„Rozczarowanie” - tak powinien brzmieć polski tytuł „Skyshade”. Serio. Isla z „Lightlarku” i Isla ze „Skyshade” są jak dwie zupełnie różne osoby. Ta pierwsza była rozważna, sprytna, skupiona na przetrwaniu, nie posiadając przy tym ani grama mocy. Isla numer dwa? Ma moce - i to potężne - a mimo to zachowuje się, jakby razem z wrzuceniem swoich opiekunek do lochu zamknęła tam też wszystko, czego ją nauczyły. W tym zdrowy rozsądek i instynkt przetrwania. Podejmuje bezmyślne, ryzykowne decyzje, choć jej życie - i życie innych - jest przez to poważnie zagrożone. I kiedy myślisz, że gorzej już być nie może, ona wpada na kolejny „genialny” pomysł. Serio, momentami aż chce się ją zdzielić, żeby w końcu zaczęła myśleć.
Najbardziej męczy jednak to jej wieczne biadolenie. Po każdej decyzji płacz, że jest zdrajczynią, że jest najgorsza… No błagam. Halo, sama do tego doprowadzasz! Zamiast korzystać z tego, co umie i co przeżyła, pakuje się w kolejne problemy, jakby absolutnie niczego się nie nauczyła.
Pióro autorki nie jest w najlepszej kondycji. Fabuła przeciągała się przez powracające, praktycznie te same rozterki bohaterki o tym, kogo kocha bardziej, a później - przypominajka w każdym rozdziale, że kocha obu mężczyzn. Scena łóżkowa z Grimem jest opisana bardzo szczegółowo, podczas gdy porwanie Isli przez Lark potraktowano po macoszemu, dość ogólnikowo — a przecież był to moment z ogromnym potencjałem, który aż prosił się o lepsze rozwinięcie.
Czuję lekki niedosyt i mimo wszystko mam nadzieję, że następna część będzie tak wciągająca jak pierwsza.

„Rozczarowanie” - tak powinien brzmieć polski tytuł „Skyshade”. Serio. Isla z „Lightlarku” i Isla ze „Skyshade” są jak dwie zupełnie różne osoby. Ta pierwsza była rozważna, sprytna, skupiona na przetrwaniu, nie posiadając przy tym ani grama mocy. Isla numer dwa? Ma moce - i to potężne - a mimo to zachowuje się, jakby razem z wrzuceniem swoich opiekunek do lochu zamknęła tam...