Profil użytkownika: karpatkadobra

Anime, animu, animavi, animatum – o tak, ,,zajechało” łaciną, a to dlatego, że ostatnio ,,manganimeholizm” przybrał u mnie na sile. Ogarniam tyle tytułów do czytania czy oglądnięcia, na ile rzeczywiście mogę sobie pozwolić. Wiele z nich mam na na liście ,,must watch or read ASAP”, a stety bądź nie jakąś część z nich posiadam (i nie jest to powód do biadolenia i wstydzenia się tego rodzaju ,,błędu” fana) na swego rodzaju (anty)liście, którą nazwałem ,,kupką wstydu”, a inaczej to określając: chodzi o zestawienie tych tytułów czy to anime, czy mang, na które przez ostatnie 2 lata nie starczyło mi czasu bądź o których zapomniałem, że aż tak bardzo chcę je doświadczyć. I na obu listach ,,wisi” trochę tych produkcji (komiks bądź seria anime, rzadziej także film) do ,,ogarnięcia na wczoraj”, i oby zaświeciło nie jedno a z fazylion gwandylionów takich światełek, które dadzą mi nadzieję na zmianę takiej dziwnej fanowskiej sytuacji z ,,bolączką czytanio-oglądaniową”.

I co ciekawe niedawno ,,czytnięte” i to z uwagą, której się nie spodziewałem, że akurat mi się ona udzieli przy doświadczaniu tego dzieła to wielkie duchem i pasją twórczą, choć nie aż tak doskonałe jak można by tego oczekiwać po zapoznawaniu się najpierw z wersją anime tego Uniwersum, zostało u mnie... mangowe dzieło w opcji pierwszego tomu swojej rzeczywistości, wymiaru i marki, którą reprezentuje, możliwe, że coś dzięki niemu się w moim mniemaniu na lepsze zmieni. Jednakże najpierw zacząłem, jak uwzględniam to w niniejszym materiale służącym jako recenzjo-opinia do mangi omawianego Świata, przygodę z tak dziwaczną Strukturą/Rzeczywistością od jej adaptacji, od sezonu 1-ego! I tak, 8 z kilkudziesięciu łącznie epizodów oryginalnie brzmiącego serialu japońskiej animacji, That Time I Got Reincarnated as a Slime, co polski dystrybutor i wydawca jego ,,mangowej” wersji tłumaczy ,,Odrodzony jako galareta”, już za mną. Może to zabrzmieć naprawdę dziwnie, ale sam ten tytuł w stosunku do swojego komiksowego archetypu stanowi swego rodzaju ,,rekomendację” przez wielkie R wobec swej pierwotnej mangi właśnie. I dzięki pierwszemu tomowi ,,Odrodzonego jako Galareta” jeszcze bardziej powinienem zmienić swój stosunek do tak eksperymentalnego swoim zamysłem fabularnym, również konceptem ,,amebowatego” samoświadomego bytu, w którego praktycznie niezniszczalnym ciele znalazł się po śmierci główny bohater całej serii odcinków czy rozdziałów mangi. Oglądanie pierwszego sezonu ,,,Odrodzonego…” napędza moje geekowskie pragnienie na zabranie się za lekturę kolejnych i jeszcze kolejnych potem tomów mangi z cyklu, jednakże czytanie tego komiksu i ,,wsłuchanie się”, co i jak on do mnie przemawia, sprawia, że jeszcze bardziej zaufałem sezonom 2 i 3, które w oglądaniu w tak ,,zdrowo pokićkanym” Wymiarze rozrywki niedługo zapewne będę doświadczał.

That Time I Got Reincarnated as a Slime – powiedzieć w ogóle o tym fikcyjnym, ale jakże szerokim i bogatym wątkowo i fabularnie Świecie, że jest to tak samo w mandze, co anime oryginalną historią, to tak jakby nic nie powiedzieć. Cały świat naszej tytułowej ,,galaretki” to taki miks różnych gatunków, m.in. gatunku sensacji, dramatu, fantasy RPG, fantasy-przygodowo-baśniowego, przy czym Uniwersum reprezentuje gatunek zwany ,,Isekai”. Sama ,,kreska" w wersji anime przygód naszego świetnie kreowanego wizualnie i charakterologicznie ,,Slime’a” pasuje najbardziej do tego, co i jak opowiada sam serial. Jednakże patrząc na to z innej perspektywy: jakby tak spojrzeć na dany odcinek czy kadry tej ptofukcji, na styl i technikę animacji, także na jej reżyserie, to ogólnie, obraz sam z siebie nie jest aż tak dobry, jakby na ,,hip hip hura realizowany. Przynajmniej ,,w okolicy” postaci Slime’a, scen z jego udziałem, licznych zbliżeń czy oddaleń – grafika przyjmuje o wiele bardziej ,,miękko-ostre" wartości, z ,,pociągiem do nostalgii”. Szata graficzna pasuje więc tylko i wyłącznie do tego, co serial ma przekazywać, opowiadać, co sobą niesie.

Pierwsze 8 odcinków ,,Odrodzonego jako galareta”, rzecz jasna piszę tu o opcji japońskiej animacji, cóż, dało mi mocno ,,po jajach!": nie spodziewałem się tak mnóstwa ,,contentu", tak sporej ilości kreowanej przestrzeni, rozbudowywanej cegła po cegle rzeczywistości, która na dodatek jest domem dla gatunku, który sobą prezentuje, dla tak zwanego założenia ,,Isekai”. I żeby nie było: równie mocno nie spodziewałem się tak specyficznej, mojej prywatnej, reakcji na to, ,,co mi tu tak dobrego się zobaczyło” w tychże początkowych epizodach ,,Slime’a”. A to dopiero początek – przede mną dziesiątki odcinków do oglądnięcia; a z czytania komiksów z tego Uniwersum: mnóstwo tomów do analizy i recenzowania. Mało tego, po watchingowej lekturze tego ,,animu”, zostałem ,,zauroczony” i ustrzelony jakimś pociskiem z dziwnym nektarem na łusce, który jak mnie tak dotknął mam tylko ochotę na kontakt z tym Światem: z jego uroczą i bardzo oryginalną na tle innych ,,isekaiowców”, które powstały w popkulturze na przestrzeni kilku-kilkunastu lat. I chyba nic tak naprawdę w tym względzie już mi nie potrzeba - teraz tylko czekać a potem oglądać kolejne i kolejne odcinki ,,Odrodzonego…”, a ,,jeszcze potem"... zabierać się za mangowe tomy i konfrontować: czy oba źródła treści Świata są tak samo dobre, czy któreś ,,zjada” któreś, i na ten przykład manga okazuje się po prostu lepsza od swojej adaptacji.

,,Odrodzony jako galareta", albo ,,That Time I Got Reincarnated as a Slime" – w życiu się nie spodziewałem, że poza swoją animacją, w mandze będzie to tak nietuzinkowe, zagadkowe, zabawne, niezalewające nas półprawdami, szczere i indywidualne Uniwersum. Zresztą nie wiem jak jeszcze inaczej mógłbym opisać i ocenić tak mocno ,,pozytywnie poryte” na swój sposób ,,to mangowe coś”, które w kwestii doświadczenia motywów Isekai w japońskiej popkulturze, cóż, wywarło na mnie z kwadrylion-fazylionów o wiele większe wrażenie od tego, co w tej geekowskiej sprawie zrobiło czytanie i oglądanie pierwszych rozdziałów i odcinków legendarnego isekaiowca, ,,Overlord”. Pilotowe rozdanie komiksu o sympatycznym i ,,rozgadanym” Slimie, tak samo odcinki anime: 1-3, już na starcie w odniesieniu do całości tego Wymiaru rozrywki (bo nie oszukujmy się... dopiero zaczynam przygodę i naukę specyfiki ,,isekai” i miksu gatunkowego tego galaretowatego Świata) kupiło mnie totalnie, ba!, zrobiło dobry humor i nastawienie na dalsze realizowanie się pasjowo z ,,Odrodzonym…”. A co do samej historii, jej budowy, ,,grafiki”, samego wkładu artystów: Mitz Vah, Taiki Kawakami, czy Fuse’a w wyłonienie tego a nie innego contentu w takiej a nie innej formie na ,,mangowe światło dzienne”, którego to przeżywamy świadectwo (bo takie to jest mocne i twórcze! Że nie jest zwykłym czytaniem, ale przeżywaniem świadectwa) w tomie 1 mangi, mogę śmiało napisać: jest oryginalnie, mocno ,,zaczepiście", i do tego stopnia, że sama transformacja MC do ,,innego wymiaru/Struktury", z postaci świadomości/duszy ludzkiej do... galaretowatego gluta, co w pilocie komiksu (oraz anime!) wizualnie ukazano baaaardzo pomysłowo – już na wstępie naszej znajomości z takim Uniwersum potrafi oszołomić totalnie! Ba kupić humor i dzień ostatecznie! Bo rzadko coś takiego w tych Innych Światach w Isekai, jak ta właśnie produkcja/manga dostaje się tak gustownie ,,opakowanego” na tacy, dla głodnego contentu ,,Isekai” geeka. Nie ma takiej opcji. Nie da się przejść obojętnie obok takiego ,,wirtuala” jak ten. Teraz sam ten gatunek/motyw w fantastyczno-naukowej odsłonie popkultury będzie kusił mnie jeszcze bardziej niż dotychczas, a inne ,,isekaiowce” będą stały jeszcze bardziej dla mnie otworem.

Ta opowieść o Slimie, to ,,mangowy” absolut. Fizycznie w kwestii tomu no.1: jest skromnie – zwykła okładka, i gdzieś tam na jej tle ,,glut” z bohaterką obok. No ale w tej normalności kryje się cała magia: to wnętrze które to opisywałem wyżej. Za pilot mangi w polskim wydaniu odpowiada niezrównane J. P. Fantastica; mamy do dyspozycji około 240 stron solidnie drukowanych i oprawionych, z historią o wiele dynamiczniej się realizującą niż analogicznie kreowało to anime z Uniwersum. Koniec jest tak płynny jak początek; podejrzewam że historia z finiszu kolejnego tomu na 3-ci będzie przechodzić tak samo płynnie jak w tym przypadku: z tomu 1-ego na drugi. Czyżbym dostał na tacy coś, co jest odpowiednikiem Studia Ghibli dla tworów Isekai? No właśnie… To w końcu, jak… jak to młodzieży ostatnio zwykła mówić w ramach swoich nietuzinkowych reakcji: ,,pykło tu wszyćko... czy nie?.

No, raczej pykło, i to co najmniej ,,bardzo pykło!”. Stosując inną łopatologię w używaniu określeń do reakcji na coś niespodziewanie dla nas wyjątkowego, podkreślę inaczej moje wrażenia z lektury tomu 1 ,,Odrodzonego…”: ,,Ale urwał... Ale to jest dobre!". Tym bardziej cała manga smakuje po tysiąckroć lepiej, gdy taki fan jak Ja dowiaduje się, że w czerwcu w polskich kinach pojawi się ,,kinówka” z tego Uniwersum. Cóż, osobiście nie oglądnąłem mini-teaserka do zapowiadanego filmu z cyklu - tak luknąłem tylko około połowy zawartości, żeby sobie za bardzo nie spolerować, bo nie dość że jestem w trakcie oglądania sezonu 1-ego ,,OJG", to właśnie, co widać po niniejszej recenzjo-opinii tej mangi, jestem po lekturze bardzo owocnego, ale miejscami zbyt memicznego komiksu, który otwierał Świat mangi z perspektywy realiów ,,Odrodzonego jako galareta”! Tak, zapewne do premiery filmu w Polsce zdążę nadrobić całe 3 sezony ,,animu" plus… co najmniej 3 lub 4 tomy: mangę, którą zamierzam kupować i wczytywać się z pasją i klasą fana!

Anime, animu, animavi, animatum – o tak, ,,zajechało” łaciną, a to dlatego, że ostatnio ,,manganimeholizm” przybrał u mnie na sile. Ogarniam tyle tytułów do czytania czy oglądnięcia, na ile rzeczywiście mogę sobie pozwolić. Wiele z nich mam na na liście ,,must watch or read ASAP”, a stety ...

Rozwiń

Zwiń

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao Miyazakiego - jeśli ktoś z Was śledzi kreskówki czy bajkowe pełnometrażówki produkowane przeszło 30 lat temu na pewno pochwycił pewne aspekty kreślenia grafik tamtego okresu - spełnia oczekiwania, wręcz wychodzi poza ich obręb, nadając animowanym przygodom Nausicii tę specyfikę w barwie, linii i konturach, wypełnieniach: coś bardzo znaczącego i kunsztownego.

"Ghibli" to już Studio legenda. Tworzenie animacji z motywem pro-ekologicznym, i wydźwiękiem dramatyczno-emocjonalnym w tej naturze, to specjalność wytwórni. Życie w zgodzie z naturą, jako motyw fabularny dzieł Hayao Miyazakiego, przejawia się w każdej z jego animacji - przynajmniej w Kanonie tych najbardziej znanych i poważanych. Możliwe, że jego animacje zyskują przez to bardziej baśniowo-familijny rozdźwięk, odbiór, poważanie. Czymś takim jest, właśnie "Nausicaa z Doliny Wiatru" sprzed ponad 40 lat; mówiąc łopatologicznie, jest to opowieść do obejrzenia raz na ileś lat, i to w gronie rodzinnym, w odpowiedniej atmosferze, w cieple relacji, przy kominku, kawce i dobrym pierniku do tego.

Nie dość że ,,Nausica... " jest pierwszym filmem z dorobku Miyazakiego (ale tak naprawdę nie pierwszym w historii działalności Studia Ghibli, z którego słynie ,,Pan M”), to z mojej opinii wyrasta do rangi jednego z najlepszych od tego artysty. A dlaczego? Łopatologia stosowana, moje doświadczenie z animacją i czysta szczerość geeka każą mi odpowiedzieć: kapitalna miękka i plastyczna, ale i bogata ,,kreska". Pro-ekologiczna wymowa? No a czemu by nie! Ale co istotne: w tej wymowie znalazło się trochę emocji, dramatycznej narracji, no i coś z potężnego zewu przygód. No a jakże, dobra moja, dobra nasza, to nader piękny tytuł, którego pierwsze ,,oglądnięcie” w odpowiednim klimacie i w towarzystwie zaliczyłem przeszło 3 lata temu. Nie ukrywam więc: szykuje się chyba drugi seans z mojej strony; serducho i topka dla ,,Nausicii” wciąż biją, wciąż stare dobre Ghibli do mnie przemawia, no i o to chodzi!

Nie inaczej, Studio Ghibli i Miyazaki mają ten swój styl i sposób na tworzenie zapadających w pamięć animacji. Ta zgodna z naturą, proekologiczna, sentymentalna wymowa produkcji z tego Uniwersum, faktycznie, może wydawać się, że ,,gdzieś ja już to widziałem, kruci, tylko gdzie?", że Hayao Miyazaki i jego ekipa mają tendencję do robienia swoich produkcji pod określony ,,klucz", pod określony ,,wydźwięk" i odbiór dzieła. Ale to jest jednak Ghibli; to Studio ma to coś, tą oryginalność, tą zjawiskowość w każdy możliwy do ujęcia sposób, że jak widzisz kadr z jakiejkolwiek animacji ich ręki, wiesz że to... jest autorstwa artystów tej marki, tego cholernie dobrego Studia. Bez bicia się przyznam, w czystej szczerości: produkcje tej marki mają ten nostalgiczny, ciepły wydźwięk ,,powrotu człowieka z wielkich miast do natury!", tą koegzystencję człowieka jako gatunku w sposób pierwotnie mu przeznaczony, czyli tak, jak mówi to matka natura. I w ten właśnie sposób tego rodzaju ,,rozkminy” fana zaprowadziły mnie do sięgnięcia po lekturę (czego nie wiedziałem, że istnieje w ogóle komiks, który dla ,,Nauscii…” w wersji filmu był pierwowzorem) tego Uniwersum w wersji mangi. I żeby było jeszcze dziwniej: autorem i artystą opracowującym tom 1, który to niniejszym omawiam i recenzuję jest sam wielki Hayao Miyazaki. I czy może być jeszcze piękniej: akurat tego rodzaju komiks kupiony, przeczytany i omawiany, i to przed drugim już seansem jego adaptacji?! No raczej nie: geekowska kraina mlekiem i miodem płynąca, skąpana w szczerym złocie i w ogóle samym oddaniu autora do swojej wizji i do tego, co chce przekazać fanom. Subiektywnie to ujmując: miałem szczęście, że natrafiłem na tak oryginalną, tak nietypową mangę jak ów pilot z serii komiksowej o ,,Nausice…”.

W ,,stworzeniach lasu i natury", w tej swojej ,,pro-ekologii” i intymnej relacji istoty ludzkiej z ekosystem Ziemi, które tak śmiało i odważnie zaprezentował nam Hayao Miyazaki, zarówno w filmie o Nausice jak i mandze, od której chyba wszystko co z Ghiblii jest związane się zaczęło… sądzę, może nie aż tak wyraźnie, bo zależy to od intymnego, osobistego odbioru wydźwięku filmowej wersji tworu i jego mangi, przebija się obraz każdego z nas, każdego z tych ,,maluczkich i pysznych" ludków, korporacyjnych szczurów, bezdusznych humanoidów, pędzących ku posiadaniu więcej i więcej w tej współczesnej konsumpcyjnej Cywilizacji, i to pędzących na złamanie karku, jakby ,,każdy miał się zesrać, i każdemu było wszystkiego mało!". Z drugiej strony w samym obrazie natury, cóż, nasz Mistrz wtłoczył też trochę kontrastu, ukazując to jak powinna wyglądać jej zrównoważona strona, na zasadzie zdrowej relacji natury: jej symbiozy z człowiekiem.

Mówi się, że "Księżniczka Mononoke" z 1997 roku to największe dzieło z całego dorobku artystycznego pana Miyazakiego, jednak… po przeczytaniu tej nietypowo zbudowanej (co jest delikatnie z mojej prywatnej perspektywy na minus – opasła objętość tej mangi zaburza odpowiedni odbiór całości) narracji graficznej Pana M, doszedłem do nieco innego wniosku: to ,,Twór przez wielkie T”, jakim jest ,,Nausica z Dolony Wiatru” w dwóch formach medium stanowi to największe coś tego artysty, to jego ,,wręcz wyśnione” Opus Magnum. I żadne, podkreślam, żadne słowa nie opiszą tego, jak wspaniały, baśniowy, wręcz tą baśnią eksplodujący, jawi się nam świat wykreowany w tomie pierwszym ,,Nausici”. Mimo iż jest to klasyczny przykład czarno-biało-szarawej treści komiksowej dla mangi, to czapki z głów dla twórcy za to: jak ta przestrzeń, ten Świat, ta Natura – jak wszystko to jest ekspresyjne i romantyczne, jak pięknie nakreślone samą szatą rysunkową. A w tej naturze ,,pióra i ołówka maestro Studia Ghibli" cudownie odnajdują się główne postacie mangi: księżniczka i pozostałe sylwetki, co między innymi sprzyja tematyce ,,proekologicznej" i tego rodzaju wydźwiękowi swych prac, które Miyazaki zaczął od tego momentu (wraz ze swoim Studiem i innym twórcami/kreatorami Światów Studia), przez kolejne 40 lat, przy czym on wciąż to robi i robi!, tworzyć. Nausicaä z Doliny Wiatru" jest ponadczasowym, poruszającym pełnometrażowym anime, ale taka też jest startująca z tomem pierwszym manga – przynajmniej tak to wygląda przy tych około 130 stronach, skromnie nakreślonych fizycznie, ale w sposób w miarę dobrze zorganizowanych i przez ,,Pana M” wykorzystanych. Znalazło się tu wszystko to co powinno się znaleźć w kwestii przekazu/wizji mangaki: w rodzaju ,,konieczności współodczuwania z naturą, którą, gdy my ludzie nic nie zrobimy… prędko możemy utracić”. Wartościowe treści, wartościowe anime oraz sama manga. Osobiście jestem zdania, że warto pamiętać takie tytuły, takie komiksy jak ten i taki film… na całe swoje życie.

Jak widać, Ghibli i Miyazaki są niezwykli. Opowiadają się sami; ta firma, ten wybitny człowiek mają dar, który wykorzystywany jest kapitalnie przez ponad 40 lat. Czy mógłbym wymienić choć troszku z wad owej recenzowanej mangi? No bo przecież – o czym lekko napomknąłem wyżej – ta historia, a zwłaszcza to wydanie i jego fizyczność, cóż, mają swoje ,,ujmy” dla wartości i przekazu ,,Nausicii…” . Ghbili i Hayao są specyficzni – i chyba przez tą jakby bardziej kwadratową, podręcznikową, klockowatą budowę komiksu ,,Pan M” chciał przekazać jak bardzo jest wyjątkowy, jak ceni sobie autentyczność i oryginalność. Po prostu jest to ktoś kto uwielbia przekraczać progi własny granic, ale i czerpać z tworów popkultury, jak w dziele o Nausice, gdzie mamy nawiązania do Władcy Pierścieni, Gwiezdnych Wojen i innych Uniwersów. Z mojej perspektywy chyba dobrze się stało, że urodziłem się w tym a tym roku, w tym a tym okresie, że dzięki temu tak a nie inaczej mogę spojrzeć na to, co daje nam Ghibli czy mangi Miyazakiego i późniejsze ich adaptacje.

,,Nausica z Doliny Wiatru” równa się baśń i ponadczasowość, równa się pociąg do przeszłości, do bajecznej nostalgii. Nausica jako manga jest nawet magiczna, ba!, nawet (podsumowując to co nieco nakreśliłem wcześniej) jako fizyczne wydanie… mimo swych ,,objętościowych” wad. To przykład niezwykłej płodności artystycznej Miyazakiego, co jak sami wiemy przekłada się na to, co spotkało nas przez 40 lat pracy Ghibli, dla nas przez multum chwil tej przygody i doświadczania dzieł marki. Damn it! A sam rysunek jest kreślony nietypowo kolorystycznie, co jeszcze bardziej utożsamia nas z nostalgią do natury, z perspektywy wizji artysty. Posłowie i omówienie częściowo mangi, ale głównie samego filmu na końcu wydania, także ta mapka Uniwersum Nausici – również jest to kapitalnie przemyślany element fizyczny, bez względu na to, czy to mangaka dodawał tą mapkę czy nie. I tak, tom 1 daje czytającemu takiego potężnego sierpowego, i to łopatą przez łeb, poprawiając dodatkowo potężnym obuchem, żeby ktoś kto z tym obcuje mógł się otrząsnąć z tego jakie to było dobre. No, a było!

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao ...

Rozwiń

Zwiń

W dobie tegoż to całego dziwnego mechanizmu ,,wypluwania" rok w rok nowych ,,sajfajów futorologicznych, z elementami np. transcendencji, transhumanizmu" i temu podobnych wśród całej popkulturowej zdobyczy myśli ludzkiej, bo mimo wszystko trochę tego od 2010-2015 roku się ,,naprodukowało", wyszukanie takiego czegoś, co w medium komiksu czy serialu będzie reprezentowało nieco inny gatunek, np. surową baśniową fantasy, i co dodatkowo kupiło by nasze gusta zupełnie, jest zadaniem z pokroju tych o wydźwięku ,,syzyfowej pracy”. Jednak jak już się coś takiego wyszuka, co pochłonie nas ,,totalistycznie”, to okaże się istotną dla naszego geekowskiego serducha perełką, czymś o sporym, istotnym dla każdego z nas czytelników wydźwięku, także podstawą do głębokiej refleksji również dla każdego z nas... z osobna. I to wydźwięku, który musiałby zestawić taką pozycję/twór z czymś co nie będzie tylko ,,rozrywkowym bytem do niedzielnego obiadku”, a czymś o całe rzędy wielkości ważniejszym, wpływającym na nasze głębokie Ja w sposób nie do przecenienia.

I nie bez powodu wracam myślami, do nie tylko swoich, jak napisałem powyżej we wstępie do pewnego komiksowego ,,baśniowo-magicznego fantasy” dzieła, które niniejszym recenzuję, korzeni gatunku sajfajów futurologicznych etc., ale przede wszystkim do swego rodzaju istotnych dla poszerzenia moich ,,pasjowych” horyzontów i doświadczeń w popkulturze treści z rodzaju głębokiej, dokładnej i surowej, o oryginalnej mitologii fantasy. Bo tak jak w przypadku dobrego thrillera czy kryminały ,,dobra fantastyka nie jest zła”! Lektury, czy to komiksowe, czy filmowe lub serialowe w tejże specyfice fantasy doświadczam przeważnie jako uzupełnienie hobbystycznego doświadczenia i jego coraz większego i większego poszerzenia, oraz jako ,,odreagowanie”, gdy przeważnie w beletrystyce i narracji graficznej ,,wałkuje się” w kółko ten sam typ komiksu, noweli, mangi, zwykłej ale i niezwykłej zarazem powieści. Człowiek uczy się całe życie, nawet na czymś teoretycznie (ale dla zdziadziałego konserwatywnego zgreda) tak błahym jak dzieła fantastyczne. I nie ukrywam, w ten sposób tego rodzaju rozważania tknęły moje poszukiwania typowego geeka w kierunku odnalezienia kolejnego nowego tomu fantasy, może czegoś z cyklu (jako kontynuacji) – jednym słowem wyszukania lektury, która spełni moje wymagania idealnego przerywnika (ale i nie tylko!) pomiędzy treściami ,,sajfajowymi” czy nawet horrorowymi i thrillerowymi. Długo takiego obrazu nie szukałem. Coś z typowego nerda, ze smykałką do nostalgii we mnie, szepnęło mi ducha, jak kuszący, lekko irytujący ,,diabełek-psotnik”, że warto wziąć się w garść, sam nie mam pojęcia do pewnego momentu dlaczego tak zrobiłem (ale tylko przez krótką chwilę), w celu zahaczenia o drugi tom komiksowego Bestiariusza, czy jak kto woli Legendarium czy po prostu Uniwersum Wiedźmina, w wydaniu Dark Horse, tomu o tytule ,,Wiedźmin. Dzieci Lisicy”, którego to autorami są m.in. Paul Tobin oraz Joe Querio Chciałem.

I tak, w wyniku ,,chcenia”, co tylko z początku troszku mnie stresowało, znalezienia czegoś takiego jak ów tom 2 z ,,witcherowskiej” serii ,,DH” , faktycznie... doszło do zakupu lektury, jej otrzymaniu, wzięcia w swoje łapska, przeczytania i wstawienia na kolekcjonerską półeczkę, prawdopodobnie do powrotu do tego komiksu, już za niedługi czas. Mało tego, przed wczytaniem się w pilot darkhorsowego ,,Wieśka”, zastanawiałem się nad jednym: ,,skoro w grę na Ps4 i Ps5 z tego Legendarium grałem króciutko, serialu Netflixa nie widziałem wcale a o doświadczeniu któregoś z tomów Wiedźmina Sapkowskiego mogę jedynie na razie pomarzyć, to niech mi ktoś do kiego wała wyjaśni dlaczego i od czego tak naprawdę się on zaczął: fenomen globalnego popkulturowego uwielbienia tego Uniwersum. Dlaczego nawet anty-wyjadacze fantasy, które prezentuje sobą bez względu na formę treści, nasz polski ,,Wiesiek”, sięgają coraz chętniej po książki, komiksy, czy seriale ze ,,specjalistą od upiorów, mar i zjaw”, Geralta z Riwii? Skoro samego contentu na rynku gatunku fantasy z elementami magii, baśni, horroru, groteski jest nie tylko w Polsce i na świecie całeeee multum i to do potęgi entej? Nowej ziemi obiecanej nie odkryłem, ale zrozumiałem to częściowo po lekturze pilota omawianego cyklu komiksowego, a już dobitnie po wczytaniu się w takowy z serii tom no. 2.

,,Dzieci Lisicy” nie są ostatecznym tego potwierdzeniem, ale ku temu się zbliżają – te około 140 stron szybkiej, ale i wnikliwej, pełnej fantasy komiksowej lektury - stają się dla mnie powoli wyznacznikiem wzorcowego fikcyjnego, baśniowo-dark fantasy, z elementami własnej skrupulatnie budowanej mitologii. Wszystkiego z filmu, serialu, powieści, nowel i graficznych opowieści jak omawiana niniejszym seria, cóż, nie uświadczyłem w swym życiu geeka… jeszcze! Ale i tak na dzień dzisiejszy, sama lektura obu tomów ,,Wieśka” od Dark Horse sprawia, że w moich oczach te treści udowadniają, że w takim jak to prezentują wykonaniu, fantasy jest ona gatunkowo na tyle potężna i mocna, że dla mnie stanowiąca Anno Domini 2026 prawie że kompletny obraz tego nurtu i gatunku. I nie ukrywam: tego rodzaju ,,Wieśka”, ale i całościowy gatunek... polubiłem chyba po wsze czasy. Przede wszystkim za te jej niedoskonałości, za to dla mnie bardzo dobre wprowadzenie do trudnego i obszernego Legendarium Sapkowskiego, za to, iż mimo wszystko mam już ,,jakiś tam, ale zawsze stanowiący coś!” wgląd w to, jaka czeka mnie dalsza doświadczana czy to powieść, czy to gra, tom komiksu z tego cyklu, czy serial w tym wiedźminowskim i temu podobnym nurcie. Już teraz wiem, że warto czekać na tę ,,przerwę” od dzieł sci-fi etc., które to tak strasznie lubimy. Bo ,,Witcher” to taki Wszechświat o niepowtarzalnym magiczno-baśniowo-horrorkowym klimacie, specyfice, tak zaprojektowanym Meta-Multiversum, idealnie realizującym się w fantastyce o głębokich gatunkowo zdarzeniach, relacjach, wątkach postaciach. Co najdziwniejsze, do czego się po trochu wstyd przyznać: cholibka, chyba teraz to lektura ,,sajfajowa” będzie dla mnie przerwą od fantasy z elementami baśni, magii, czy w ogóle surowej i oryginalnej swoją własną mitologią fantastyki.

O ogólnych wrażeniach po zaznajomieniu się z drugim tomem komiksowego Wiedźmina od Dark Horse (z którym to wydawcą ,,za kiego wała!” nigdy z pierwszego rzutu skojarzeniowego nie skojrzałbym właśnie z wydawaniem Komiksowego Świata Wiedźmina – powtarzam to po raz kolejny, a pisałem to przy okazji omówieniu tomu 1 serii) mogę powiedzieć wiele, ale podkreślę tylko to, co najważniejsze, to co istotne jest w stosunku do wydarzeń, które rozgrywały się w medium narracji obrazkowych tej serii, ale w pilocie: nie jest to historia, którą przeczytasz szybko i odstawisz na półkę – koniec jednego tomu wymusza w miarę szybkie sięgnięcie po sequel, i tak dalej, i tak dalej. Pochłaniająca, płynna historia, tylko z rysunku wyglądająca na szybką, na ,,jednostrzałową”, jednak immersja płynąca ze scenariusza scalonego z taką a nie inną grafiką, montażem kadr po kadrze scen… daje summa summarum niesamowite pole do doznania pięknej, mroczno-baśniowej fantasy. Z tego rodzaju Wiedźminem (a to tylko i aż około 140 stron), zostaje się na ,,dooooość” długo. Aż się chce z tym Światem być, jakoś go chwytać, i to do tego stopnia, że chyba za niedługo komiks nie wystarczy: kwestią czasu będzie u mnie po sięgnięcie po grę na Ps5 (Dziki Gon) i pierwszy tom powieści Sapkowskiego. A takiego rozwiązania, takiego wpływu fantasy (jakiejkolwiek!) na mnie, na moje pasjowe Ja, Łej Pany, to się za Chiny Ludowe nie spodziewałem. No i chyba o to chodzi czyż nie?

Za tom 2 Wiedźmina od ,,DH”, za takiego właśnie ,,Wieśka” dziękować Opatrzności w postaci Pana Andrzeja Sapkowskiego, oj dziękować! Ba! Dzięki ,,Wieśkowi”, ot całemu Uniwersum, które sobą ten tom prezentuje, ale i poprzez postać niezmordowanego Geralta z Rivii, utożsamiamy się z teoretycznie tym, co ma miejsce w naszym życiu, jak i z tym, co kreowane jest przez liczne twory w fantasy tego gatunku co całościowy Wiedźmin, czy cokolwiek jego pokroju. I nieważne kim byśmy byli, jak bardzo ,,świętymi” i stroniącymi od zjawisk, rzeczy i miejsc, które człowieka mogą zgubić, ludźmi byśmy się okazali. Ciemność, mrok, czyli mówiąc krótko ,,wrogie zło" zawsze stawia naszą stabilność emocjonalną, człowieczeństwo i więź z bliskimi nam osobami pod grubym, wielgachnym znakiem zapytania. Takowy znak zapytania miał nad sobą Geralt w tomie drugim, który całościowo – z braku laku nie mam pojęcia jak określić wyborne CV w tym medium, a nie np. w książce czy serialu lub kultowej polskiej grze... dla osoby Geralta, dlatego to określę: został wykreowany wręcz kapitalnie. Zresztą sam opis, ot krótkie streszczenie wydania: ,,Wędrówka wiedzie Geralta na pokład statku pełnego głupców, renegatów i przestępców…” wskazuje na jedno: nasz ,,Wiesiek” łatwo w swoim fachu, w swoim życiu nie ma. Kieruje się wyższą ambicją i siłami nadprzyrodzonymi, sam musi walczyć nie tylko z fizycznymi przeciwnościami, które staną mu na drodze, ale i z samym sobą. Ten komiks miał coś z sobie z motywu w kreacji głównego bohatera danego dzieła, zwanym ,,drogą”. ,,Kreska” może i miała swoje słabsze momenty, ale współgrała z taką a nie inną wizją/pomysłem na Geralta w opcji komiksowej.

Dla bohaterów doświadczających uroków Uniwersum Wiedźmina, rzeczywistości, w której poruszają się w cyklu od Dark Horse Geralt, cóż, owa Ziemia/Królestwo to taka niechciana, ale jednak prawdziwa brutalna realność, a nie zalewany marnymi lukrowanymi sielankowymi motywami, kreacjami Świat. Tom 2 to również forma kroniki, gdzie swoje do powiedzenia mieli właśnie bohaterowie ,,zewnętrzni”: drugoplanowi, czy napotkani na swej wiedźmińskiej krucjacie przez Geralta zwykli mieszkańcy czy wieśniacy. Zafundowano nam dość tajemniczą opowieść, równie mocną jak tom 1 - opowieść, która potrafi kreować sama z siebie odpowiednie dla swej fabuły tempo narracji. Wystarczy tylko spojrzeć na okładkę: tył i przód, żeby zrozumieć, że takie ,,okładkowe” skupienie na twarzy Geralta, to tylko zapowiedź tego, co nas czeka nie tylko w tym wydaniu, ale i w kolejnych tomach.

W dobie tegoż to całego dziwnego mechanizmu ,,wypluwania" rok w rok nowych ,,sajfajów futorologicznych, z elementami np. transcendencji, transhumanizmu" i temu podobnych wśród całej popkulturowej zdobyczy myśli ludzkiej, bo mimo wszystko trochę tego od 2010-2015 roku się ,,naprod...

Rozwiń

Zwiń

Science-Fiction, zwłaszcza ten trzon gatunku bardziej ,,naukowy” niż fikcyjny, jeśli chodzi o kreowanie poczucia życia w idealnym świecie, bez żadnych zagrożeń różnego pochodzenia, który to z pozoru i tylko do pewnego czasu wydaje się być idyllą, w ogólnym popkulturowym pojęciu, czy to w literaturze, czy to w mediach: filmie oraz serialach - tak, to dość częsta tematyka wśród współczesnych twórców niniejszego, wszechobecnego już gatunku. Bo dobry thriller, kryminał, coś ,,śledczo-naukowego” w tle… dla czytelnika nie jest złe, to wręcz podstawa do dalszego wgłębienia się w ten (najczęściej) książkowy styl opowieści.

Czy to George Orwell, Mary Shelley, Juliusz Verne, Philip K. Dick, Isaac Asimov bądź inni twórcy spośród sław i mistrzów pióra fantastyczno-naukowych powieści i kreacji ich szerokich światów. Tak, te osobistości są nam znane, ale pośród tego nurtu w literaturze z domieszką akcji, thrillera, czy czegoś bliskiego nam współczesnemu światu spisków i biurokracji, wybija się ktoś jeszcze. Fakt, ci artyści, o których to niniejszym mowa, to swego rodzaju profeci, wręcz nadludzie i profesjonaliści w swoim fachu, którzy to stanowili oni i stanowią do dziś (a na pewno nie zmieni się to za hektar lat w przód) i będą stanowić swoisty symbol i ikonę ducha epoki swoich czasów, także ducha gatunku fantastyczno-naukowego z różnym ,,sosem nurtu” na dodatek. Ale mamy XXI wiek, pisarzy obecnie się mnoży i mnoży, a swoje kolejna miejsca wśród ,,prawie że kanonu” twórców gatunku fantastyki naukowej i temu pokrewnych, z elementami różnych nurtów zbliżających pisarza do kreacji fikcji o większej realności bliskiej naszemu wymiarowi, w którym żyjemy, zajmują inni kreatorzy beletrystycznej rozrywki, którzy nie dość… że są naprawdę obecnie dobrzy, to za dekadę, dwie lub te więcej lat w przód będą stanowić sądzę Panteon swojej profesji i danego gatunku/nurtu, który reprezentują. I tak natrafiłem na pewną powieść pewnego, wcześniej mi nieznanego twórcy, realizującego się w fantastyczno-naukowym thrillerze polityczno-sensacyjnym, o specyficznym i zagadkowym tytule: ,,Cold Storage. Przechowalnia Śmierci”.

Za ,,Przechowalnię” odpowiada David Koepp, i to dzięki tej książce, tak rozmyślnie i intuicyjnie (np. wobec aktualnej sytuacji politycznej i gospodarczej na Świecie) skonstruowanej, po prostu wiem, że Koepp trafia na półkę tych ,,naprawdę obecnie dobrych” pisarzy, którzy (jeśli będą chcieli dalej i dalej tworzyć) za wiele lat (im szybciej, tym lepiej) zbudują Kanon świetnych twórców poruszających się w szerokim fantastyczno-naukowym tyglu gatunkowym. Autor ten ma w sobie wyraźną, jakby mocno oryginalną, tą daną tylko mu nienazwaną wręcz wyjątkowość – ten pierwiastek ,,tego czegoś”, które u wielu twórców literatury popularnej z gatunku sensacji, akcji, fantastyki naukowej, thrillera, czy nawet połączenia tego wszystkiego w funkcjonujący sprawnie wraz z elementem politycznej intrygi i ,,spiskowej teorii dziejów” byt, nie jest od razu tak widoczne – z czasem to kuriozum, za które można polubić Koeppa przychodzi samo z siebie, smakuje się je powoli. Już w trakcie lektury ,,Cold Storage…” można zrozumieć, że autor tytułu to taka wyróżniająca się persona, to ktoś kto może i nie jest ultra wybitny w swoim fachu, lecz to ktoś, kto da ci to, co inne tuzy gatunku/nurtu, w którym porusza się Koepp nie mają. I generalnie rzecz ujmując, Pan David pisząc tak trudną i tak zawiłą wątkowo powieść, o której niniejszym mowa wykazał się nutą talentu i chyba całym morzem, ba Oceanem cierpliwości. Stworzył powieść, gdzie całość wątków w ,,Cold Storage” potrafi się jakby niezauważalnie, dość instynktownie i inteligentnie splatać się ze sobą, przemawiając do wymagającego czegoś sensownego w trzonie ,,science” i kwestiach realizmu czytelnika książki jak i fana tego typu rodzajowych powieści czy komiksów, czytelnika.

W ,,Przechowalni” nie ma mowy o subtelnościach, a ni o wybujałych nie wiadomo czym ,,polukrowanych” specyfikach relacji między bohaterami, czy samą konstrukcją Świata Przedstawionego. Całość jest jak najbardziej przejrzysta, większość wątków, w tym to co prezentuje ,,MC” i całość wokół niego… się wyjaśnia. A nie spoilerując dodam przy okazji: tak moi drodzy, w ten sposób opowiada się fabułę jak najbardziej aktualnego, jak najbardziej realnego!, fikcyjnego bytu książkowego, w którym przedstawiane relacje i historii w stosunku do wydarzeń z niedawnej Pandemii Covidu i klasyku filmowego w temacie, Epidemii z 1995 roku razem wziętych, są ponad nie, ponad tą realność, która jeszcze trzy lata temu nas dotykała. Bywało i tak, że w samej powieści (narracja, tempo, logiczność poukładania wątków) zdarzały się delikatne ,,spadki jakości”: bywało lekko nierównie, z szarpaną wymową tego, co przekazywał nam autor, jednakże w ostateczności cała książka okazuje się (przynajmniej w moim przypadku) sensownie akceptowalna przez czytelnika. Chyba że jesteśmy do przesady wybredni, lubujący się w natrętnym zwracaniu uwagi na mieszanie faktów ze zbyt pochopnie i na już tworzoną, dopasowaną do woli czytelnika! fikcją – wtedy… ,,Cold Storage” może okazać się jedynie dla Ciebie oceanem pełnym steku bzdur, i nic poza tym. Jednakże oceniając całość książki (od deski do deski) – tego rodzaju obawy nie mają żadnego uzasadnienia, bo w ogóle ich nie powinno być. Obiektywnie: Koepp przygotował dla odbiorcy coś solidnego i uniwersalnego w temacie – nazwijmy to – true-political-scienceficion.

Nasz Pan Koepp, cóż, może i nie jest (jeszcze) jak ci mistrzowie, o których wspomniałem powyżej, dla globalnej świadomości kulturowej i dokonań cywilizacji bezcenni, którzy jako wizjonerzy nie tylko wyprzedzają/ali ramy epok, w których tworzyli i tworzą, ale i wyprzedzają dokonania obecnych autorów swoich gatunków i styli. Pan David to raczej nieco inny twórca, który posiada talent nie mały, oj nie mały!, dzięki któremu, jeśli tak to można określić, stosuje w swych dziełach, w konstrukcji ,,Świata przedstawionego”, tak szerokiego jak się tylko da jak najbardziej aktualny poziom nauki, techniki i gospodarki osiągnięty przez nas, ludzi obecnie, w czasach bliskich Anno Domini 2026. A skoro jesteśmy w temacie ,,naukowo-technologicznym”, zresztą czego można się domyślić, szalenie istotnego dla wszystkiego tego (no, prawie… poza intrygą, budowanym klimatem i elementami suspenso-podobnymi), co prezentuje mocno całym sobą ów książkowy byt Koeppa, warto pochylić się nad jego realnością: nad sensem zalążka nauki i wykorzystania jej dokonań przez autora. Bo to, co tutaj Koepp omawia, jak to (broń Boże nie upiększa) realnie i przykładnie opisuje, w pewien sposób bliskie jest temu, co miało miejsce od 2020 roku do 2023-ego, czyli w okresie ,,Pandemii Covid” w naszym globalnym cyklu życia Cywilizacji. W głównym ,,clue tematycznym” w powieści tej znajduje się kwestia zagrożenia biochemicznego, bardziej jednak w kierunku wywołania przez agresora globalnej katastrofy epidemiologicznej.
Dobrze nakreślony wstęp i płynne rozwinięcie są najbardziej kluczowe dla właściwego sądzę osobiście odbioru powieści. Już od początków książki, do jakiejś jej 2/5 całości zastanawiałem się, czy to nie jest tak w budowaniu całego trzonu fabuły, jak miało to miejsce w filmowej ,,Epidemii” z 1995 roku? I chyba tak właśnie w powieści Koeppa faktycznie jest: dla thrillera-medyczno-naukowo-politycznego (książka nie jest według mnie spójna i konkretna gatunkowo), którym ona się okazuje schemat, który się tu stosuje jest o wiele, wiele lepszy niż realizująca to samo wspomniana wyżej klasyka kina thriller-naukowego. W ten sposób w pracy Koeppa od razu, co procentuje na przyszłość, budowana jest wartka, płynna sensacja, akcja, klimacik suspensu-naukowo-fantastycznego, także z wspominkami w odniesieniu do naszej historii nauki. Co zaskakująco dziwne i miłe, takie gatunki i podgatunki, o których wspominam, jak widać można połączyć w jedną powieść, w której wszystkie elementy/aspekty/motywy będą się uzupełniały w tak zgrabny sposób, że nie będzie to w większości przez czytelnika odczuwalne: co tak naprawdę doświadczamy - czy czytamy naukową, bardzo realną fikcję, czy fikcję w fikcji naukowej.

Bez szczególnych udziwnień można stwierdzić, że jako debiut Koeppa w roli pisarza (ale do mistrza w swej rodzajowo-nurtowej profesji trochę mu jednak brakuje), przeniesiony wprost z serca wieloletniej pracy w przemyśle filmowym, jako wytrawny i rozumiejący swoje światy i bohaterów scenarzysta, można określić to jako nienagannie wykonaną pracę. Gdybym miał stosować klasyczną łopatologię i ,,walić krótko i prosto z mostu” z oceną ,,Cold Storage…”, to przypisałbym powieści notę: 6/10. Na przekroju całości objętości książki nasz autor starał się za bardzo być scenarzystą a za mało pisarzem; bywało i również odwrotnie: braki w doświadczeniu pisarskim, tym typowym i solidnym w tych gatunkach Koeppa był widoczne (opisy, zabarwianie dialogów, budowa rozdziałów, narracja), przy czym mógł on wybronić się tym, co potrafił jako scenarzysta, lecz tego tu nie zawsze uświadczyliśmy. Summa summarum, otrzymaliśmy: mocne, ciekawe, dynamiczne, dające sporo do myślenia, jednak z widocznymi ,,ujmami” czytadło.

Science-Fiction, zwłaszcza ten trzon gatunku bardziej ,,naukowy” niż fikcyjny, jeśli chodzi o kreowanie poczucia życia w idealnym świecie, bez żadnych zagrożeń różnego pochodzenia, który to z pozoru i tylko do pewnego czasu wydaje się być idyllą, w ogólnym popkulturowym pojęciu, czy to w l...

Rozwiń

Zwiń

Carl Barks, tej persony przemysłu komiksowego, szczególnie poruszającej się w segmencie przygodowych, lekkich, ale i ,,pełnych” kreacjami świata przedstawionego, historii obrazkowych dla dzieci i młodzieży, cóż przedstawiać raczej nie trzeba. Osiągnął on w swojej branży coś co można określić czarem i oddziaływaniem ,,niepodważalnego status ikony”. Barks doszedł do takich szczytów, z których mimo wszystko (o dziękować Opatrzności) po dziś dzień wspominając jego twórczość… nigdy nie spadł. Pokonał najcięższe przeszkody, skruszył najtwardsze mury dzięki mozolnej i tytanicznej pracy, tej kilkudziesięcoletniej rutynie, której to owoce, my czy to młodzi, czy starzy, czy to nowicjusze w tym medium, czy starzy nerdzi i sentymentalni wyjadacze, doświadczamy po dziś dzień w postaci m.in. sławnej na cały popkulturowy glob serii pt. ,,Kaczogród”.

Słynny Kaczogród, to takowy cykl/Uniwersum w komiksie, którego nazwa odpowiada nazwie Świata, które Barks w wydaniach serii szeroko opisuje, sądzę, ostatecznie przypieczętował zasłużoną pozycję tego autora w świecie rysowników i komiksowych maestro. Dzięki latom ,,ślęczenia” nad stołem do kreślenia obrazu, z dodatkową pracą nad scenariuszami tomów/rozdziałów wydań, miły i stary Pan Barks na zawsze już ustawił miejsce postaci takich jak Wujek Sknerus, Kaczor Donald, Goofy, Goguś w Uniwersum, przypieczętują ich los w Uniwersum aż do końca Wszechświata, a nawet daleko poza… poza nim. I nie sposób w związku z tym nie docenić archetypowej wręcz dla kanonu komiksu Disneya tak istotnej pracy Carla Barksa, którą to przez lata ciężkiej wręcz nadludzkiej harówy w zawodzie ,,kreślarza i artysty formy komiksowej, doceni chyba każdy, kto uwielbiał oglądać pasmo ,,niedzielnych wieczorynek na TVP” z Donaldem i przyjaciółmi w roli głównej, kto również choć raz zetknął się z ,,Gigantem”, gdzie postaci Kaczogrodu występuje czy innymi dziełami komiksowymi lub innego sortu animacjami, w których wybijają się szczególnie kaczogrodcy obywatele. Nawet zwykły przeciętniak, który coś tam kojarzy Donalda i jego świtę, bo przecież to i owo o najsłynniejszym kaczorze Disney’a za dzieciucha się sporo słyszało, dodatkowo nie znający realiów pracy twórcy komiksowego takiego jak m.in. autor Kaczogrodu, którego syzyfową pracę, którą w końcu zdołał on wykonać można określić ,,bezcennym, ku miłości do fanów i pasji zawodowej oraz postaci, które się stworzyło i rozwijało przez lata… garbieniem się nad stołem kreślarskim”, z chęcią sięgnąłby po któryś z multum zeszytów czy wydań zbiorczych z niezapomnianego cyklu ,,Kaczogród”. I jest to sprawa dużo więcej niż oczywista.

Tak, co by nie było, co by się na naszym padole nie wydarzyło, twory Barksa zbyt silnie przemawiają do mas, są zbyt urokliwe i aż zanadto cieszące oko swoją lekką i dość ekspresyjną przygodowością, eksplodującą w każdy wtłoczony w kartki papieru jego komiksów kadr. Ostatnio czytany przeze mnie tom z omawianego Uniwersum, właśnie nawiedził mnie tą swoją ,,potęgą oddziaływania”, tą nienazwaną siłą energii Kaczogrodu, a był to tom 3: ,,lata 1954 - 1955. Siedem Miast Ciboli”. Zrobił to do tego stopnia, że z racji przypomnienia sobie o jego lekturze, nagle pojawiła się zapalona lampka w moich zwojach mózgowych, zmuszając mnie do czegoś niespodziewanego: do sięgnięcia po komiks kaczogrodzki rzecz jasna, po historie opisujące w wydaniu zbiorczym pod nazwą ,,Nasza urocza Daisy” losy jednej z najbardziej oryginalnych ,,kobiecych” charakterów/sylwetek Disneya, jakie kiedykolwiek powstały i jakie w inteligentny rozważny sposób, dzięki staraniom twórców wydania, znalazły ,,swoje miejsce” w specyficznym medium komiksowym. I co ciekawe sam mistrz Barks (raczej)niewiele ma wspólnego z tym konkretnym, opowiadającym w swój oryginalny i ,,uroczo-ciepły” sposób co nieco o ,,dziewczynie Donalda” wydaniem, które to niniejszym omawiam i recenzuję. Ów tytan pracy swojej branży, którego echo wpływu na samo medium komiksu jest odczuwalne w każdym tytule kreślonym o postaciach Walta Disneya po dziś dzień, które to niesie się nawet po same narracje graficzne, zrobił coś dużo ważniejszego: wprowadził, wpłynął na akt jej rozwoju, Daisy w swoich kaczogrodzkich seriach na salony, a potem to już tylko z górki: komiks za komiksem, wydanie za wydaniem… aż w końcu pojawiło się ono: ten jeden konkretny zbiorczy tom, który zarówno honoruje miejsce ,,naszej uroczej Daisy” na mapie kaczogrodzkich realiów, jak i w pełni opowiada wszystko to, co początkujący lub doświadczony czytelnik powinien o niej wiedzieć.

Dokonania Carla Barksa dla dorobku globalnej myśli komiksowej można określić mianem bycia z jego perspektywy ,,Andersenem narracji graficznych”, szczególnie w sferze przygodowo-baśniowo-familijnych tytułów. Natomiast ,,Naszą uroczą Daisy”, którą w polskim nakładzie możemy doświadczać dzięki pracy wydawnictwu Egmont mogę określić mianem… Elvisa Presleya branży komiksowej, i to tylko dlatego, że w energiczny i żywiołowy sposób – jak to Elvis za najlepszych czasów - to wydanie uwydatnia wszystko to co w Daisy naturalne, zwykłe, najlepsze i po prostu wszystko to, co dane tylko jej. I trudno się z tym nie zgodzić, gdyż nasi artyści pióra, ołówka, kredki i ręki scenariuszowej, których historie w tej barwnej narracji ujrzeliśmy i tak intensywnie się w nie wczytaliśmy wykonali niniejszym kawał mega-ultra solidnej robocizny, co można podsumować dodatkowo: to profesjonaliści ,,z jajem”, z których to narracji komiksu wyziera wręcz gorąca pasja do pracy, nad którą się ci spece pochylają, i którą tu się oddają, a której efekty, cóż, sami z (mam nadzieję, że i Wy również) niedowierzaniem ogarniamy naszymi umysłami; jak widać są to twórcy realizujący się w opowieściach obrazkowych, w których proste, oparte w stosunkowo przystępne ciepłe barwy i filuterne, niezbyt agresywne pociągnięcia linii, rysunki... można by nazwać ,,ciepłymi przygodami zaklętymi w pamiętanym po wsze czasy komiksie!”.

Podczas lektury ,,NUD” od wydawnictwa zawsze gotowego na wydanie takich perełek, jak ta recenzowana, Egmont Polska, który to komiks liczy sobie około 300 stron, z tym że część z kartek do taka geekowska encyklopedia, zagwodzki z Świata Kaczogrodu, doświadczyłem niezwykłej ,,zmysłowej uczty smakowej" - moje oczy, wzrok, nawet dotyk (ach ten kredowy papier!), stwierdziły, że mam przed sobą taki rarytas rozszerzający nasze pojęcie o Uniwersum Kaczogrodu czy całym Multiversum, które tworzy po dziś dzień Disney. Cóż, toż to prawda ostateczna! A co z tego wydania najbardziej zaskakujące, wręcz dodające całości tytułu z milion zyliono-gwandylionów punktów do końcowej oceny? Sama wizualna sfera zewnętrza fizycznego wydania komiksu wraz ze stylowym motywem (zwanym ,,ilustrowanymi brzegami”) zastosowanym przy projektowaniu i drukowaniu jego pięknego zarówno oldschoolowego jak i współczesnego wydania, idealnie wręcz scala się jak jakiś symbiont z tym, co i jak jest opowiadane w tychże historiach o uroczej i skromnej Daisy. Sam komiks to jedna wielka pisana przez duże P ,,pasja”, to oddanie kreatorów tworzących wszystko to, co składa się na owe prawie że 300 stron narracji i informacji ,,NUD”. I jest to pasja, której owocem nie jest samo zrealizowanie projektu i wydanie go, ale uśmiechy na twarzy odbiorcy, gdy sięgają po komiks, wpatrują się w jego fizyczny ,,look”, gdy go czytają i się nim delektują.

W wydaniu, i chyba tym stwierdzeniem nowego kontynentu nie odkryję, spośród postaci ,,MC”, jak i tych mniej ważnych… tak, dominuje ,,panna Daisy”. Nie jest to aż taka konkretna i ostateczna z jej strony przewaga w byciu w centrum uwagi wobec innych sylwetek. Daisy, faktycznie, dominuje, ale – co mogę wyrazić tylko tym określeniem: w normalny, naturalny, nienarzucający się, luźniejszy sposób, z zachowaniem właściwego tylko jej charakteru, tego kobiecego wyrachowania, stanowczości, ale i powabu i niezwykłego uroku – dzięki Daisy fabuła opowieści po prostu płynie; nasza ,,kaczorzyca z ikrą” roztacza wokół siebie nad wyraz nadnaturalny urok, i mam wrażenie, że niekiedy puszcza ona do odbiorcy oczko (a dobrze wszyscy wiemy, że to tylko komiks. Czyż nie jest to w tym tytule magiczne?). Zresztą ów komiks to przykład pracy gigantów z branży, która na pewno nie opisuje w tych stu procentach wszystkiego, co w Kaczogrodzie i wokół Daisy najważniejsze – to taki ,,stan rzeczy”, który na określonej ilości stron, w określonej ilości kadrów, plansz ma uwypuklić najbardziej uniwersalny i typowo ,,daisy-owski” obraz tej postaci, jej samej – cechy i wartości uroczej kaczorzycy. Owszem, na przestrzeni tych 3-setek stronic jesteśmy świadkami ,,rozrysowania” Uniwersum w szeroki dla jego realności i fizyczności sposób. Dzięki temu sam komiks jest potwierdzeniem tego: Kaczogród i jego świat wokół to cudowny dom, dla humanoidalnych zwierzęcych postaci, nienazywających się ludźmi, gdzie dane zwierzę (Daisy to kaczka… choć przez kreacje artystów się tego tutaj nie odczuwa) wpisane w sylwetkę człowieka doskonale przekłada dany typ osobowości ludzkiej, cechy charakteru, wyrażane emocje.

,,Nasza urocza Daisy” potrafi nas uczyć, radować, wprawiać w zadumę, refleksję i bardzo dobry humor. A niby to tylko i aż komiks, i to tylko i aż o ,,jakiejś tam postaciny z Disneya”. Trudno to inaczej wyjaśnić; to co piszę zrozumie każdy, kto w ów komiks się zagłębi. Powiem więcej – niech ta ,,landrynkowa i plastelinowa” kolorystyka Was nie zmyli, niech wciągnie was ciepło, które bije tak mocno z tego pięknie drukowanego i oprawionego wydania pt. ,,Nasza urocza Daisy”.

Summa summarum, to jedno z najlepszych komiksów, zarówno z perspektywy ,,namacalnego” hipnotyzującego swym dostojnym i eleganckim pięknem, wydania, jak i jako stricte fabularno-rysunkowy (ten ,,wewnętrzny”) komiks, z jakim zetknąłem się spośród tytułów nowej ery, po 2010-15 roku, bez względu na gatunek, przeznaczenie, target odbiorcy. No i tu jest zagwozdka, która zaraz po przeczytania ,,NUD” jakby nie daje mi spokoju: czy ,,Nasz wielki Donald”, którego mam zamiar kupić, przebije geniusz wydania o Daisy? Być może, no bo… kto wie?

Carl Barks, tej persony przemysłu komiksowego, szczególnie poruszającej się w segmencie przygodowych, lekkich, ale i ,,pełnych” kreacjami świata przedstawionego, historii obrazkowych dla dzieci i młodzieży, cóż przedstawiać raczej nie trzeba. Osiągnął on w swojej branży coś co można określ...

Rozwiń

Zwiń

Chyba każdy z nas się zgodzi, przynajmniej tak ,,do połowy szklanki pełnej”, że to herosi – typowo podręcznikowy, charyzmatyczny typ postaci - stworzeni na amerykańskiej ziemi, przez śmiałych i odważnych twórców, dali nam ,,nerdozie komiksowej”, w organizmie kultury masowej sporo paliwa dla początków współczesnej wizji i formy samego komiksu, jako tych standardowych (ale i nie tylko) sekwencyjnych narracji obrazkowych, i to bez względu na to, jaki gatunek komiks prezentuje, jaką treść przekazuje, do jakiego grona czytelników jest skierowany.

Jest wielce prawdopodobnym, i rozsądnym jest to na poważnie przypuszczać, że bez kreacji superbohaterów we wczesnych latach 30-tych i 40-tych XX wieku idea komiksu w ogóle by nie zaistniała do rozmiarów, które osiągają one obecnie. Kto wie, czy ten sławetny komiksowy rodzaj narracji pięknie współistniejący w rysunku i scenariuszU, wciąż nie zapełniałby ,,pasków” na dole codziennych czy tygodniowych wydań gazet lub magazynów pulpowych… gdyby nie idea superbohaterów wlana po raz pierwszy w dziejach całe dziesiątki lat temu w formę komiksowej opowieści. I idę się założyć, że cały wręcz organizm superbohaterskiej myśli popkulturowej, nawet kina i inne media kultury masowej, ,,no nie ma bata, ba!, kiego wała z tym” nie rozwinęłyby skrzydeł, nie uzewnętrzniłyby swych wyjątkowych form w takiej skali, jakiej obecnie popkulturo-maniacy doświadczają, gdyby nie istnienie tego o czym się niniejszym rozchodzi: cholernie ważnego dla pasji milionów ludzi, prowodyra zamkniętych w formie rysowanej opowieści w dymkach, komiksu. To dzięki artystom ,,pióra i ołówka”, którzy poświęcali całą swoją twórczą karierę, wpisaną w ich życia – bo w tej profesji mowy o emeryturze nie ma, gdyż umysł rysownika i scenarzysty jest o tyle specyficzny, że pracuje przez całe życie – przedłożoną nad inne obowiązki, rozrywki, dostawaliśmy przez blisko 100 lat, wciąż dostajemy i dostawać będziemy multum komiksów opisanych we ,,wszech-gatunku” rozrywki. To dzięki tym pracusiom o jakiejś niebywałej mitycznej sile, zamkniętej w ich umysłach i dłoniach trzymających ,,magiczne ołówki i pisaki czy długopisy”, którym nic nie jest straszne w życiu segment medium narracji graficznych stanowi nie tylko stricte przemysł z ogromnymi przychodami rok w rok na całym świecie, ale i samodzielny byt, który w nienazwany wręcz sposób jest w stanie wspierać i rozwijać popkulturę.

Komiksowi artyści, a nie zapominajmy również o kolorystach, inkerach, czy ilustratorach okładek oraz tych ,,piśmiennych”, scenarzystach, to summa summarum ludzie z inwencją, z wynalazczością, wszechstronnością, których to aż tak bogatych przymiotów artystycznych wielu kreatorów rozrywki w różnych mediach aż nadto zazdrości. I tak, do oddanych pasjogennie i zawodowo, pracusiów tego przemysłu ale i nie tylko, gdyż wielu z nich realizuje prawdziwe dzieła sztuki należą: Jack Kirby, J. Romita Jr., Carl Barks, czy… nawet ktoś jeszcze i jeszcze i jeszcze, czyli generalnie ktoś kto swoją pracą zmienia moje (ale i nie tylko!) podejście do nietuzinkowego i pełnego oryginalności w cudownie ujęty sposób komiksu, wybijającego się spośród ustandaryzowanych Uniwersów czy stylów rysunku i opowieści. I do tych mistrzów, tak kreujących myśl komiksową idącą w eter popkultury, należy od niedawna, gdy skończyłem czytać jego komiks, którego to tom no.1 niniejszym omawiam i recenzuję: James Robert Davis, moim skromnym zdaniem (i chwała Opatrzności za to, że z jego dziełem się zetknąłem) jeden z najwybitniejszych artystów narracji obrazkowych w dziejach. To Pan Davis właśnie stworzył powołując go, będąc jego rysownikiem, kolorystą i scenarzystą Świat Garfielda, losy specyficznego (a to mało powiedziane) zbyt łasego i leniwego oraz kochanie sympatycznego kocura, opowiadane w zwariowany jak w kalejdoskopie sposób. Bo któż z nas nie zna słynnego pomarańczowego i lubiącego swoją nadwagę Garfielda oraz jego psiego towarzysza i ludzkiego opiekuna, których to historie można było śledzić w paśmie antenowych kreskówek całe lata temu, w tytule ,,Garfield i przyjaciele”. To głównie przez tą animację świat dziecięcej wyobraźni mógł chłonąć to Uniwersum, tą przekomiczną i surowo-oryginalną postać; z czasem pojawiały się późniejsze bajki z tym kotem, filmy pełnometrażowe aktorskie i animowane oraz gry video czy hit kinowy sprzed kilku lat w animacji 3D, który globalnie zarobił spooore miliony.

Istnieją tacy fani i mega sympatycy Garfielda, którzy ,,odwewnętrznie” wręcz musieli poznawać go zaczynając od archetypu, od komiksu właśnie, potem idąc w chronologii form treści tego Uniwersum. I tak, osobiście jednak przyszło mi zmierzyć się z tym Światem poprzez ,,kreskówkę”, o której wyżej wspomniałem, potem bywało różnie: raz film, raz inna animacja, raz jakaś gra. Teraz, co dla mnie jest raczej normalne przyszło mi zmierzyć się z tym kocurem poprzez komiks, szczególnie poprzez tom 1 z cyklu ,,Garfield. Tłusty koci trójpak”. Rzecz jasna jego autorem jest nie kto inny, jak tylko Jim Davis, garfieldowe bóstwo i legenda, ktoś kto praktycznie całe swoje życie był i jest Garfieldem, a dzięki takiej pracy jak pilot ,,Trójpaku” (tak, to dopiero początek mojej przygody z tym cyklem! Mimo to zrobił on na mnie i tak niebagatelne wrażenie!), nie dziwię się, że za pracę w poprzednich dekadach uznawany jest za jednego z największych autorów ,,komiksowego słowa” w dziejach. Amerykanin stworzył niebagatelne Uniwersum, co by nie było z rozległą przestrzenią dla humanoidalnego, wybrednego i mocno śmieszkowego ,,kotecka” i jego przyjaciół, których to perypetie, patrząc się na sam tom 1, można nazwać ciekawą emocjonalną przygodą z mistrzowskim stylem sitcomowych gagów w tle. W tych trzech rozdziałach/księgach składających się na pilot serii naszego Garfielda Davis dopracował tak, że jego pulpowaty, milusi, ale i luzacki graficzny look idealnie przekłada dany typ osobowości ludzkiej, cechy charakteru, wyrażane przez tego rodzaju cechy i emocje na dwuwymiarową kartkę papieru, która dzięki jego pracy aż taka płaska nie jest; to samo oprócz kocurka, tyczy się sylwetek Jona, Odiego i innych. Historie, które towarzyszyły mi podczas lektury tomu dały mi dość wyraźny pogląd na to, że w ciele Garfielda żyje ciekawa, ponadprzeciętna dusza, to coś, co może swym zachowaniem rozbawić i czegoś czytelnika nauczyć. Ciało naszego ,,puszka” to tylko ciało – jest w tym przypadku dodatkiem, którego ponad dżylion-fazylionów procent wzmacnia to coś pochodzące z wnętrza, to coś, co potrafi nas radować, wprawiać w zadumę, refleksję i bardzo dobry humor.

Lektura pilotowego Garfielda Davisa, to dodatkowe spostrzeżenie: przed jego przeczytaniem zastanawiałem się bowiem, jakie jest jedno z najbardziej nietypowych komiksowych Uniwersów w dziejach, o rozmaitej, luźnej tematyce, gatunkach, w których się je opisuje, także wątkach, postaciach, stylu narracji, rysunku, kładzenia koloru i tuszu? Odpowiedź nie jest aż tak prosta do wyłożenia, nie oczywista, po trochu kontrowersyjna. I tak, z dozą z subiektywnego zacięcia i sztosiku w tym względzie można bez fanowskiej sraczki i zatwardzenia razem wziętych… odpowiedzieć: jest to nie inaczej jak tylko ,,Garfield”. Tak, dobrze czytacie: Garfield przez duże G, przy czym jeszcze kilka lat temu myślałem, że będzie to aż po wsze czasy, co w kwestii komiksu jest dla mnie specyficzne, Wszechświat Ricka i Morty’ego, czyli obrazkowe przygody najbardziej nietuzinkowego dziadka i jego zlęknionego i introwertycznego wnuczka w dziejach kultury masowej, bazujące na produkcji studia "Adult Swim", za którą odpowiadają głównie Dan Harmon i Justin Roiland. No panie koci Garfieldzie, i kto by pomyślał, cholibka, komiks w tej kwestii, hmmm, pomyślmy: iście klasyczny - w tym Uniwersum tego rodzaju medium... kupuje moje gusta w opór! Bo Garfield to Garfield - CV tego kocura jest po prostu... inne. To taki gagatek lubiący pizzę i lasagnię, który w niekonwencjonalny sposób podchodzi do kociego życia – patrz szczególnie wybija się to w drugiej księdze z tomu, zaznaczając to już na cały ,,Trójpak.

Jak widać z powyższego wstępu, także omówienia tomu 1-ego ,,Trójpaka” ów komiksowy twór Davisa, według mnie indywidualisty, ot ,,Człowieka Sztuki Komiksu”, to nie tylko stricte komiks, ale i sztuka zabawiania i uczenia ludzi. Niecodzienna fizyczna forma/budowa historii, wręcz nieforemna, bardziej elementarzowa niż komiksowa, sprawia, że Garfield dodatkowo zyskuje w swoim wydźwięku na całości! Ba! Na swej oryginalności i wyjątkowości! Przyszło temu milusińskiemu puszkowi, flegmatycznie kotełkowo podchodzącemu do żyćka.. żyć w masówce popkultury przez cały współczesny i ten starszy rys komiksowy, i to bez żadnej zmarszczki, co samo w sobie jest nie lada wyczynem. Wracając stricte do samych komiksów, i to wszystkich z 3 cykli niniejszego wydania, nie ma tu – a w przyszłych tomach też raczej będzie to samo – czegoś takiego jak ,,stabilna i konkretna fabuła”. Nie, to opowiastki ,,pasków komiksowych”, krótkie w formie pasków, góra linijka, dwie, albo najwyżej jedna strona, będące obrazem tego kim jest Garfield i jak mu się żyje z wszystkim i wszystkimi dookoła. Poznajemy świat z jego perspektywy, on do nas puszcza oko, także nie krzywi się z tego jaki jest, bo jest naturalny. Na całość tomu składa się dziesiątki jak nie setki takowych ,,pasków”, z garfieldowością najlepszego sortu, a każdy z nich to osobna, lekko i sprytnie podkreślona graficznie cząstka tego lasagnio-lubnego kocurka. Rewelacja narracyjno-obrazkowa, i tylko szkoda, że tak późno przeze mnie zaczęta.

Chyba każdy z nas się zgodzi, przynajmniej tak ,,do połowy szklanki pełnej”, że to herosi – typowo podręcznikowy, charyzmatyczny typ postaci - stworzeni na amerykańskiej ziemi, przez śmiałych i odważnych twórców, dali nam ,,nerdozie komiksowej”, w organizmie kultury masowej sporo paliwa dl...

Rozwiń

Zwiń

Wszechświat jest na swój magiczny sposób fenomenalny, urzekający i skrywający niebywałe spektrum piękna i osobliwości: gwiazdy, planety, obłoki proto-materii - to wszystko wygląda cudownie i zjawiskowo, z naszej perspektywy, na kosmicznym niebie, gdy tak patrzymy się w to niebo lub oglądamy zdjęcia z teleskopu Hubbla i innych maszyn i przyrządów. Jednak i tu dopada nas paradoks, ot przykra prawda. Wszechświat okazuje się w swej normalnej - dla ludzkich umysłów trudno wytłumaczalnej - skali niebotycznie pusty, nudny, zimny. Czyż to nie piękna dychotomia?

Nie bez powodu o tym wspominam w niniejszych deliberacjach dotyczących pewnej powieści fantastyczno-naukowej dość mocno związanej z Wszechświatem, nie tyle co jego ,,całością przez wielkie C”, jednakże, co bardzo istotne i wyjątkowej: z pewnym jego ,,malutkim punkcikiem”, osadzonym gdzieś tam w warkoczu Galaktyki Drogi Mlecznej… Z planetą Mars a także jego towarzyszem, Ziemią, której to mieszkańcy, inteligentny, ale zbyt nieufny swojemu losowi i zdaje się mało doświadczony na kosmicznej skali egzystencji Wszechświata, gatunek, mają osobliwy i intrygujący plan, ot cel: zrealizować wyprawę na naszego sąsiada, tego czerwono-rdzawego Marsa, zbadanie jego możliwości osadniczych dla gatunku, następnie, eksplorację, eksploatację, aż wreszcie na końcu: osadzenie się i uczynienie tej planety naszym domem. Mamy rok 2026, a na chwilę obecną ,,kosmologiczno-technologiczny” aspekt ludzkości można podsumować następująco: ,,jesteśmy jak takie niesamowite zjawisko, które praktycznie rzecz biorąc wyklucza swoją daleką przyszłość w Kosmosie, jednak, jakby się tak uprzeć… teoretycznie jest to dla nas (za ileś lat!) możliwe”. Badanie granic Wszechświata, ba!, pobliskich galaktyk, ba!, naszego Układu Słonecznego stoi troszku w powijakach. Prawdopodobnie dojdzie do tego, że NASA, czy Europejska lub inne Agencje Kosmiczne będą zmuszone przekazać pałeczkę lub zacząć współpracować z prywatnymi firmami, które zajmą się finansowaniem i przygotowaniem danego zespołu specjalistów oraz całego ku temu potrzebnego zaplecza, do tej słynnej, opowiadanej w niezliczonych filmach, książkach, serialach, komiksach, ba!, w ogóle w całej popkulturze, wyczekiwanej ,,niczym nagle zstępująca Ziemia Obiecana” wyprawy na Czerwoną Planetę, naszego… kolegę z Układu obok, Marsa. To właśnie osobista refleksja natury futurologicznej związanej z naszym ,,rdzawym” sąsiadem w Systemie, w który rządzi Słońce, a Jowisz zbiera dzięki swej grawitacji liczne kosmiczne śmieci i robi odpowiedni ,,odkurzaczowy” w tym elemencie porządek, a także oglądnięcie pewnych klasyków kina w temacie ,,pro-kosmologicznym”, pierwszy z takowych jest "Misja na Marsa" – śmiały obraz kinowy z 2000r., w którym jednym z poruszanych aspektów nauki był motyw kolonizacji Marsa, tj. wyprawy na naszego czerwonego sąsiada Ziemi w 2020r. i zamiaru jego przystosowania do warunków podobnych do panujących na naszej planecie, a drugim właśnie "Marsjanin" z 2015 roku, z Mattem Damonem w roli głównej, wyreżyserowanym przez Ridleya Scotta, który to z racji swoich założeń fabularnych i mocnego naukowego podejścia do elementu fikcji spełniał się najbardziej na polu realności i prawdopodobieństwa naukowego ,,niby-bajdurzenia” w historii zmyślonej na poczet produkcji, powstałej na podstawie książki o tym samym tytule, skierowały mnie na sięgnięcie po pewną bardzo obszerną i dokładną treścią oraz samym klimatem futurologicznym powieść Sci-Fi z elementami Space Opery, otwierającą Trylogię Marsjańską. I tą książką jest: ambitny, o biblijnych rozmiarach fizycznych, pierwszym tom serii, nazwany ,,Czerwony Mars”, którego to autorem, jak i cyklu, jest Kim Stanley Robinson.

Obejrzenie wspominanych wyżej klasyków filmowych (Marsjanin oraz Misja na Marsa), mimo iż mających w sobie troszku z ,,teoretyzowanych nieścisłości” i wątków przedstawianych tak, jakby daleko mijały się z prawdą, jest dla sympatyka ,,futurologicznej myśli ludzkiej: co to z nami za te setki lat w przód będzie” równie istotne, co sama wiedza przedstawiona w fachowej, naukowej literaturze czy filmie lub serialu dokumentalnym. Tak ambitne i ważne jak doświadczenie tych dwóch ,,marsowych” perełek kinematografii okazuje się – co zrozumiałem ostatecznie po przeczytaniu tego tomiszcza z początku całej Trylogii – , co zaskoczyło mnie niezwykle: doświadczenie powieści Robinsona. Bo sam kontakt z pierwszymi rozdziałami książki, wczytanie się w jej tempo, zmierzenie się z jej monumentalną ilością (jak na standardy gatunku przystało) stron, w końcu skończenie tejże lektury do ostatniej kropki… ostatniego przypisu etc., to nie lada wyzwanie, cenna lekcja dla deliberacji o nauce i przyszłości rozwoju Cywilizacji w ujęciu gospodarczym, ekonomicznym i technologicznym, i pewne prywatne, osobnicze zrozumienie tego, co to znaczy wiara w daną grupę ludzi, w specjalistów, czy ochotników, którzy są w stanie przedłożyć problemy i cele całej cywilizacji nad własne życie, cywilizacji, której chcą pomóc stawić kolejny krok w ewolucji i sami być tego świadkiem. A ze swojej własnej perspektywy, ujmę to wszystko dodatkowo: nie ma co żałować w kwestii takiego wyboru na tego rodzaju lekturę dla doświadczenia tego rodzaju ,,pro-naukowej fikcji”, pomagającej nam zmierzyć się z pewnymi ,,obawami”, które czekają nas samych lub za życia przyszłych pokoleń, obawami spod znaku: ,,ogólno-kosmicznego rozwoju gatunku człowieka, z wyniesieniem naszego dobytku, technologii daleko poza schematycznie zamknięty obszar zwany Ziemią”.

Tak, ,,Czerwony Mars” to taka niełatwa do konfrontacji i zaakceptowania rozległości treści i detali wątkowych i opisu budowanego ,,lore” Świata, książka. Przyczyną tego ,,stanu rzeczy” może być – choć jest to bardziej subiektywne odczucie – około 1000-stronicowa objętość tytułu oraz specyfika kreślenia zdanie w zdanie, zawarta w języku, który jest bardzo plastyczny, zróżnicowany, niekiedy encyklopedyczny i dokładny, tworzący dzięki sprawnej ręce Robinsona specyficzny ,,Mikrokosmos” wśród książek w nurcie Space-Opera/Fantasy obecnych na światowym rynku. Mało tego, sam pisarz przeważnie znany jest w Polsce z omawianej niniejszym beletrystyki, tym bardziej z całej Trylogii Marsjańskiej. Generalnie czytuje się w naszych granicach jeszcze kilka jego klasyków, m.in. powieść pt. ,,2312”. Najciekawsze jest to, że po recenzowanej książce w serii przychodzi pora na ,,Zielonego Marsa”, kończąc ,,Błękitnym…” – sęk w tym, że każda z tych książek jest ogromna: ciekawi mnie jedno, aż można dostać spazmów geeka z fascynacji tym elementem pokroju ,,co takiego musi wydarzyć się i jak bardzo, ale to bardzo wielopoziomowo rozbuduje historie w tym Mikrokosmosie swojego mistrzowskiego pióra dla gatunku Sci-Fi w tomie drugim, a co dopiero w finiszującym Trylogię Marsjańską Robinson”? Skoro ,,Czerwony…” stawia dość dobry, z nadziejami na jeszcze lepszy w kolejnych pozycjach poziom całości w budowie i opowieści kreowanych w tym Świecie informacji, danych, relacji. Pilot serii to powieść dużo więcej niż obiecująca – teoretycznie mógłbym skończyć przygodę z Trylogią po ,,Jedynce”. A dlaczego? Za to, że ta astronomiczna ilość treści, ta narracja, wątki, nasi położeni w opresyjnej sytuacji bohaterowie – wszystko to stawia mnie jako czytelnika w położeniu, w którym z książki mogę wyciągnąć sporą refleksję dla mnie jako przedstawiciela/jednego z obywateli Cywilizacji zwanej ,,Ziemianami”, w którym to sam mogę dopowiedzieć sobie dalszą kreowaną historię. Bo przecież na ,,spekulowaniu i marzeniu” futurologia częściowo polega, czyż nie?

Wybór ,,Czerwonego Marsa” na tę ,,konkretną!” marsjańsko-futurologiczną, nurtującą mnie dość poważnie w wielu aspektach, powieść, o czym wspomniałem powyżej, był drogą pozbawioną jakichkolwiek problemów. Po prostu: było to w miarę łatwe zadanie: czułem, że to będzie to coś, to będzie to mentalnienie doświadczenie, tym bardziej że w tym Mikrowersum mamy nie jedną, a trzy prawie że po 1000 stron każda książki. Jedynie przed wczytaniem się w pierwsze rozdziały tomu 1, miałem pewne ,,obawowe ciągoty”, ale tylko minimalne, na zasadzie ,,co takiego fikcyjnego, ale i bliskiego realności wobec aktualnej ludzkiej nauki i technologii pozwalającej nam myśleć o rzeczywistej wyprawie na Marsa, zawiera w sobie powieść Robinsona?” Teoretycznie dobrze, że miałem takie ,,myślowe pułapko-zagwozdko-oczekiwania”.

Świadectwo. Zostałem poddany testowi tego, jak zareagują na taką a nie inną fikcyjno-realną (z aktualnym tym drugim przedrostkiem) Odyseję rodzaju ludzkiego w kierunku przejęcia Marsa, jego ,,odrodzenia” i kolonizacji: Odyseję spod znaku ,,Czerwonego Marsa”, pierwszej z trzech tomów cyklu ,,TM” Robinsona powieści. Zostałem świadkiem następującej opowieści: dano nam na tacy swego rodzaju dokładny, profesjonalny i duuuży treściami huragan emocji i wydarzeń… w futurystycznej, całkiem normalnej rzeczywistości (a nie jakiejś anty-utopii, czy sielanki rozwojowej dla Cywilizacji), gdzie naszym bohaterom i pędzącej swoim rytmem historii było zarówno pod górkę, jak i typowo ,,jak w klasie średniej”: po staremu, czyli po normalnemu z życiem pędzącym swoim biegiem. W ten sposób, przy takiej historii, tak zawiłej i skomplikowanej wątkami i językiem narracji w konstrukcji świata przedstawionego futurystycznej przygodzie, doświadczyłem szczerej opowieści o odwadze, ambicji i pasji, którą musi na przyszłość mieć w sobie Cywilizacja, aby sięgnąć daleko poza nasz ziemski dom, gdzieś nawet poza ,,Czerwonego Marsa”.

Wszechświat jest na swój magiczny sposób fenomenalny, urzekający i skrywający niebywałe spektrum piękna i osobliwości: gwiazdy, planety, obłoki proto-materii - to wszystko wygląda cudownie i zjawiskowo, z naszej perspektywy, na kosmicznym niebie, gdy tak patrzymy się w to niebo lub oglądam...

Rozwiń

Zwiń

Nie należy się rozczulać i kminić nie wiadomo co w temacie wyboru kolejnego ,,mango-dzieła”, czyli tworu wprost z ,,Made In Japan” oceanu rozrywki. Bo powiem w tej kwestii dość krótko: treści mamy w popkulturze ogólnie tyle, że… trzeba we współczesnych czasach być mocno zdecydowanym i zawsze gotowym na to ,,co, w jakiej formie, dlaczego” chce się doświadczać: czytać, oglądać, słuchać, danego tytułu. Gusta musimy mieć zarówno wąskie jak i szerokie. No bo trzeba być otwartym na to, co dzieje się obszarze poza naszymi głównymi zainteresowaniami, będąc przy okazji skupionym na swojej dziedzinie pasji w tym względzie… Pasji, której nigdy niepotrzebnie powinno odsuwać się na bok i brać ,,każdą kolejną książkę czy film do doświadczenia”, jak leci, no bo ,,sąsiad z góry czyta taką fajną książkę co dodają za 10zł do Wyborczej”.

Sprecyzowanie swoich popkulturowych wyborów jest potrzebne, tym bardziej zawężając swoje hobby do kręgu japońskiej popkultury, a jeszcze bardziej i bardziej zaciskając takowe kleszcze: do sfery japońskiego komiksu, słynnej ,,biało-czarnej, od prawa do lewa” opowiadanej mangi. I nie da się nie zachłysnąć, nie polubić aż do zatracenia tego rodzaju formą komiksu właśnie, i to z Kraju Kwitnącej Wiśni, bo ,,jak już raz zasmakujesz tego specyfiku to od takiej uczty, takiego stołu… nie odejdziesz”. Sama manga stanowi więc potwierdzenie odrębności i szeroko rozumianej wyjątkowości w popkulturze: czyli całej swojej specyfiki, którą stanowi, a jest ona w mandze wyrażana w każdej warstwie: od scenariusza, przeznaczenia mang, ot widowni, przez specyfikę rysunku, aż po oryginalne CV postaci, budowę Światów, czy samych autorów, tzw. mangaków. I sądzę, że samo to medium, rozwinęło się przede wszystkim dzięki nastaniu czasów idealnych ,,wolnemu słowu”, idei wyrażania własnych myśli, pragnień, celów etc. poprzez różnego rodzaju ,,ekspresje twórcze”, np. jak te, które tak dobrze znamy w popkulturze, bo przecież kultura masowa jest nimi przepełniona – to nie tylko sama rozrywka, ale jak widać, coś więcej!

Tylko dzięki doświadczeniu np. mangi można zrozumieć, że w taki a nie inny sposób nasza ,,masówka” potrafi być dla odbiorcy obfita w różnorodność (ilość, jakość, styl, rodzaj medium) oraz element łamania schematów, oryginalności. A co za tym idzie: poprzez różnorodność i odgałęzianie się w ewolucji tworów/gatunków ,,masówki” całego tygla różności popkultury, w ogóle nasze cywilizacyjne popkulturowe dziedzictwo jest w stanie ewoluować, rozwijać swój ekspresyjny cykl życia. I dzięki temu dostajemy bogate przestrzenie do obejrzenia, przeczytać, posłuchania, po prostu zasmakowania najgłębiej swymi popkulturowymi zmysłami tak jak się da. A samo doświadczenie i nasze gusta stają się obszerniejsze, sprawiające wrażenia bardziej przystępnych na nowości i coś innego, odrębnego od naszego jądra zainteresowań. Takie są właśnie mangi – są one elementem na miliony procent poświadczającym o zdolności popkultury do adaptowania się i ewolucji ku lepszemu: rozmiar, zakres i ilość, temat i jakość, czyli wszystko dla każdego i w każdej formie. I tak, rozważania mango-popkulturowe, plus ta konkretyzacja tego, co, jak i dlaczego chce się czytać w swojej ,,mangowej” powinności, zaprowadziły mnie wprost w ,,sidła” pierwszego tomu komiksu z serii City Hunter, autorstwa Tsukasy Hojo, do którego prawie że bezpośrednio doprowadził mnie serial animowany z tego Uniwersum, powstały na kanwie tejże mangi.

Pilot mangi Pana Hojo, to taka niebagatelna oryginalność twórcza. Wszystkie elementy całego tomu, a jest to jakaś horrendalnie opasła jak na standardy mang w twardej okładce w polskich wydaniach przystało ,,mango-biblia”, które składają się na budowę typowego japońskiego komiksu, świadczą o mistrzowskim podejściu do przelania wizji danego Uniwersum, które chce się przelać na karty dwuwymiarowo kreślonej, ale efektywnej jak w 3D, historii. Tak - inaczej nie da się tego określić. Nie ma to tamto: opisać się kultowości tej mangi nie da, ot tak prosto. A dlaczego ,,kultowości”… Przede wszystkim, po raz pierwszy w przypadku mojej znajomości i obcowania fanowskiego z mangą, no i wyszło mi to na ultra ważny plus, spotykam się z tak szczegółowo oddanym tytułem mangi w gatunku akcji, komedii, sensacji z elementami kryminału i motywami podobnymi do ,,kina pościgowego”, co miało miejsce w ,,CH" właśnie. I co istotne w przypadku ,,City Huntera” zacząłem nie od mangi, a od anime: za mną około 15 odcinków, a została prawie większość do oglądnięcia, co podsumuję to krótko, to czego tu doświadczyłem: zaskakuje mnie w serialu tym wszystko, nawet swoboda prowadzenia akcji z elementami kreacji komedyjko-omyłkowej głównego bohatera, będącego takim typowym ,,luźnym gliną lubiącym podrywać panienki, ale twardo i tak stąpającym po ziemi” – coś a’la gliniarze z ,,Miami Vice” z lat 80-tych. Bije tu mega dobry vibe: raz jest prze-wesoło, raz niezręcznie dziwnie, raz dramatycznie z miksem komedii sytuacyjnej i gagów oraz dobrą akcją w tle.

Nie rozumiem jednego: 600 stron mangi zleciało... łej, jak.z bicza strzelił. Idento jak w odpowiedniku anime: naturalny fabularny pęd, który opowiada się sam - sam narzuca sobie odpowiedni bieg opowieści. I tak, żyćko jak żyćko... toczy się dalej. A u mnie na ruszt czytania, jak widzicie... wpadło - trochę z zaskoczenia, trochę z wyboru - niezwykle powabne, ekspresyjne, dziwnie egzaltowane w kreacji humoru, specyficzne mango-rozdanie City Huntera. A nasi bohaterowie? W tym Uniwersum jest dość bogato i żwawo w tym elemencie: bo ci co ,,co się czubią, to się lubią", czyli para głównego MC, detektywa Ryou, czyli City Huntera oraz Kaori, jego partnerki... to miód na wszystko co nas tutaj irytuje. Oni dodają energii tej mandze - przykuwają uwagę w sprawach trudnych, zawiłych śledztw, no i potrafią nieźle odstresować, zwłaszcza robią to z gracją momenty, gdy ukrywająca swoją zazdrość Kaori daje detektywowi ,,City-Hunterowi” swego rodzaju kuksańca-złośkiwca, i na dodatek, co jest urocze, tego rodzaju akcent w akcji rozdziału/mangi zdaje się mocno pomagać w ogóle ruszyć daną trudną sprawę czy śledztwo na przód.

Co ciekawe, na samą myśl o tym przepełnionym akcją z nutką lekkiej melancholii i flirtu lat 80-tych XX wieku, tytułu anime, akcyjniakowością pełną gębą, to moja gawiedzi... aż dostać można geekowskich spazmów. Po pilocie mangi w tym Świecie, śmiem szczerze i z serducha fana twierdzić, że szykuje się nam tu seria dość wyjątkowa, nawet dużo bardziej niż przykuwająca uwagę fana dobrego komiksu z elementami akcji i specyficznego vibe’u humoru na dokładkę. Nie wiem dokładnie jak dużo odcinków zawiera w sobie ów tom, ale mamy w nim na tyle dużo intryg i troszku z emocji i dramatu (zależy to od rodzaju przypadku, z którym nasza para i przyjaźni jej detektywi pracują), że aż trudno było się spodziewać po nim takiej postaci mega mięsistej akcji! W tego rodzaju komiksie lubię określać coś następującego: ,,siada mi tu na gusta wszystko!”. Teoretycznie numer 1 mangi z serii CH... to taka petarda jakich mało - coś, co jest odpowiednikiem ,,Drużyny A” i wspomnianych wyżej zawadiaków z ,,Miami Vice”, z dokładką Chucka Norrisa, który widoczny jest w niezwykłych umiejętnościach Ryou.

No, właśnie, będąc na dopiero (i aż!) nastym z kolei odcinku ,,City Huntera” w anime, już korci mnie myśl o cofnięciu wszystkiego do ,,białej karty” i rozpoczęcia oglądania serialu od nowa, aby zrównać się z odpowiednimi rozdziałami mangi tomów 1, 2 i kolejnych. Na pewno nie jest to szalony pomysł, skoro Hojo odwalił (a to ledwo ,,pilocik!” cyklu!) niniejszym ekspresyjnie realną, kuszącą do zanurzenia się głębiej w tą rzeczywistość… robotę! Wszystkie te Netflixy, Disneye i PrimeVideo, czy cała reszta platform streamingowych, już teraz może pomyśleć o realnym wyprodukowaniu kilku sezonów ,,City Huntera”, najlepiej z obsadą topowych aktorów z świata małego i wielkiego ekranu. Mamy tu na tyle materiału źródłowego, że sama genialnie kreowana, jakby ze szwajcarską precyzją podkręconą do 110%-owej perfekcji, wersja komiksowa przygód nietuzinkowo stąpającego po świecie Ryou i jego bliskich mu ziomków z ,,ekipy śledczej” City Huntera, dałaby taki produkt końcowy, który określany byłby być może topowym z ostatnich lat. No tak, to generalnie dość zastanawiająca seria mang. Bo co by było, gdyby Świat funkcjonował tak, jak widziany z perspektywy Ryou? Trudno odpowiedzieć sobie na to pytanie, oj trudno. Bo City Hunter to w ostatecznej ostateczności odpowiednio skomplikowany przypadek skomplikowanego Uniwersum, jednego z najlepszych w historii swojego kryminalno-akcji-sensacyjno-dramatyczno-komediowego, mieszanego, gatunku, produktu w konwencji anime! I to w dodatku ,,skomplikowany przez duże s", bo niektórzy fani, już po lekturze omawianego tomu i być może obejrzanych kilku czy kilkunastu odcinkach anime, będą wprost uwielbiali mangowego ,,CH” za wyjątkowe kreację i relację tej dwójki duetu Ryou i Kaori, którzy może i nie grają pierwszych skrzypiec w tych 600 stronach ciągle, ale są w stanie podtrzymywać ogólny styl narracji i różnorodność emocjonalności. Na pewno znajdą się i tacy, którzy ,,polofciają” bez reszty ten Świat… za jego mangową całość, gdzie w owych setkach stron, z odpowiednią dozą kreowanego napięcia dostosowanego do rodzaju gatunku/nurtu tytułu, wyzwalana zostanie unikatowa moc akcyjniakowości i filuterności, którą dają nam scalone z ciekawą postacią głównej opowieści nasi herosi akcji i policyjnej brawury.

I tak, padło: ... padło właśnie na określenie tomu 1 jako idealnego mango-tworu na początek, przede wszystkim: ....dla entuzjasty gatunku akcyjniakowego z różnymi podgatunkami w tle. Przebudziła się tu moc, i to w takiej skali, że chyba zostanę na dłużej w komiksie (a nie samej mandze!) z tym wytwornym nurtem. Nie spodziewałem się, że sam Ryou będzie kimś więcej niż awanturniczym lowelasem. Tak właściwie to, nie spodziewałem się tu takiego flirtu z czytelnikiem.

Nie należy się rozczulać i kminić nie wiadomo co w temacie wyboru kolejnego ,,mango-dzieła”, czyli tworu wprost z ,,Made In Japan” oceanu rozrywki. Bo powiem w tej kwestii dość krótko: treści mamy w popkulturze ogólnie tyle, że… trzeba we współczesnych czasach być mocno zdecydowanym i zaws...

Rozwiń

Zwiń

Komiks to jeden z pierwszych mediów/form treści, poza rzecz jasna książką, z którym to zetknąłem się w mojej przygodzie z popkulturą najwcześniej, zaraz po typowej klasycznej beletrystyce. Owszem były wcześniej jakieś albumy, encyklopedie, przewodniki, czy literatura akademicka. Ale to właśnie przez formę komiksu, który to zacząłem czytać na poważnie od 2017 roku, cóż, nie inaczej: zaczęła się moja jazda na całego, i to totalnie bez trzymanki z rozwojem szeroko rozumianej pasji popkulturowej. I wynika z tego jedno: chyba narracjom obrazkowym mam co – choćby i na takim poziomie – zawdzięczać, czyż nie?

Bo komiks to różnorodność, to coś, co można nazwać niedokończonym dziełem; niedokończonym, gdyż to ostatecznie, sądzę, to od samego czytelnika zależy jedno, i to ,,to najważniejsze jedno!”: jak subiektywnie wybrzmi w jego wyobraźni uwydatniona w całości w komiksie historia. Tego rodzaju medium można porównać go do pociętego na zdjęcia filmu, zamkniętego w ramki z dorysowanymi dymkami, które kreują narrację, na dodatek uporządkowanego w odpowiednim szyku. Czytelnik zaczytany w lekturze komiksu ,,wciska przycisk play” w swojej głowie, a potem dzięki jego wyobraźni odtwarza się odpowiednia dla niego samego historia. A czy może być jeszcze piękniej?

Do dziś uważam, że moje dzieciństwo, czyli dajmy na to początki ,,geekowskości" i zainteresowania się szerzej grami i komiksami, które to miały miejsce w końcówce lat 90's i pierwsze kilka lat z 2000's... było czasem świętym, generalnie genialnie wspominanym, gdzie kanonem stało się chodzenie od kumpla do kumpla i rzucanie tekstów, gdy jego mama czy ojciec otwierał drzwi: ,,Jest Kamil. Możemy zagrać na kompie?". Rzecz jasna dochodziły do tego ,,indywidualne" sesyjki growe na jakimś Pegasusie czy ledwo co zipiącym komputerze z internetem na telefon czy korbkę z modemem. Quake, CS, Half-life, Serie SimCity, także ,,RollerCoaster Tycoony", ,,Contry", ,,marvelowskie bitki na flipperach w kiosku u Pana Andrzeja". Wszystkie te gry są dla mnie praktycznie niezniszczalne, plus to o czym zapomniałem dodać. Mamy jeszcze książki, planszówki, filmy, seriale, ale jest przede wszystkim to, co w dzisiejszym mym wywodzie dotyczącym recenzjo-opinii jednego z najważniejszych komiksów w historii publikacji Marvel Comics w okresie od lat 50-tych do 70-tych, jest dla mnie najważniejsze: po prostu… narracja graficzna, jak wspominałem wyżej, zamknięta i zaklęta w czasie, z tym charakterystycznym ,,dymkowaniem dialogów” i odpowiednim uwydatnieniem roli narratora; narracja graficzna zwana prosto i konkretnie: ,,komiksem”. I co najważniejsze sam komiks stanowi ten rodzaj rozrywki, który uważam nie tylko za ,,uzupełnianie” sobie czasu wolnego po pracy czy innych hobby i zajęciach, ale i za coś turbo-cennego dopełniającego w moim przypadku: drogę życiową poprzez samorealizację; również medium komiksu przyczyniło się do jeszcze szerszego zainteresowania się częścią filmowo-serialową kultury popularnej, czy samą historią komiksu, a nawet i kinematografią, która z ,,narracją obrazkową” ma o wiele więcej wspólnego niż początkowo moglibyśmy przypuszczać. Bo dajmy na to jeden współczesny, dość istotny przykład: kino superbohaterskie lub innego rodzaju ,,hiciory filmowe” zarabiające miliardy na świecie – tego rodzaju gatunek w filmie i serialu rozwinął się m.in. na bazie tego, co zwiemy ,,komiksem superheroe”.

MCU, DCEU, światy od DarkHorse, Image Comics – wszystko to w materii przemysłu kinematograficznego i jego odnóg, zostało stworzone z ilością setek, jak nie więcej tytułów filmowo-serialowych, łącznie z seriami animacji, na podstawie czegoś, co było tego źródłem: czyli wprost z arkan komiksowego archetypu. I tak, komiks tworzy tego rodzaju Uniwersa filmowe, a zysk i popularność tego rodzaju treści zachęca ludzi z branży komiksu do pisania i kreślenia ich jeszcze więcej i jeszcze lepiej. W ten sposób napędza się ,,nieskończony ciąg zależności twórczej” na linii narracja graficzna – film lub serial z ogólnym gatunkiem superbohaterskim. Jednakże w tej intymnej relacji kultury rozrywkowej, to komiks jest pierwszy i ostateczny. Od tego właśnie to, na co miliony ludzi na całym świecie chodzi do kin lub dla czego załącza w domowym zaciszu Netflixa lub Disney+, wszystko się zaczęło. U mnie pierwszy w tego rodzaju więzi był – stety bądź nie – film, potem serial i w końcu komiks; sam komiks zacząłem doświadczać te ponad 20 lat temu, ale poprzez klasyki z Kaczorem Donaldem, czy coś a’la gazetkowy ,,Komiks Gigant”. Jednakże te 9 lat temu, to superbohaterszczyzna, i to ta od Marvela otworzyła mi w tym względzie oczy. Pasja do komiksu miała od teraz dla mnie szerokie znaczenie, rozciągała horyzonty gatunkowe i zainteresowania w tym medium na o pierdyliard razy większą skalę. I po raz drugi się zapytam: warto czytać komiksy… Oj, tak!

W Uniwersum narracji obrazkowych Marvel Comics pierwszym w całym dziedzictwie twórczym marki – które jak wiemy wciąż jest kontynuowane – komiksie, który przeczytałem ,,tak na poważnie!”, czyli w okolicach połowy 2017 roku była publikacja pt. Thanos powstaje” z serii Marvel NOW!. Potem… Łej Pany, jakoś to już szło. Owszem, Marvel również wchodził na ruszt, pojawiało się DC, także pojedyncze historie z TM-Semic czy Dark Horse i innych wydawnictw. Pojawiał się u mnie na tapecie nie tylko komiks superheroe, ale i obyczajowy, sensacyjny, horrorowo-thrillerowy, psychologiczny etc. I tak, po tych wielu, wielu latach ewolucji mojego podejścia do komiksu w ogóle, na stan Anno Domini styczeń 2026 roku, poszukując komiksowych inspiracji w rozmaitej tematyce, gatunku i stylistyce popkulturowego nurtu, natknąłem się na 4-ty o początku cyklu tom opowieści o Hulku z Świata Marvela – cyklu zwanego ,,Marvel Origins”, które to wydaje w Polsce firma ,,Hachette Polska”. Pełny tytuł tegoż to komiksu, który mi jako pełnej optymizmu osobie, z odświeżonym, pełnym witalnych komiksowych sił umysłem, dał jeszcze więcej wigoru i samozaparcia w realizacji tej pasji, brzmi ,,Hulk 1 (1962) – Marvel Origins”, gdzie jego autorami okazują się, rzecz jasna za to tym Panom czapki z głów, mistrzowie w tej branży, ba!, wręcz tytani pracy w sferze komiksu: Stan Lee (scenariusz) oraz Jack Kirby i Steve Ditko (szata graficzna, pozostałe projekty).

Jak wiemy, najbardziej ikonicznym herosem, na wielu frontach, dla Wydawnictwa Marvela i całej jego marki/franczyzy, sądzę jest niesłychany Kapitan Ameryka, te ,,drugie skrzypce” uważam: gra Spider-Man, pod którego warstwą tego oto superbohaterskiego alter ego kryje się sylwetka Petera Parkera. Na trzecim miejscu uplasowałbym Hulk, który jest znany nam geekom ,,gamma-alterego” Doktora Bruce’a Bannera, bez którego tak samo jak bez pozostałej dwójki trudno mi wyobrazić sobie jest ten potężny współczesny świat narracji obrazkowych. Dlatego też takowe rozkminy w tak ,,zacnym” temacie superheroe, o tak wyjątkowym i trudnym herosie jakim jest Niesamowity Hulk (Hulk lub Banner – mają trudne osobowości do rozgryzienia. To ciężkie jak gule ze stali charaktery, funkcjonujące na dodatek w jednym ciele), nakłoniły mnie turbo-ostatecznie do zdecydowania się na ,,Hulka 1” od Hachette. Bo tak naprawdę to od tego wydania – mówimy to o pozycji angielskiej i także pojedynczych zeszytach składających się na m.in. polską publikację w serii – zaczęło się poznawanie tego kim jest w Marvelu ta postać. I tak na wstępie, po lekturze tego tytułu: ten archetyp komiksowy trzeba przeczytać, aby poczuć specyfikę pierwszych hulkowych kroków w tym Multviersum, i to w sferze komiksu. Tego trzeba doświadczyć w projekcji własnego umysłu, aby zrozumieć linię ewolucji idei tego, co i dlaczego jest Hulkiem w całym oceanie współczesnej rozrywki.

,,Hulk 1” z 1962 roku to troszku schematyczny komiks, troszku genialny, ale i z racji czasów, w których został pisany landrynkowo-naiwny, nawet intrygujący. Ale przede wszystkim to komiks kanoniczny, mimo tego iż narracja w tych stu kilkudziesięciu stronach wygląda jakby była kierowana prosto i łopatologicznie od punktu A do punktu B. Jedynie język, którym obdarowano narracje może przyciągać uwagę – moralizatorskość Lee i kreowanie takich wypowiedzi bohaterów, takiego narratora, takich ich myśli, jakby wypowiadały je na głos po to, aby skupić na sobie uwagę, żeby podkreślić, że ,,to ja jestem wyjątkowy i ja to robię” są obecnie nie do podrobienia. Jednakże sama grafika – z przyjęciem jej klasycznego, bardzo twardego i topornego stylu w stosunku do dzieł mocno współczesnych może być u fanów w tej kwestii różnie. Stety bądź nie: nic na to nie poradzimy – to esencja samej esencji stawiania kolejnych kroków w rysowaniu i we ,,wprawianiu w iluzoryczny ruch” zaklętych w czasie kadrów – kroków, które graficznie i z samą techniką rysunku doprowadziło nas do tego, jak komiks wygląda obecnie. Trzeba chcieć tą miejscami w całym wydaniu zbyt toporną ,,kreskę" doświadczać, czyli próbować wyciągnąć z niej tą gdzieś ukrytą dynamikę, tempo wydarzeń, emocje między postaciami, sam akcent ruchu czy wizualizację całej rzeczywistości Uniwersum Marvela, przedstawionej w fragmencie w tym wydaniu. Samą narrację, wątki, to jak emocjonalnie i psychologicznie wobec aktualnych wydarzeń toczących się na świecie w latach 60-tych XX wieku podchodzono do Hulka., także grafikę tegoż to tomu - wszystko to idealnie podsumowuje pewne określenie, a zarazem tytuł wstępu, ot ,,kilku słów” specjalisty przed głównym ciągiem historii w tym komiksie: ,,Monstrualna Poezja”.

I trudno w tej monstrualnej klasycznej poezji komiksowej znaleźć coś najbardziej uniwersalnego i najlepszego z wszystkich opowieści. Na pewno na uwagę zasługuje historia pt. ,,Potwór i Maszyna”. A co do ,,przedsłowia” oraz czegoś od Hachette ekstra na początku publikacji: przeczytać te wstawki trzeba koniecznie – w ten sposób zyska się świadomość tego, jak twórcy widzieli i rozumieli Hulka oraz jego przygody.

Komiks to jeden z pierwszych mediów/form treści, poza rzecz jasna książką, z którym to zetknąłem się w mojej przygodzie z popkulturą najwcześniej, zaraz po typowej klasycznej beletrystyce. Owszem były wcześniej jakieś albumy, encyklopedie, przewodniki, czy literatura akademicka. Ale to wła...

Rozwiń

Zwiń