Profil użytkownika: Pan_Poker

„Jest zawsze jakaś racja, jakaś przyczyna, ścisła i zamierzona, jakkolwiek czasem trudno ją odkryć”.

Lazurowa droga to nie tylko tytuł tej książeczki, liczącej sobie nieco ponad 100 stron, ale również filmu, który powstał na podstawie oryginału książki Squarciò; Franco Solinas był także scenarzystą filmowym (m.in. Bitwa o Algier, Stan oblężenia).
Moje obawy, że ta miniatura będzie mało interesująca, rozwiały się niczym mgła w małej sardyńskiej rybackiej wiosce, gdzie toczy się zwyczajne (a może nie) życie bohaterów.
Zmienność losu, dylematy moralne i międzyludzkie relacje, całość opowiedziana prostym językiem w spokojnym klimacie, a jednak pełna napięcia.
Ogólnie, jeśli komuś przypadł do gustu Hemingway i jego Stary człowiek i morze, do której to powieści krytycy porównywali podobno opiniowaną przeze mnie książkę, to może sięgnąć po Lazurową Drogę.
Mnie się podobało.

„Jest zawsze jakaś racja, jakaś przyczyna, ścisła i zamierzona, jakkolwiek czasem trudno ją odkryć”.

Lazurowa droga to nie tylko tytuł tej książeczki, liczącej sobie nieco ponad 100 stron, ale również filmu, który powstał na podstawie oryginału książki Squarciò; Franco Solinas był także s...

Rozwiń

Zwiń

Melancholia człowieczego zmierzchu...

Opowieść o życiu niemalże na odludziu, przeplatana wspomnieniami z dzieciństwa i młodości protagonisty; raczej smutna, spokojna, choć momentami nie pozbawiona napięcia. Refleksje na temat przeszłości, szczególnie relacji z ojcem, lęk przed starczymi ułomnościami. Historia życia, które uwierało z różnych stron. I wszystko byłoby wspaniale, gdyby autor nie zmęczył mnie zbyt szczegółowymi opisami wyrębu lasu i spławiania drewnianych bali. Te dłużyzny miały, wprawdzie w niewielkim stopniu, jednak nieco negatywny wpływ na ogólny odbiór książki przeze mnie. Mimo wszystko czyta się dobrze, oczywiście, jeśli ktoś nie szuka wartkiej akcji; pozycja w sam raz dla wyciszenia i dobrego snu, co mi osobiście odpowiada.

"Kiedy czuję satysfakcję w rękach i w nogach i kiedy mogę się całkiem rozluźnić i rozprężyć, wtedy wiem, czego chcę, bo wtedy mogę myśleć sobie o tym, jak by to było, gdyby było tak, jak chcę”.
(Jesień w Pekinie, Boris Vian)

Melancholia człowieczego zmierzchu...

Opowieść o życiu niemalże na odludziu, przeplatana wspomnieniami z dzieciństwa i młodości protagonisty; raczej smutna, spokojna, choć momentami nie pozbawiona napięcia. Refleksje na temat przeszłości, szczególnie relacji z ojcem, lęk przed starczymi u...

Rozwiń

Zwiń

„[…] pękają szwy dni […]”.

Szybko, jak to mówią, powinno się biegać na setkę. Nie czytać. Tylko 150 stron, a tekst niczym słynny francuski TGV pędzi od początku do końca bez przystanku; postacie historie wspomnienia i wizje narratorki, dziesiątki, kolejne kolejne i kolejne śmigają przed oczami z prędkością zawrotną.
Nie da się zaciągnąć hamulca, zatrzymać na chwilę i posmakować, przemyśleć, zapamiętać, a przecież chciałoby się. Mnie ta wartkość jednak nieco zmęczyła, bo co zostaje w głowie, jakie wspomnienie, z takiej podróży, kiedy za oknem w błyskawicznym tempie pojawiają się i znikają coraz to nowe nowe i nowe obrazy? Chyba że to tempo narzucone przez autorkę ma symbolizować szalony pęd życia, życia każdego z nas. Ogólnie książka dobra, doceniam kunszt pisarski autorki, poza tym mam słabość do literatury francuskiej, ale to kolejna pozycja o życiu, a więc nic nowego. Może dlatego skończyło się tylko nominacją do Nagrody Goncourtów.

„[…] zmieniają się dekoracje i idziemy dalej […]”.

„[…] pękają szwy dni […]”.

Szybko, jak to mówią, powinno się biegać na setkę. Nie czytać. Tylko 150 stron, a tekst niczym słynny francuski TGV pędzi od początku do końca bez przystanku; postacie historie wspomnienia i wizje narratorki, dziesiątki, kolejne kolejne i kolejne śmigają przed ...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli to prawda, że dusza żywi się pięknem, to ja czuję sytość.

Życie każdego z nas to opowiadanie, opowieść, która łączy się z historią najbliższej nam osoby, tworząc naszą wspólną historię, ta z kolei łączy się z opowieściami innych itd., itd.
„Pajęczyna świata”.

Czytając Bartha, wchodzę do labiryntu naszpikowanego grą słów, gdzie czekają na mnie „opowiadania o opowiadaniach w opowiadaniach, połykające własny ogon jak wąż Uroboros. Poskręcane i skomplikowane jak pętle czasowe”.
W labiryncie jest ciepło, panuje cisza i spokój; przechodzę przez tunele pełne ironii, w niektórych trafiam na dobry humor, w innych jeszcze zaskakują mnie nietuzinkowe metafory pełne cząstek, fal i neutronów. A wszędzie biegnie czas podlegający bezlitosnej erozji.

„Pieprzone mgnienie oka”. Koniec drogi.

Jeśli to prawda, że dusza żywi się pięknem, to ja czuję sytość.

Życie każdego z nas to opowiadanie, opowieść, która łączy się z historią najbliższej nam osoby, tworząc naszą wspólną historię, ta z kolei łączy się z opowieściami innych itd., itd.
„Pajęczyna świata”.

Czytając Bartha, wch...

Rozwiń

Zwiń