraz bliżsi - są dla siebie pierwszą osobą, z...

Sięgałam po "Spółkę antymagiczną..." z myślą, że to typowa fantastyka dla dzieci, ale się myliłam. Bardzo pozytywnie się zaskoczyłam nie tylko fabułą, ale również wykreowanymi bohaterami, opowiedzianą historią, która nie była dziecinna - zaginięcie Forsetiego rozpoczęło szereg przygód, ujawniło wiele tajemnic, które nie chciały być wyciągnięte na światło dzienne.

Jesteśmy świadkami trudnych relacji braterskich, żalu, gniewu i w konsekwencji rzuconej klątwy pod wpływem silnych emocji. Bracia i mały chłopiec muszą zrozumieć swoje błędy, ale przede wszystkim wybaczyć z głębi serca, co jest piekielnie trudne.

Świetnie bawiłam się z Alfaenem, Dalkinsem, Czarusiem, Navenem i Wilburgiem.
Na pochwałę zasługują również przepiękne ilustracje, które nadają niesamowity klimat całej powieści.

Sięgałam po "Spółkę antymagiczną..." z myślą, że to typowa fantastyka dla dzieci, ale się myliłam. Bardzo pozytywnie się zaskoczyłam nie tylko fabułą, ale również wykreowanymi bohaterami, opowiedzianą historią, która nie była dziecinna - zaginięcie Forsetiego rozpoczęło szereg przygód, ujawniło wiele tajemnic, które nie chciały być wyciągnięte na światło dzienne.

Jesteśmy...

Austin jet dwudziestolatkiem, który mieszka z nadopiekuńczą matką i babcią, która jest jej przeciwieństwem. Nie wychodzi zbyt często z domu, nie doświadcza w swoim życiu wielu rzeczy przez swoją niepełnosprawność. Chłopak jest niewidomy. Jego największą pasją jest gra na fortepianie, a jego marzeniem szkoła muzyczna.
Pewnego dnia poznaje Tima, chłopca o pięknej barwie głosy i słodkim zapachu. Z czasem zostają przyjaciółmi, a Tim stara się pokazać Austinowi życie, którego dotąd nie znał.

Powieść jest spokojna, wręcz komfortowa. Nie znajdziemy tu pędzących akcji i bardzo mi się to podoba. Początkowo nie przypadło mi do gustu to, jak autorka wykreowała swoich bohaterów, niektóre zachowania czy dialogi były dziecinne, ale pierwsze wrażenie zostało zastąpione drugim, po którym wchłonęłam książkę nie mogąc się oderwać :)

Jest to historia o strachu i walce o swoje marzenia. Austin przez swoją niepełnosprawność miał do pokonania więcej przeszkód, ale determinacja pozwoliła mu nie tylko marzyć, ale działać!

Austin jet dwudziestolatkiem, który mieszka z nadopiekuńczą matką i babcią, która jest jej przeciwieństwem. Nie wychodzi zbyt często z domu, nie doświadcza w swoim życiu wielu rzeczy przez swoją niepełnosprawność. Chłopak jest niewidomy. Jego największą pasją jest gra na fortepianie, a jego marzeniem szkoła muzyczna.
Pewnego dnia poznaje Tima, chłopca o pięknej barwie...

Paulina ma wszystko, co chciała, pracę, w której czuje misję, partnera, dom i dwie kreski na teście ciążowym. Pojawia się ogromna radość, później poród i 10 punktów w skali Apgar. Jednak coś jest nie tak, Ona to czuje. Mijają miesiące, ale dziecko nie rozwija się tak jak rówieśnicy. Zaczynają się badania, wizyty u specjalistów i diagnoza, która dla matki staje się również wyrokiem. Dziecko jest chore. Partner, który miał być wsparciem, ulatnia się a system, zamiast pomóc, rozkłada ręce. Zostaje sama. Później są tylko wizyty u specjalistów, rehabilitacje i wzrok dezaprobaty. Pojawia się niewyspanie, zmęczenie ciągłą walką dzień i noc, ale nie można się poddać, bo kocha swoje dziecko najbardziej na świecie. Jednak brak wsparcia, zmęczenie, frustracja i samotność daje się we znaki, bo czy On nie może się uspokoić, chociaż na chwilę? Gdzie leży jej granica wytrzymałości?

Confessio to opowieść o dwóch matkach niepełnosprawnych dzieci, dwóch samotnych i zmęczonych kobietach. Podczas gdy jedna przeżywa stratę swojego dziecka, druga chce jak najszybciej złapać sprawcę. Musi również złapać swoje lęki i troski, choć bardzo tego nie chce.
Ta historia łamie serce, pokazuje, jak wiele musi znieść kobieta i do jakiego poświęcenia jest zdolna.

Właśnie takie debiuty uwielbiam czytać i takich wyczekuję...

*Współpraca reklamowa*

Paulina ma wszystko, co chciała, pracę, w której czuje misję, partnera, dom i dwie kreski na teście ciążowym. Pojawia się ogromna radość, później poród i 10 punktów w skali Apgar. Jednak coś jest nie tak, Ona to czuje. Mijają miesiące, ale dziecko nie rozwija się tak jak rówieśnicy. Zaczynają się badania, wizyty u specjalistów i diagnoza, która dla matki staje się również...

"Poznałam nadzieję. Nadzieję, że może ktoś lub coś przypomni mi, jak to było, zanim tamten zaułek odebrał mi coś, czego już nigdy nie odzyskam. Dawną mnie".

"It's only business" to książka, po którą sięgnęłam całkiem przypadkowo. Miałam ochotę na coś lekkiego z zaaranżowanym małżeństwem i była to pierwsza pozycja na Legimi, która zwróciła moją uwagę. Zaczęłam czytać i przepadłam.
Nie jest to typowy romans — na próżno szukać tu opisów jakichkolwiek zbliżeń — a jednak wciąga od pierwszych stron.

Rose Chandler jest delikatną i nieśmiałą dziewczyną, która została brutalnie skrzywdzona przez nieznajomego mężczyznę, a także rodziców, którzy nakazali jej milczeć dla swoich własnych korzyści. Pewnego dnia dowiaduje się od nich, że postanowili wydać ją za mąż za syna bankiera, który uwolni ich od długu i pozwoli zatrzymać biznes, który tak bardzo kochali. Nietrudno się domyślić, że takie zaaranżowane małżeństwo nie tyle, co jej nie cieszy, a wręcz przeraża. Jej przyszły narzeczony James Warner również nie jest tym faktem ucieszony, ale postanawia zrobić to dla dobra firmy. Niespodziewanie między młodymi rodzi się przyjaźń i zaufanie. Czy z czasem może zrodzić się między nimi prawdziwe uczucie?

Historia Rose nie należy do tych łatwych i lekkich. Dziewczyna została skrzywdzona w okrutny sposób, a na domiar złego została pozostawiona w swojej rozpaczy i poczuciu winy zupełnie sama. James stał się dla niej z czasem opoką i podporą, o którą go nie podejrzewała.

Autorka miała świetny pomysł na książkę i konsekwentnie się go trzymała. Bardzo dobrze przedstawiła uczucia osoby z PTSD, która dodatkowo nie ma w nikim oparcia i sama musi radzić sobie z bólem egzystencji po tak traumatycznych wydarzeniach. Świetnie wykreowała bohaterów i widać, że doskonale wie, jak tworzyć historie pełne emocji.
Mimo pewnych drobnych niedoskonałości książka ta stanowi obiecujący debiut i z niecierpliwością czekam na kolejne dzieła autorki :)

"Poznałam nadzieję. Nadzieję, że może ktoś lub coś przypomni mi, jak to było, zanim tamten zaułek odebrał mi coś, czego już nigdy nie odzyskam. Dawną mnie".

"It's only business" to książka, po którą sięgnęłam całkiem przypadkowo. Miałam ochotę na coś lekkiego z zaaranżowanym małżeństwem i była to pierwsza pozycja na Legimi, która zwróciła moją uwagę. Zaczęłam czytać i...

Sinner jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Cordelii Frost, a książka jest cieniutka, więc przeczytanie jej zajęło mi jedno popołudnie.

Rai Aristiow i Kostya Azarow urodzili się z mafijnych rodzinach. Rai jest córką jednego z najgroźniejszych rosyjskich mafiozów, Kostya natomiast to gangster, dla którego nie ma nazbyt trudnego lub skomplikowanego zlecenia. Znają się od wczesnego dzieciństwa, a chłopak już wtedy darzył dziewczynę uczuciem, zupełnie jakby w jego oczach byli już sobie przeznaczeni. Rai mimo tlącego się uczucia nie chciała życia z gangsterem i miała nadzieję na ucieczkę z brutalnego życia mafijnego.
Azarow jednak robi wszystko, by dziewczyna należała tylko do niego, a jej odmowa staje się dla niego jedynie wyzwaniem do pokonania. Im bardziej Rai się dystansuje, tym bardziej Kostya pragnie ją zdobyć.

Sinner to bardzo krótka i niewymagająca od czytelnika skupienia książka. Początkowy chaos na szczęście nie zniechęcił mnie do dalszego czytania i z czasem wgryzłam się w nią na tyle, by ciężko było się oderwać od niej.
Relacja bohaterów przypominała zabawę w kotka i myszkę, rozterki Rai odrobinę naiwne i czasem dla mnie nie zrozumiałe, ale wybaczam jej ze względu na stan błogosławiony :) Przyznam, że polubiłam ją w przeciwieństwie do Kostyi.
Pomimo pewnej szablonowości i oklepania to całkiem dobrze spędziłam czas z tą lekturą.

Sinner jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Cordelii Frost, a książka jest cieniutka, więc przeczytanie jej zajęło mi jedno popołudnie.

Rai Aristiow i Kostya Azarow urodzili się z mafijnych rodzinach. Rai jest córką jednego z najgroźniejszych rosyjskich mafiozów, Kostya natomiast to gangster, dla którego nie ma nazbyt trudnego lub skomplikowanego zlecenia. Znają...

Heinrich Vogel jest człowiekiem zniszczonym. Ogromne piętno wywarło na nim więzienie, ale także współwięzień, którego miał nadzieję nigdy więcej nie spotkać na swojej drodze.
Gdy Heinrich myśli, że złe przeżycia ma już za sobą, okazuje się, że przeszłość postanawia się o niego upomnieć i spróbować zniszczyć po raz drugi. Jego ojciec ginie w zamachu samolotowym a sekretarka ojca, zostaje znaleziona martwa przy jego łodzi. Mimo że nie chciał mieć z nim nic wspólnego, niespodziewanie jednak musi podążyć jego śladem, by odkryć prawdę.

Autor stopniowo wprowadza napięcie, co angażuje czytelnika do zgadywania i przewidywania zdarzeń. Traumy sprzed lat potrafią zostawić ogromne blizny w umyśle tak, że ciężko później uwierzyć w dobro i bezinteresowność.
Intryga jest genialna w swojej prostocie, jednak o tym dowiadujemy się dopiero pod koniec. Podobało mi się, jak został wykreowany główny bohater, uzasadnienie jego zachowań, logika i wpływ, jaki wywarło na nim więzienie.
Mniej do gustu przypadła mi komisarz Iwona Banach, a wątek miłosny moim zdaniem zbyteczny — wolałabym zobaczyć przyjaźń damsko-męską.

Podsumowując, jest to dobrze napisany kryminał, który trzymał w napięciu i właściwie sam się czytał.

Z czystym sumieniem mogę polecić i na pewno zapoznam się z innymi dziełami autora.

Heinrich Vogel jest człowiekiem zniszczonym. Ogromne piętno wywarło na nim więzienie, ale także współwięzień, którego miał nadzieję nigdy więcej nie spotkać na swojej drodze.
Gdy Heinrich myśli, że złe przeżycia ma już za sobą, okazuje się, że przeszłość postanawia się o niego upomnieć i spróbować zniszczyć po raz drugi. Jego ojciec ginie w zamachu samolotowym a sekretarka...

Rógszpona jest płatną zabójczynią, 65-letnią płatną zabójczynią, która coraz częściej myśli o przejściu na emeryturę, po 50 latach "pracy". Starsza Pani nie myśli o końcu kariery, ale z każdym nowym zleceniem zauważa postępy swego starzenia się. Pomimo swojej niesamowitej sprawności fizycznej widzi, że może to być już niewystarczające dla tej branży.
Przełomowe staje się zlecenie, w którym ulega wypadkowi. Ranna trafia na doktora Kanga, młodego lekarza, który opatruje jej rany i nie zadaje zbędnych pytań, które na pewno byłyby zasadne. Doktor Kang wychowuje samotnie 6-letnia córeczkę i zdaje się wiedzieć, że nie zawsze warto pytać.
Do agencji zostaje przyjęty Osiłek, który za wszelką cenę chce dopiec Rógszponie i wtyka nos w nie swoje sprawy, czego kobieta nie potrafi zrozumieć.

Jak to z koreańską literaturą bywa, jest to bardzo refleksyjna powieść. Nie jest to kryminał, a bardziej literatura piękna ukazująca w ponadczasowy sposób proces starzenia się - to jak zauważamy, że nasze ciało, refleks i umysł nie działają jak kiedyś. Powieść ukazuje również, że każdy człowiek mimo wszystko potrzebuje bliskości i zaopiekowania się drugą osobą.

Uważam, że ta powieść jest bardzo mądrze napisana, ukazując prawdy w sposób zarówno smutny, jak i żartobliwy. Autor umiejętnie porusza ważne kwestie życiowe, prezentując je w lekki i przystępny sposób.

Rógszpona jest płatną zabójczynią, 65-letnią płatną zabójczynią, która coraz częściej myśli o przejściu na emeryturę, po 50 latach "pracy". Starsza Pani nie myśli o końcu kariery, ale z każdym nowym zleceniem zauważa postępy swego starzenia się. Pomimo swojej niesamowitej sprawności fizycznej widzi, że może to być już niewystarczające dla tej branży.
Przełomowe...

Inkarnator to trzecia część cyklu o Honoriuszu Mondzie.
W Krakowie dochodzi do serii bardzo brutalnych morderstw na młodych kobietach. Ktoś naśladuje mordercę sprzed lat - Kubę Rozpruwacza, jednego z najokrutniejszych przestępców w Europie. Teraz tajemniczy naśladowca chce by jego zbrodnie były równie spektakularne, tak aby cała Polska o nich mówiła.

Zbrodnie są opisywane w bardzo dobry sposób, śledztwo jest dosyć zagmatwane, ale nadaje mu to autentyczności.
Prawie do samego końca pozostajemy w niewiedzy kim jest sprawca, co było miłym zaskoczeniem.
Samo zakończenie odrobine mnie rozczarowuje, spodziewałam się czegoś bardziej efektownego, ale w życiu rozwiązania również nie zawsze są widowiskowe.

Podobały mi się bardzo wstawki z dzieciństwa Monda i liczę, że zostaną one pociągnięte w kolejnych częściach serii, a zagadkowa śmierć, którą odkrywamy na końcu będzie miała swój ciąg dalszy.
Sam Mond jest osobliwą postacią, która sposobem bycia oraz wnikliwością i bystrością przypomina mi Sherlocka Holmesa, a jako, że lubię tego detektywa to powieść zyskała w moich oczach :)
Zimno kalkulujący Mond oraz roztrzepotana i kolorowa Allegra tworzą zaskakująco dobry duet.

Bardzo miło spędziłam czas z tą pozycją i gorąco polecam przeczytać, gdyż prawa do ekranizacji pierwszej części zostały sprzedane :)

instagram.com/chaptercat

Inkarnator to trzecia część cyklu o Honoriuszu Mondzie.
W Krakowie dochodzi do serii bardzo brutalnych morderstw na młodych kobietach. Ktoś naśladuje mordercę sprzed lat - Kubę Rozpruwacza, jednego z najokrutniejszych przestępców w Europie. Teraz tajemniczy naśladowca chce by jego zbrodnie były równie spektakularne, tak aby cała Polska o nich mówiła.

Zbrodnie są opisywane...

"Kobieta w fioletowej spódnicy" to przykład literatury japońskiej gdzie historia wydaje się bardzo minimalistyczna i subtelna. Opowiada o obsesji i zazdrości.

Główną bohaterką a zarazem narratorką jest kobieta, która sama siebie nazywa "kobietą w żółtym kardiganie", to bardzo cicha, wyalienowana wręcz osoba, która obsesyjnie śledzi intrygującą ją lekko zdziwaczałą lecz tajemniczą "kobietę w fioletowej spódnicy". Początkowa fascynacja zmienia się w stalking coraz bardziej niezrównoważonej osoby.

Książka jest ciekawą i intrygującą pozycją. Nic w tej historii nie jest powiedziane wprost. Wydaje się, że to prosta opowieść - jeden wątek, główna bohaterka i obserwująca ją narratorką. Jednak to pozory. Wchodząc coraz głębiej w zawiły świat relacji bohaterów można dostrzec mnóstwo emocji, pragnień i trafnych obserwacji. Fałszywa troska, chęć przyjaźni, dobroć i zakłamanie nie jest widoczne od razu. Wraz z kolejnymi stronami, kolejnymi sytuacjami udaje się dostrzec to zakłamanie i fałsz, który finalnie zatruwa wszystko dobro, które miało szansę się wybić.
Powieść jest skomplikowana i na pewno nie dla wszystkich, jednak świetnie pokazuje, że negatywne emocje mogą dojść do głosu nawet w tak pozornie spokojnej akcji. Polecam

"Kobieta w fioletowej spódnicy" to przykład literatury japońskiej gdzie historia wydaje się bardzo minimalistyczna i subtelna. Opowiada o obsesji i zazdrości.

Główną bohaterką a zarazem narratorką jest kobieta, która sama siebie nazywa "kobietą w żółtym kardiganie", to bardzo cicha, wyalienowana wręcz osoba, która obsesyjnie śledzi intrygującą ją lekko zdziwaczałą lecz...

Do tej pory raczej unikałam reportaży, jednak od samego wydania "Z nienawiści do kobiet" Justyny Kopińskiej intrygował mnie ten reportaż do tego stopnia, że w końcu się na niego zdecydowałam. Mam jednak niedosyt.
Miałam wrażenie, że to skrót całego tekstu, jedynie fragment opowieści. Spodziewałam się również reportaży stricte o kobietach, tytuł w tym przypadku jest zdecydowanie mylący.
Nie zrozumcie mnie źle, dobrze się to czytało, szybko, opisane historie były bardzo ciekawe i poruszające, jednak nie tego się spodziewałam. Nie były ze sobą w żaden sposób powiązane, prócz tego, że działy się w Polsce.
To co muszę przyznać, to że autorka ma świetną wnikliwość i pewność siebie, którą widać w sposobie jaki pisze. Pomimo minusów polecam zapoznać się z pozycją.

Do tej pory raczej unikałam reportaży, jednak od samego wydania "Z nienawiści do kobiet" Justyny Kopińskiej intrygował mnie ten reportaż do tego stopnia, że w końcu się na niego zdecydowałam. Mam jednak niedosyt.
Miałam wrażenie, że to skrót całego tekstu, jedynie fragment opowieści. Spodziewałam się również reportaży stricte o kobietach, tytuł w tym przypadku jest...

Alicja Sambor jest chirurgiem. Przed wojną, a później również w jej trakcie pracowała wraz z mężem w Warszawskim szpitalu. Po jego śmierci z rąk gestapo Alicja zabiera swoją córkę Klarę i uciekają do Nowogrodu. Niestety na drodze spotykają ciężko rannego Niemca, który wpadł w zasadzkę partyzantów i pomimo instynktu, który każe jej uciekać serce lekarza nie pozwala jej na to. Ratuje rannego nazistę czym zyskuje nienawiść lokalnej społeczności. Alicja jednak pokazuje, że nie powinno być podziałów jeśli chodzi o ratowanie życia i niesie pomoc po obu stronach wojny.

Jest to świetny debiut autorki, która potrafiła napisać przejmującą i trudną powieść. Od pierwszych rozdziałów chwyta za serce i niesie ze sobą skrajne emocje - łzy i smutek, ale również uśmiech i nadzieję.
Lektura ukazuje bezwzględność nazistów ich okrucieństwo i bestialstwo, a także śmierć, która czyha tuż za rogiem. Alicja natomiast jest ucieleśnieniem siły, samozaparcia i trwania w podjętych przez nią decyzjach. Autorka pięknie prezentuje również miłość w pełnym spektrum poświęcenia i cierpienia jakiego wymagała od bohaterów.

„Lekarka nazistów” dołącza do moich ulubionych powieści obyczajowych i chętnie przeczytam kolejne powieści autorki.

Alicja Sambor jest chirurgiem. Przed wojną, a później również w jej trakcie pracowała wraz z mężem w Warszawskim szpitalu. Po jego śmierci z rąk gestapo Alicja zabiera swoją córkę Klarę i uciekają do Nowogrodu. Niestety na drodze spotykają ciężko rannego Niemca, który wpadł w zasadzkę partyzantów i pomimo instynktu, który każe jej uciekać serce lekarza nie pozwala jej na...

Przeczytałam "Nasz pierwszy raz" dość dawno temu jednak nie mogłam zebrać się do napisania recenzji tej książki i nie dlatego, że miałam aż tyle przemyśleń a wręcz odwrotnie.

Autor poruszył kilka ważnych wątków, takich jak dbanie o zdrowie psychiczne, śmierć, żałobę, depresję i odrzucenie. Nie czytałam pierwszej części ale nie odczułam jej nieznajomości jakoś mocno.
Przez pierwszą połowę książki bardzo dobrze mi się czytało, Marcel Moss ma na prawdę lekkie pióro co mi się spodobało. Polubiłam obu chłopców jednak zmieniło się to trochę po opowiedzeniu swojej historii przez Kevina. Okazał się zupełnie inna osobą, obsesyjnie zakochaną i zdesperowaną, co dało mi do myślenia jak silne przeżycia mogą wpływać na zachowanie człowieka.
Nie spodobało mi się też zakończenie napisane trochę jakby w pośpiechu.
To co było fajne, to okazja Sebastiana do pożegnania się z ukochanym w swojej głowie i uporządkowania myśli i uczuć co sprawiło, że mógł pójść ze swoim życiem dalej.

Styl autora jednak bardziej mi się podoba w jego kryminalnych powieściach, które bardzo lubię, aczkolwiek tu nie będę się do niczego przyczepiać.

Za egzemplarz jestem wdzięczna @wydawnictwofilia

Przeczytałam "Nasz pierwszy raz" dość dawno temu jednak nie mogłam zebrać się do napisania recenzji tej książki i nie dlatego, że miałam aż tyle przemyśleń a wręcz odwrotnie.

Autor poruszył kilka ważnych wątków, takich jak dbanie o zdrowie psychiczne, śmierć, żałobę, depresję i odrzucenie. Nie czytałam pierwszej części ale nie odczułam jej nieznajomości jakoś mocno.
Przez...

"Gra" Sary Antczak wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Poznajemy losy 6 obcych sobie ludzi, którzy zostają poddani najcięższej próbie. Próbie przetrwania.
Książka zaczyna się dość enigmatycznie. Dziennikarka lokalna Wiktoria chcąc pomóc swojej przyjaciółce w odnalezieniu zaginionej siostry za jej plecami bierze udział w grze, w której rok wcześniej wzięła udział zaginiona. Oprócz niej stawia się do gry jeszcze 5 osób i jak się okazuje, każda z nich ma coś na swoim sumieniu. Gra polega nie tylko na odnalezieniu tzw. Partyzantów ale również na utrzymaniu swoich sekretów.

Książka niesamowicie mnie wciągnęła. Czytałam ją z ogromną ciekawością a dzięki narracji całej 6 mogłam ich poznać dużo dokładniej. Każda postać jest świetnie wykreowana tak, że w każdej podjętej przez nich decyzji czuć piętno tragicznych wydarzeń z przeszłości.
Do samego końca czytało się z przyjemnością aczkolwiek zakończenie pozostawiło mi niedosyt. Początkowo rozwiązanie zagadki wydało mi się banalne i wręcz niewiarygodne jednak ostatnie strony pozostawiły mnie z pytaniami, na które nie poznam już odpowiedzi (chyba, że autorka napisze ciąg dalszy 😛). Polecam

"Gra" Sary Antczak wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Poznajemy losy 6 obcych sobie ludzi, którzy zostają poddani najcięższej próbie. Próbie przetrwania.
Książka zaczyna się dość enigmatycznie. Dziennikarka lokalna Wiktoria chcąc pomóc swojej przyjaciółce w odnalezieniu zaginionej siostry za jej plecami bierze udział w grze, w której rok wcześniej wzięła udział...

Sięgacie po literaturę wojenna?
Ostatnio dzięki @wydawnictwofilia coraz bardziej się w nią wciągam 🙂

Dziś chciałabym Wam przestawić serię opowiadań "Rozdzieliła nas wojna". To zbiór 7 historii miłosnych wychodzących spod pióra polskich autorów, które ukazują najcięższą próbę jaką jest wojna.
Nie każda historia kończy się happy endem, ale takie właśnie jest życie i taka jest miłość.
Pokochałam opowiadania od Joanny Jax i Barbary Wysoczańskiej. Były to bardzo smutne, poruszające i nostalgiczne opowieści ukazujące cierpienie ale też nadzieję w dotkniętej wojną rzeczywistości.

Jestem zachwycona i szczerze polecam przeczytać 💜

Sięgacie po literaturę wojenna?
Ostatnio dzięki @wydawnictwofilia coraz bardziej się w nią wciągam 🙂

Dziś chciałabym Wam przestawić serię opowiadań "Rozdzieliła nas wojna". To zbiór 7 historii miłosnych wychodzących spod pióra polskich autorów, które ukazują najcięższą próbę jaką jest wojna.
Nie każda historia kończy się happy endem, ale takie właśnie jest życie i taka...