Osobliwa powieść. Bliżej jej do realizmu magicznego niż fantastyki. Można nawet powiedzieć, że to realizm ekologiczny.

Główny bohater tej powieści to las, który uobecnia się w życiu kolejnych pokoleń ludzi: jako bariera do pokonania, lęk, grzech, ucieczka, schronienie przed historią.

Wspaniała lektura na wiosnę, bardzo uwrażliwia na obecność przyrody.

Osobliwa powieść. Bliżej jej do realizmu magicznego niż fantastyki. Można nawet powiedzieć, że to realizm ekologiczny.

Główny bohater tej powieści to las, który uobecnia się w życiu kolejnych pokoleń ludzi: jako bariera do pokonania, lęk, grzech, ucieczka, schronienie przed historią.

Wspaniała lektura na wiosnę, bardzo uwrażliwia na obecność przyrody.

Tubylewicz myśli niesztampowo a przedewszystkim słucha. Krąży wokół, niełatwego społecznie i psychologicznie tematu, trochę wykorzystując go jako odskocznie do pisania, o tym o czym na tak różne sposoby pisze w innych książkach, o wartości, ale też kosztach wolności.

Tubylewicz udaje się przedstawiać szeroką perspektywę, nie umniejszając żadnego z głosów, a to rzadka umiejętność - vide inne książki o kryzysie demograficznym, które łatwo stawiają tezy o przyczynach i wskazują rozwiązania problemu, bo pomijają właśnie, tę wartość - taka jest chyba moda, żeby wagę wolności umniejszać.

Tym bardziej taką mądrą obronę wolności warto czytać i przekazywać dalej, kiedy jej wartość jest nieustannie podważana.

Tubylewicz myśli niesztampowo a przedewszystkim słucha. Krąży wokół, niełatwego społecznie i psychologicznie tematu, trochę wykorzystując go jako odskocznie do pisania, o tym o czym na tak różne sposoby pisze w innych książkach, o wartości, ale też kosztach wolności.

Tubylewicz udaje się przedstawiać szeroką perspektywę, nie umniejszając żadnego z głosów, a to rzadka...

Powieść Aidt to bardzo ważne świadectwo dla osób w kryzysie. Narratorka przeprowadza czytelnika przez terapię swojej traumy - głębokie wyczucie psychoterapeutyczne autorki i poetycki język, pozwalają na schodzenie coraz głębiej od narracji, która racjonalizuje doświadczane cierpienie po samo doświadczenie i emocje.

Jesteśmy eksponowani na wiele drastycznych historii, ale podobnie jak w procesie terapeutycznym - w bezpieczny, kontrolowany sposób. Aidt nie przytłacza i nie epatuje przemocą - przemoc u niej nie jest zabójstwem ducha, jest czymś co można przetrwać, pomimo czego można żyć.

Wszystko to składa się na opowieść - dla doświadczających kryzysu pełną oparcia i nadziei. Pokazuje, że nie jest się skazanym na życie w cieniu traumy, na wieczne "przetrwanie". Polecam nie bać się tej powieści, kiedy podobnie jak narratorka jest się szczególnie wrażliwym.

Powieść Aidt to bardzo ważne świadectwo dla osób w kryzysie. Narratorka przeprowadza czytelnika przez terapię swojej traumy - głębokie wyczucie psychoterapeutyczne autorki i poetycki język, pozwalają na schodzenie coraz głębiej od narracji, która racjonalizuje doświadczane cierpienie po samo doświadczenie i emocje.

Jesteśmy eksponowani na wiele drastycznych historii, ale...