Wybranka bogów. Część 2

Druga część historii o "zamianie miejsc" z boginią Amfitrytą skupia się na konsekwencjach wejścia w mityczny świat Posejdona. O ile pierwsza część była odkrywaniem magii, o tyle druga to walka o to, by tę magię – i miłość – utrzymać przy życiu.

Plusy:

Rozbudowa świata Posejdona: P.C. Cast w tej części daje nam więcej opisów podwodnego królestwa. Jest ono barwne, magiczne i bardzo plastyczne, co stanowi świetne tło dla romansu.

Emocjonalna kulminacja: Autorka dobrze radzi sobie z opisem tęsknoty i dylematów bohaterki, która musi zdecydować, gdzie jest jej prawdziwy dom – na suchym lądzie czy w głębinach oceanu.

Ucieczka od rzeczywistości: To książka, która nie udaje niczego więcej niż jest – to czysta, romantyczna baśń dla dorosłych, idealna do "odmóżdżenia".

Minusy:

Brak większych zwrotów akcji: Fabuła jest dość liniowa i przewidywalna. Czytelnik od połowy książki doskonale wie, jak to się skończy, co nieco odbiera emocji podczas lektury.

Słodko-gorzki ton, który szybko staje się tylko słodki: Cast ma tendencję do przesładzania zakończeń, co dla osób szukających realizmu (nawet w fantasy) może być nużące.

Podsumowując: „Wybranka bogów. Część 2” to satysfakcjonujący finał tej konkretnej opowieści. Jeśli polubiłeś bohaterów i klimat pierwszej części, domknięcie ich historii przyniesie Ci sporo radości. To lektura lekka jak morska piana.

Druga część historii o "zamianie miejsc" z boginią Amfitrytą skupia się na konsekwencjach wejścia w mityczny świat Posejdona. O ile pierwsza część była odkrywaniem magii, o tyle druga to walka o to, by tę magię – i miłość – utrzymać przy życiu.

Plusy:

Rozbudowa świata Posejdona: P.C. Cast w tej części daje nam więcej opisów podwodnego królestwa. Jest ono barwne, magiczne...

Druga część jest zdecydowanie lepsza od pierwszej. Może przez to, że Shannon faktycznie jakoś się dostosowała do takiego życia, a może przez ciekawsze wydarzenia?
Na pewno jestem ciekawa jak radzi sobie prawdziwa Rhiannon 😁

Druga część jest zdecydowanie lepsza od pierwszej. Może przez to, że Shannon faktycznie jakoś się dostosowała do takiego życia, a może przez ciekawsze wydarzenia?
Na pewno jestem ciekawa jak radzi sobie prawdziwa Rhiannon 😁

Sięgnąłem z ciekawości, bo od dłuższego czasu leżało na półce. Nie zawiodłem się, ale też nie zachwyciłem. Po prostu romans wpleciony w baśniową rzeczywistość.

Sięgnąłem z ciekawości, bo od dłuższego czasu leżało na półce. Nie zawiodłem się, ale też nie zachwyciłem. Po prostu romans wpleciony w baśniową rzeczywistość.

Na pewno lepsza niż poprzednia część, bez dwóch zdań, choć nie na tyle, żebym zapałała pozytywnymi uczuciami do tej serii. Shannon jest nadal niesamowicie irytująca i fakt, że to właśnie ona prowadzi naszą historię, jest najprawdziwszą tragedią.

Przykład - Shannon ledwie kilka chwil zna babkę (“no, konio-kobietę”, jak by to pewnie sama zaznaczyła),a już gada, jak to wiele o niej wie, oświadcza fakty w sposób, jakby były wieloletnimi przyjaciółkami i próbuje ją swatać tak, jakby wiedziała, czego ta centaurzyca naprawdę chce od życia... Finalnie wspomniana kobieta-koń poddaje się jej swataniu i nasza super poważna Wielka Łowczyni zachowuje się jak zakochana nastolatka.

Brakuje mi też w tej książce naprawdę silnej kobiecej postaci. Takiej, która nie jest takim typowym odgrzewanym kotletem w stylu - jestem badassem, ale jestem też delikatna; kocham być układana przez męża do snu, ale też będę brała udział na froncie podczas wojny bo się nie boję. Czy jest coś złego w takich postaciach? Nie. To nie jest zwyczajnie nic ciekawego, kiedy postać jest rozbudowana na dwa fronty, bo przez to autorka zawsze może wybrać zachowanie, jakie jej bardziej się podoba w danej chwili, zamiast mieć konsekwentny charakter postaci.

Za każdym razem przewracałam też oczami, kiedy Shannon określała Alannę jako super-duper przyjaciółkę, tylko po to, żeby ta skakała wokół niej, pomagała się jej myć, ubierać, etc... Rozumiem, że pomagała w zarządzaniu zamkiem. Duża rola i jest to super, że po tym, jak była niewolnicą Rhiannon, zyskała taką władzę, ale no jak były we dwie to naprawdę Rhea (tak nazywali Shannon, kiedy była w Partholonie) nie musiała jej tak traktować. Mogła cieszyć się towarzystwem bliskiej osoby, a oporządzać się sama, ale nie. Nadal chętnie korzystała z tego, że Alanna usługiwała jej na prawo i lewo. Strasznie mi się to nie podobało.

Wojna, która była głównym tematem tej części, bywała najbardziej interesująca, kiedy szala przechylała się na niekorzyść bohaterów… Właśnie na takie konflikty czekałam! Choć nie obyło się bez wojennych głupot:
- CF mówiący, że “wyruszamy dzisiaj wieczorem”, po czym bohaterowie zasiadają do biesiady i krzyczą praktycznie "KURDE, NAPADAJĄ, PLANOWALIŚMY ATAKOWAĆ JUTRO";
- nielogiczny opis tego, jak Fomorianie znaleźli się po drugiej stronie wody, bądź świątyni, powodując wiele logicznych problemów, kiedy próbowało się złożyć historię ich podstępu w całość;
- CF potrzebujący ciszy i skupienia, żeby się zmienić? zrozumiałe. robienie tego w ruchomych piaskach jak może umrzeć? da się zrobić. logika? nigdzie;
- trzej Fomorianie zaniechający ataku, bo Shannon podbiegła do nich krzycząc i wymachując rękami... tak, to wszystko, co wystarczyło zrobić, żeby uchronić jej męża przed zamordowaniem przez bezlitosne kreatury żywiące się krwią;
- Shannon wbiegająca koniem prosto w miejsce, gdzie mogli (i co zrobili) zaatakować ją Fomorianie, bo stwierdziła, że stamtąd doda to otuchy i odwagi nadciągającym posiłkom, czym prawie skazała wiele istot (nie wymienię żeby nie spojlerować) na śmierć.

A o Talii, czy jak jej tam było, tej Wcielonej od Tragedii to nawet nie wspomnę. Brzmiała niesamowicie pretensjonalnie i nie polubiłam jej jeszcze przed najazdem wroga na świątynie. W ogóle to, że poruszyła temat tego, że Shannon to Shannon, a nie Rhiannon, podczas biesiady z ludźmi, którzy tego nie wiedzieli, I KTÓRZY JAKIMŚ CUDEM NIE SŁYSZELI CHOĆ SIEDZIELI OBOK to był szczyt głupoty i bezmyślności scen w tej książce.

Mimo tego całego narzekaństwa, są aspekty tej całej wojny i walki, które ciekawie się czytało. Sam aspekt fantasy bardzo często jest dobrze ukazany przez autorkę, nawet bardzo dobrze. Największy problem dla mnie pojawia się jednak, kiedy wciska tam romans i kiedy, co niestety jest częste, jej postaci zachowują się jak tępe dzidy z charakterem dzbana.

Na pewno lepsza niż poprzednia część, bez dwóch zdań, choć nie na tyle, żebym zapałała pozytywnymi uczuciami do tej serii. Shannon jest nadal niesamowicie irytująca i fakt, że to właśnie ona prowadzi naszą historię, jest najprawdziwszą tragedią.

Przykład - Shannon ledwie kilka chwil zna babkę (“no, konio-kobietę”, jak by to pewnie sama zaznaczyła),a już gada, jak to wiele...

Ta część zdecydowanie gorsza od pierwszej. Za bardzo wyidealizowana scena podczas końcowej bitwy. Niektóre dialogi głównej bohaterki nie powalają a wręcz przeciwnie. Ogólnie to polecam mimo wszystko, bo warto mieć te książki w swojej kolekcji.

Ta część zdecydowanie gorsza od pierwszej. Za bardzo wyidealizowana scena podczas końcowej bitwy. Niektóre dialogi głównej bohaterki nie powalają a wręcz przeciwnie. Ogólnie to polecam mimo wszystko, bo warto mieć te książki w swojej kolekcji.

Bardzo fajnie poczytać o wydarzeniach, które rozegrały się lata przed tymi opisanymi w "Przepowiedni" i "Powołaniu".
Tam wspomina się o wojnie z Fomorianami, od jakiej upłynął już wiek, tutaj możemy zapoznać się z jej szczegółami. Razem z Shannon/Rhiannon doświadczamy ważnych i zwrotnych dla przebiegu starcia ze skrzydlatymi napastnikami momentów.

Bardzo fajnie poczytać o wydarzeniach, które rozegrały się lata przed tymi opisanymi w "Przepowiedni" i "Powołaniu".
Tam wspomina się o wojnie z Fomorianami, od jakiej upłynął już wiek, tutaj możemy zapoznać się z jej szczegółami. Razem z Shannon/Rhiannon doświadczamy ważnych i zwrotnych dla przebiegu starcia ze skrzydlatymi napastnikami momentów.

nie, nie, nie i jeszcze raz nie. 80% tej książki to potężna ilość słodyczy między zakochanymi i to w bardzo niezdrowych ilościach. postacie nie rozbudowane, nawet odważę się stwierdzić, że takie same schematy zachowania, powiedzonka. nierealistyczne sytuacje, szczególnie biorąc pod uwagę czasy i charakterystykę tego świata. nie lubię porzucać książek, bo nie raz potrafiły mnie pozytywnie zaskoczyć, ale w tym przypadku nie dałam rady. nie polecam.

nie, nie, nie i jeszcze raz nie. 80% tej książki to potężna ilość słodyczy między zakochanymi i to w bardzo niezdrowych ilościach. postacie nie rozbudowane, nawet odważę się stwierdzić, że takie same schematy zachowania, powiedzonka. nierealistyczne sytuacje, szczególnie biorąc pod uwagę czasy i charakterystykę tego świata. nie lubię porzucać książek, bo nie raz potrafiły...

Wybranka bogów cz.2" - P. C. Cast druga część losów Shannon Parker równie dobra jak pierwsza. W tej części główna bohaterka musi zmierzyć się z nadciągającymi Fomorianami i wojna. Czy zwykła nauczycielka angielskiego sprosta temu zadaniu i wygra wojnę? Aby uzyskać odpowiedź zachęcam do przeczytania!

Wybranka bogów cz.2" - P. C. Cast druga część losów Shannon Parker równie dobra jak pierwsza. W tej części główna bohaterka musi zmierzyć się z nadciągającymi Fomorianami i wojna. Czy zwykła nauczycielka angielskiego sprosta temu zadaniu i wygra wojnę? Aby uzyskać odpowiedź zachęcam do przeczytania!

Bardzo spodobała mi się i pierwsza, i druga część. Przyjemna, lekka, miło się czyta i bardzo szybko. Wciągnęła mnie niesamowicie, być może to dlatego, że lubię takie klimaty fantasy.

Bardzo spodobała mi się i pierwsza, i druga część. Przyjemna, lekka, miło się czyta i bardzo szybko. Wciągnęła mnie niesamowicie, być może to dlatego, że lubię takie klimaty fantasy.

Druga część wciągnęła mnie od pierwszych stron :) Przez cały czas coś się dzieje. Miłość wybranki Epony i ClanFintana kwitnie. Oprócz walki z Fomorianami bohaterowie muszą stawić czoła ospie, która zbiera żniwo wśród mieszkańców Partholonu.
W książce dużo się dzieje i jest ona napisana prostym językiem, co jest dla mnie dużym plusem. Książka dla wszystkich lubiących magię, mitologię i pięknie opisaną miłość.

Druga część wciągnęła mnie od pierwszych stron :) Przez cały czas coś się dzieje. Miłość wybranki Epony i ClanFintana kwitnie. Oprócz walki z Fomorianami bohaterowie muszą stawić czoła ospie, która zbiera żniwo wśród mieszkańców Partholonu.
W książce dużo się dzieje i jest ona napisana prostym językiem, co jest dla mnie dużym plusem. Książka dla wszystkich lubiących magię,...