Profil użytkownika: Marcin

Sada chwyciła suszącą się bieliznę, którą uprała jej Etsuko, i poczuła miły zapach płynu do płukania. Jej włosy łonowe ukryły się pod majtkami, piżama przykryła najpierw piersi, tatuaże i ramiona, a potem stopy i dłonie, wszystko z wyjątkiem twarzy. Uderzyła ją myśl, że dookoła ludzie chodzą z odsłoniętymi twarzami. Choć skóra na twarzy przecież jest tą samą, która pokrywa piersi czy uda, nikt nie miał problemu z tym, by akurat tę część ciała wystawiać na światło dzienne. Choć akurat twarzami ludzie różnili się między sobą najbardziej. Sada rozłożyła się na posłaniu i wsunęła rękę pod piżamę. Jej skóra w środku nie różniła się specjalnie od tej na zewnątrz. Tę w środku musiała jednak chować — tylko dlatego, że była nieco zaokrąglona. Tylko dlatego, że porosły ją ciemne włosy. Dlaczego uciekamy przed nagością? I jak to jest, że nagle ktoś chce oglądać kogoś innego nago? Dlaczego choćby „tylko koniuszeczki”? Sada pościągała ze swojej leżącej na poduszce twarzy wszystkie części. Poczuła się czysta i lekka, więc ściągnęła też piżamę i bieliznę. Tej nocy spała nago. Gdy śniła, elementy jej twarzy musiały same wrócić na swoje miejsca. W jej śnie pojawiła się Tae i całą noc głaskała śpiącą nago Sadę.

Sada chwyciła suszącą się bieliznę, którą uprała jej Etsuko, i poczuła miły zapach płynu do płukania. Jej włosy łonowe ukryły się pod majtka...

Jak mówiłem, zawiść jest kluczem; w ciągu całej historii jest ona obecna i ma wielkie znaczenie. To trzon, usposobienia Stwórcy, to podstawa jego charakteru. Najmniejsza rzecz może zburzyć jego opanowanie i zmienić jego sąd, jeśli dotknie czułego miejsca - zawiści! I nic nie rozpala owego rysu tak szybko i tak pewnie, i tak przesadnie, jak podejrzenie, że wierze w Boga zagraża jakaś konkurencja. Obawa, że jeśli Adam i Ewa zjedzą owoc z Drzewa Poznania Dobrego i Złego staną się "jako bogowie", tak rozpaliła jego zawiść, że odbiło się to na jego rozsądku i nie potrafił potraktować tych biednych istot ani sprawiedliwie, ani miłosiernie, ani nawet powstrzymać się od okrutnego, zbrodniczego postępowania z ich niewinnym potomstwem. Do dnia dzisiejszego nie otrząsnął się z tego szoku; od tamtego czasu opanowała go dzika mara mściwości i prawie że zmarnował swoją wrodzoną pomysłowość na wynajdywanie cierpień i nieszczęść, upokorzeń i zgryzot, którymi zatruwał krótkie życie potomków Adama. Pomyślcie o chorobach, które dla nich przygotował! Są bardzo liczne, żadna książka nie może ich wszystkich wymienić. A każda z nich jest pułapką zastawioną na niewinną ofiarę. (...) Choroba! To główna siła, niestrudzona silą, miażdżąca siła. Atakuje niemowlę w momencie narodzin; zsyła jedną niemoc po drugiej: krup, odra, świnka, niedyspozycje jelitowe, bóle ząbkowania, szkarlatyna i inne dziecięce specjalności. Ściga dziecko aż do wieku młodzieńczego i obdarza dolegliwościami na ten okres życia. Ściga młodość aż do dojrzałości, dojrzałość do starości, a starość do grobu. Mając te fakty na uwadze, czy spróbujecie teraz; odgadnąć, jakim ulubionym mianem obdarza człowiek tego okrutnego Wodza Naczelnego? Zaoszczędzę wam trudu - ale nie wolno wam się śmiać: Nasz Ojciec w Niebiesiech!

Jak mówiłem, zawiść jest kluczem; w ciągu całej historii jest ona obecna i ma wielkie znaczenie. To trzon, usposobienia Stwórcy, to podstawa...

Podczas dziecięcego, nie do końca świadomego, kontaktu z monadyczną strukturą bytu, istotnym czynnikiem jest zjawisko wyjścia poza liniową oś czasu. Oznacza to, że dla dziecka doświadczającego spontanicznego, gnostycznego wglądu, przeszłość, teraźniejszość oraz przyszłość ściągają się w jedno „teraz" . Być może fakt tej dziecięcej, metafizycznej spontaniczności miał na myśli Jezus z Nazaretu, mówiąc, że, aby dostąpić Królestwa Bożego „musicie być, jak dzieci”? Czas przestaje być wektorem, ze swym zaczepieniem (przeszłością), modułem (teraźniejszością) i zwrotem (przyszłością), a staje się punktem. Zagęszczony niczym grawitacyjna antymateria punkt „teraz” jest miejscem, a raczej „niemiejscem”, gdzie „teraźniejszość z teraz” staje się przyszłością, a „teraźniejszość z przyszłości”, teraźniejszość, która nadejdzie, realizuje przeszłość.

Podczas dziecięcego, nie do końca świadomego, kontaktu z monadyczną strukturą bytu, istotnym czynnikiem jest zjawisko wyjścia poza liniową o...

Najbardziej boimy się tego, czego nie znamy i nie rozumiemy. W chwili kiedy nadamy mu imię i kształt, przestaje być straszne. Strach, którego twarz widzimy, staje się już tylko karykaturą samego siebie. Możemy spojrzeć mu prosto w oczy i odstrzelic go niczym snajper.

Najbardziej boimy się tego, czego nie znamy i nie rozumiemy. W chwili kiedy nadamy mu imię i kształt, przestaje być straszne. Strach, któreg...

Tej nocy Sadzie przyśnił się ojciec. Szyję przewiązaną miał bandażem, przez który sączyła się krew. Przedzierał się przez krzewy podobne do róż i rozciął ją sobie kolcami. Sada od razu rozpoznała, że ojciec ze snu wędruje z Nepalu do Tybetu. W tej samej chwili znów miała osiem lat. Zamglony krajobraz nabrał ostrości. Na wyschniętych wzgórzach pojawiły się kępki traw. Ojciec przywoływał ją dłonią, więc Sada podbiegła, żeby go dogonić, ale natknęła się na czaszkę bawołu. Orły całkiem już ją wydziobały i jedynie dookoła oczodołów pozostały jeszcze skrawki skóry, którą porastała szorstka jak trawa szczecina, i na której zalęgły się czerwie. — Wyjedzą wszystko, co jeszcze zostało — odezwał się ojciec. Miał chyba na myśli larwy, ale nim Sada się spostrzegła, znalazła w swoich dłoniach kawałek mięsa z kością — musiało należeć do tego padłego bawołu. Mięso rosło w jej rękach. Przyrastało, pokrywało się sierścią i nagle Sada cała stała się jednym wielkim bawołem. Nie wiadomo kiedy ojciec zniknął, a wymarłe pustkowie pokryło się pięknie kwitnącymi hortensjami. Aż do rana Sada patrzyła na świat błyszczącymi oczami bawołu.

Tej nocy Sadzie przyśnił się ojciec. Szyję przewiązaną miał bandażem, przez który sączyła się krew. Przedzierał się przez krzewy podobne do ...

Dziecko wiejskie musi być robotnikiem W 1929 r. czasopismo „Głos do Kobiet Wiejskich” na pierwszej stronie publikuje relację instruktorki, która prowadzi na wsi kurs gospodarstwa domowego: „Któregoś dnia jesiennego córeczka siedmioletnia gospodyni, u której mieszkałam, przyszła z pastwiska spłakana, przestraszona, chora. Przy rozbieraniu się jej do snu matka patrzy, a tu koszula dziecka jest od dołu cała zakrwawiona i cały dół brzuszka też krwią zastygłą zwalany, okazało się przy bliższym zbadaniu, że nad dziewczynką dokonano gwałtu. Dziecko długo chodziło senne, jakby otumanione, ale na trzeci dzień, pomimo płaczu dziewczynki, matka wygnała je znów z krowami na ugór”. Pasionka to zwykły los chłopskiego dziecka. Budzone o świcie, prowadzi zwierzęta na pastwisko, zwykle krowę, czasami przez całą wieś. Tam pilnuje, aby nie wchodziła na sąsiednią miedzę i nie uciekła, a późnym wieczorem spędza ją z powrotem do gospodarstwa.

Dziecko wiejskie musi być robotnikiem W 1929 r. czasopismo „Głos do Kobiet Wiejskich” na pierwszej stronie publikuje relację instruktorki, k...

W la­tach dwu­dzie­stych naj­czę­ściej na tak zwane spę­dza­nie płodu de­cy­dują się ko­biety nie­za­mężne. Przede wszyst­kim z biedy, ale i aby unik­nąć wy­klu­cze­nia i nie na­ra­zić na wstyd ca­łej ro­dziny, dziecko nie­ślubne to bo­wiem hańba jedna z naj­gor­szych, nie­wy­ba­czalna plama na ho­no­rze fa­mi­lii. Ta­kie dziecko na­tych­miast zy­skuje ety­kietę: znaj­du­cha, szu­ber, bęks, bla­dy­niec lub be­ber. Jego matka na­zy­wana jest be­zec­nicą, prze­spa­nicą, go­ini­chą albo flą­drą.

W la­tach dwu­dzie­stych naj­czę­ściej na tak zwane spę­dza­nie płodu de­cy­dują się ko­biety nie­za­mężne. Przede wszyst­kim z biedy, ale i...

Mieć mocne byty znaczyło "być mocnym" a nawet po prostu "być".

Mieć mocne byty znaczyło "być mocnym" a nawet po prostu "być".

Czasoprzestrzeń jest rozbłyskiem absolutnej świadomości, przejawiającej się w „kosmogonicznej erupcji" poprzez drgania energii, w „śiwaizmie kaszmirskim” zwane spanda. Energia ta występuje w postaci fal o różnej częstotliwości, tworząc trzy guny, na bazie których powstaje wielość skupień atomowych. Dochodzi w ten sposób do ewolucyjnej (parinama) przemiany absolutnej świadomości, podczas której pierwotna zasada staje się myślami i uczuciami, staje się atomami oraz oddziaływaniem występującym między elementami materii, nie tracąc własnej jedności — będąc immanentną pozostaje transcendentna. W człowieku, co jest elementem tego procesu ewolucji, świadomość absolutna zawęża się do świadomości jednostkowej, do myślenia empirycznego i odczuwania. Zjawisko to można porównać do skraplania się pary wodnej, przy czym podgrzewana woda to świadomość absolutna, para wodna to pramateria, prakriti, a krople wody, będące wynikiem jej ochładzania, to poszczególne świadomości indywidualne. Każda ze świadomości indywidualnych, tak jak krople wody w procesie wrzenia, parowania i skraplania, oddaliła się od swego źródła. Każda przez obecność tamasu, radżasu i sattwy zmieniła swą wyjściową strukturę, „straciła” transcendencję, co spowodowało jej brak wglądu w monistyczną istotę rzeczywistości.

Czasoprzestrzeń jest rozbłyskiem absolutnej świadomości, przejawiającej się w „kosmogonicznej erupcji" poprzez drgania energii, w „śiwaizmie...